Οι Κομιστές της Αυγής

Πόσα μυστήρια κρύβει ο νυχτερινός ουρανός, απ’ όποια διάσταση κι αν τον κοιτάς.

Ξαπλωμένος στο μαλακό γρασίδι ή σε μια τραχιά, αμμουδερή παραλία, κάθε άνθρωπος αναπόφευκτα μεθά κοιτάζοντας τ’ άστρα.

Κι αν φυσήξει ο άνεμος, νιώθεις πως μ’ ένα μόνο μικρό σάλτο το διάστημα θα σε ρουφήξει, κι εσύ θα αφήσεις αυτόν τον πλανήτη για πάντα πίσω.

Γιατί, όμως, αυτό μοιάζει ξαφνικά τρομακτικό; Δεν μιλάς συχνά γι’ αυτό σαν να ήταν σκοπός ζωής;

Αν γνώριζαν οι άνθρωποι πόσο φόβο κρύβουμε από τη μια στιγμή στην άλλη, θα χάναμε κάθε υπερηφάνεια για τον εαυτό μας.

Μυστήριο και τρόμος μαζί: να χαθείς μέσα στο διάστημα… Ξάφνου καταφέρνεις να προσανατολιστείς κοιτάζοντας τις Πλειάδες.

Η γειτονιά μας, αλήθεια… Πώς γίνεται να νιώθεις τόση οικειότητα με κάτι που δεν γνωρίζεις καθόλου;

Έξω ξημερώνει και γυρνώντας στο σώμα, κάτι καινούργιο! Ξημερώνει και μέσα σου: ο ήλιος που βρίσκεται πίσω από τον φυσικό ήλιο σε γεμίζει φως.

Το απόλυτο σκοτάδι στα σπήλαια του νου υποχωρεί. Σκιές σχηματίζονται κάτω από τις νέες ηλιαχτίδες.

Οι κομιστές της αυγής τραγουδούν σιωπηλά την καλημέρα μιας ακόμη ημέρας.

Δεν τολμάς να σκεφτείς πάνω σε αυτό. Μόνο προσεύχεσαι να μην ξεχάσεις ποτέ ξανά τον Δρόμο.