Τραγουδώντας για την Υπομονή

Ήμουν με τη γυναίκα μου στην κουζίνα του σπιτιού μας. Το σπίτι ήταν αυτό που πρώτο έζησα στη Θεσσαλονίκη.

Ήμασταν και οι δυο στρατιώτες. Ακούσαμε ένα θόρυβο και καταλάβαμε ότι ερχόταν ξαφνικά ένας υψηλόβαθμος αξιωματικός από άλλη μονάδα στο δωμάτιο. Μπαίνει μέσα, ήταν ψηλός, αδύνατος, με πολύ καθαρό και φωτεινό πρόσωπο.

γυναίκα που ήδη τον χαιρετάει στρατιωτικά. Αμάν, σκέφτομαι, δίκιο έχει πως το ξέχασα· στρατιώτες είμαστε. Γρήγορα γυρίζω προς αυτόν και κάνω το ίδιο.

Κλείνω για μια στιγμή τα μάτια μου και αισθάνομαι να συγκεντρώνομαι όλο και βαθύτερα, χωρίς να μπορώ να ανοίξω τα μάτια. Εξωτερικά έχω μείνει στον χαιρετισμό, μέσα μου νιώθω να μεταφέρομαι κάπου αλλού…

Γνωρίζω πια πλήρως ότι είμαι σε όνειρο, στον Αστρικό κόσμο· το σώμα μου κοιμάται στο κρεβάτι. Θυμάμαι την εκπαίδευσή μου, συγκεντρώνομαι και χαλαρώνω ταυτόχρονα. Βρίσκομαι να βγαίνω από ένα όμορφο νεοκλασικό κτίριο σε μια πόλη· μοιάζει αρκετά με την Αθήνα. Είναι μέρα, ίσως νωρίς το πρωί πριν βγει ο ήλιος ή απόγευμα.

Νιώθω μια ορμή, σαν αέρας να με σπρώχνει με μεγάλη ταχύτητα, και απομακρύνομαι προς τα πίσω σε ένα δρόμο. Αποφασίζω να ελέγξω τη μετακίνησή μου, σηκώνω το χέρι και πιάνομαι από κάποια φυτά εκεί δίπλα. Όντως σταματώ όπως ήθελα, αλλά διαπιστώνω πως αυτό δημιούργησε μια ένταση στο νου και στο κεφάλι και κινδυνεύω να χάσω την εμπειρία. Χαλαρώνω και συγκεντρώνομαι ξανά…

Νιώθω να αλλάζει τώρα ο τόπος και ο χρόνος. Βρίσκομαι νύχτα σε ένα όμορφο πλακόστρωτο σοκάκι, όπως αυτά που υπάρχουν συνήθως στα ελληνικά νησιά. Γύρω μου καταστήματα ανοικτά και αρκετός κόσμος, να περπατάνε όλοι προς την ίδια κατεύθυνση, χαρούμενοι να μιλάνε και να τραγουδάνε.

Λάμπες κρεμασμένες ρίχνουν όμορφα κίτρινο φως και διακοσμούν τον δρόμο. Αποφασίζω να περπατήσω συνειδητά μαζί με τον κόσμο, σαν να ήμουν στον φυσικό κόσμο. Νιώθω τις λείες πέτρες του δρόμου στα πόδια μου, τοποθετώ την προσοχή μέσα μου και ξεκινάω.

Διασταυρώνομαι με μια παρέα κοριτσιών, καλοκαιρινά ντυμένων, αλλά ελέγχω την προσοχή μου και αποφεύγω με μαεστρία να αφήσω το βλέμμα μου επάνω τους. Θυμάμαι εκείνη τη στιγμή τον Δάσκαλο Σαμαέλ που έκανε το ίδιο, έχοντας εκπαιδεύσει πλήρως τις αισθήσεις. Συνειδητοποιώ πόσο σοφό και χρήσιμο είναι αυτό, αισθάνομαι ευγνωμοσύνη και χαρά για αυτή την εκπαίδευση.

Ένα αυτοκίνητο έρχεται προς το μέρος μας από την αντίθετη κατεύθυνση, το πλήθος κάνει στην άκρη για να περάσει. Αποφασίζω να δώσω ένα σάλτο και πηδάω επάνω του, πατώντας ένα πόδι στην οροφή μετά το άλλο στο πίσω μέρος, και με ένα δεύτερο σάλτο περνάω το αυτοκίνητο και προσγειώνομαι ξανά στο έδαφος.

Παρατηρώ με πολύ μεγάλη προσοχή το αστρικό σώμα, με μεγάλη χαρά διαπιστώνω πόσο ελαφρύς είμαι σε αυτό, πόσο εύχρηστο είναι. Κατά την προσγείωση, τα γόνατα δεν πόνεσαν καθόλου.

Μια νεαρή γυναίκα, η οποία είχε μεγάλα γαλανά, ξύπνια μάτια, με το παιδάκι της, με κοιτούσαν με ενθουσιασμό. Κοιτάω και εγώ τον μικρό και με χαρά και νόημα του κλείνω το μάτι.

Συνεχίζω, σκέφτομαι, ήρθε η ώρα να φύγω από εκεί. Εφόσον είμαι στο αστρικό, θέλω να πετάξω. Δίνω με θέληση δύναμη προς τα επάνω και βρίσκομαι να αιωρούμαι μερικά μέτρα από το έδαφος. Κοιτάω το νυχτερινό ουρανό, βλέπω αρκετά αστέρια, παρόμοια με το φυσικό κόσμο.

Αλλά τώρα αισθάνομαι κάτι που δεν το περίμενα. Νιώθω να μου λείπουν οι άνθρωποι που ήμουν μαζί πριν στο σοκάκι. Αισθανόμουν πολύ όμορφα στην καρδιά μαζί τους. Αποφασίζω να προσγειωθώ ξανά κάτω και να περπατήσω μαζί τους.

Επιστρέφω και προσγειώνομαι απαλά, και βλέπω ότι όλοι έχουν αρχίσει να επιταχύνουν το βήμα τους και να τρέχουν σαν παιδιά. Έχουν αρχίσει να τραγουδάνε όλοι μαζί με μια φωνή το τραγούδι της Αλίκης Βουγιουκλάκη, «Υπομονή».

Υπομονή…Υπομονή…Υπομονή……κάντε υπομονή και ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός…

https://www.youtube.com/watch?v=MKXFwKsYk7M

Υμνούν όλοι μαζί αυτήν την αξία. Αρχίζω να τρέχω, να αιωρούμαι και να τραγουδώ μαζί τους, όλο χαρά, η καρδιά μου πάλλεται από ευτυχία. Πόσο κοντά είμαστε οι άνθρωποι, ένα τραγούδι…

Διαισθητικά νιώθω το βαθύτερο νόημα αυτού του τραγουδιού: η υπομονή δεν είναι μια κατάσταση δυσκολίας και πόνου που συνήθως βρισκόμαστε στους κόσμους του Εγώ. Η υπομονή είναι μια ύψιστη κατάσταση του Είναι, μια παύση στην κίνηση του κόσμου όπου η ψυχή χαίρεται να Είναι και να ανθίζει, γιατί απλά Είναι.

Με την υπομονή σας θα κερδίσετε τις ψυχές σας - Λουκάς 21:19

Νιώθω να επιστρέφω στο σώμα μου, βρίσκομαι στο κρεβάτι, αλλά η εμπειρία δεν έχει τελειώσει. Βλέπω με τη διόραση μέσα στο κεφάλι, αντί για το σκοτάδι του νου, όλα τώρα να είναι ολόλευκα.

Βλέπω εκατοντάδες λέξεις και γράμματα παντού, όπως στο Μάτριξ. Επιχειρώ να συγκεντρωθώ και να διαβάσω κάτι, σχεδόν αδύνατο· τα γράμματα αλλάζουν με τρομερή ταχύτητα. Βλέπω ελληνικά, λατινικά και αριθμούς. Μερικές λέξεις και αριθμοί σταθεροποιήθηκαν για λίγο, σαν να μιλούσαν για ένα μυστικό…

Διαπιστώνω πως αυτός είναι ο κόσμος και το περιεχόμενο του διανοητικού κέντρου, πόσο διαφορετικός από τον κόσμο της καρδιάς με το τραγούδι της αγάπης της…

Ξυπνάω στο κρεβάτι. 🛌