Πόσο μου λείπει ο Θεός

Έξω είναι ακόμα νύχτα, ακούω το απορριμματοφόρο του δήμου να βρυχάται καθώς πλησιάζει, ανθρώπινες κοφτές κουβέντες οργανώνονται σα μια δεύτερη μηχανή, αποτελεσματικά αδειάζοντας τους κάδους μας.

Σε λίγο θα ξημερώσει και μετά έρχεται η σειρά μου να επιστρέψω στη δική μου εργασία και υποχρεώσεις της ημέρας. Πόσα οφείλουμε στη φυσική μας ζωή, πόσο σημαντικό να είσαι στη θέση σου! Όπως πληρωνόμαστε χαρτονομίσματα στο τέλος της ημέρας, έτσι εσωτερικά αποκτάμε τις πολύτιμες αξίες που κρατάνε το παράθυρο προς το Φως ανοικτό και την ζυγαριά σε ισορροπία.

Κοιτάζω μέσα μου, ο εαυτός μου περιμένει την επόμενη εντύπωση για να κινήσει τα αιώνια γρανάζια του μπρος ή πίσω, τι σημασία έχει όμως; Έχω βρει πια τη θέση μου να στέκομαι μέσα στον στάβλο και σήμερα δεν έχω διάθεση να ασχοληθώ μαζί του.

Πόσο μου λείπει ο Θεός! Ότι όνομα ή επίθετο και αν παίρνει, θέλω να τον αγγίξω, να τον μυρίσω, να αισθανθώ τη χαρά του, να ζήσω εν Θεό. Το Υπέρτατο Ον.

Στρέφομαι στα μάντραμ από τα ψηλά βουνά του Θιβέτ και στις ευχές από τις σπηλιές και τις ερήμους των πρώτων χριστιανών, ψάχνω να γεμίσω το στόμα της Ουσίας μου με ευχές για Εκείνον.

Πόσο δίκιο είχε εκείνος ο δάσκαλος στο σχολείο όταν ρώτησα ποια η δουλειά των αγγέλων; Μα να δοξολογούν το Θεό μου απάντησε! Πόσο βαρετό μου φάνηκε τότε...

Τι περίεργο όμως που είναι το Σύμπαν:

Όταν είσαι μακριά από το Θεό μέσα στους κόσμους της ύλης, ξεχασμένος και κοιμισμένος, δε θες τίποτα μαζί του. Μέχρι και η ιδέα του Θεού σε απωθεί, ψέμματα; Όχι! Στάσου στο κέντρο μιας πλατείας και φώναξε μια ευχή για το Θεό, και κοίτα τις θυμωμένες και εκνευρισμένες ματιές των συνανθρώπων σου.

Μέσα στην ενοχή μας έχουμε φορτώσει το φταίξιμο για αυτό που είμαστε σε Εκείνον. Έτσι το κρυφό σχολειό ποτέ δεν έκλεισε πραγματικά.

Όταν όμως είσαι κοντά στο Θεό, θες μονάχα Εκείνον.

Ξεχάσαμε πως η φύση μας είναι ίδια με τη φύση του Θεού.

Δεν υπάρχει τίποτα, σε κανέναν κόσμο, να γεμίσει την πονεμένη μας καρδιά παρά το άγγιγμα Εκείνου.

Ας ξεσκονίσουμε το εσωτερικό μας σπίτι, ας πετάξουμε τα χθες και τα αύριο έξω και σηκώνοντας το σπαθί μας ας προστατέψουμε τη φλόγα της αγνότητας που καίει στο κέντρο της καρδιά μας.

Τότε Εκείνος θα μας ευλογήσει με την παρουσία του. Και εμείς θα περπατάμε στους κόσμους σε Χάρη για το καλό όλων μας.