Οι πρώτοι 21 κανόνες

Προοίμιο στους πρώτους 21 κανόνες

Προτού τα μάτια γίνουν ικανά να βλέπουν, πρέπει να μάθουν να μη χύνουν δάκρυα. Προτού τα αυτιά γίνουν ικανά να ακούν, πρέπει να χάσουν την εξωτερική τους ευαισθησία. Προτού η φωνή γίνει ικανή να μιλήσει μπροστά στους δασκάλους, πρέπει να αποβάλει τη δύναμη που έχει να πληγώνει. Προτού η ψυχή γίνει ικανή να σταθεί μπροστά στους δασκάλους, πρέπει πρώτα να καθαρθούν τα πόδια της στο αίμα της καρδιάς.

Κανόνας 1

Σκότωσε τη φιλοδοξία.

Σημείωση 1η: Η φιλοδοξία είναι το πρώτο ελάττωμα, ο μεγάλος πειρασμός του ανθρώπου που υψώνεται επάνω από τους ομοίους του. Είναι η απλούστερη μορφή του να ψάχνεις την ανταμοιβή. Αυτή είναι που εκτροχιάζει διαρκώς τους ανθρώπους από τις υψηλότερες δυνατότητές τους. Χωρίς αμφιβολία είναι ένας απαραίτητος εκπαιδευτής. Τα αποτελέσματά της γίνονται σκόνη και στάχτη στο στόμα. Όπως ο θάνατος και η συστολή, δείχνουν υπέρτατα στον άνθρωπο ότι το να δουλεύει έτσι, είναι το να δουλεύει για μια αναπόφευκτη απογοήτευση. Αλλά αν και αυτός ο πρώτος κανόνας φαίνεται τόσο απλός και εύκολος, μην τον περάσετε βιαστικά, γιατί αυτά τα βίτσια του συνηθισμένου ανθρώπου περνάνε από έναν λεπτό μετασχηματισμό και επανεμφανίζονται με άλλη μορφή στην καρδιά του μαθητή. Είναι εύκολο να πει κάποιος: «δεν θα είμαι φιλόδοξος», δεν είναι όμως τόσο εύκολο να πει: «όταν ο Δάσκαλος διαβάζει την καρδιά μου θα την βρίσκει εντελώς καθαρή». Ο αγνός καλλιτέχνης που εργάζεται από την αγάπη για το έργο του, μερικές φορές προσκολλάται πιο σταθερά στο αληθινό μονοπάτι από τον αποκρυφιστή που φαντάζεται ότι έχει απομακρύνει από τον εαυτό του το ενδιαφέρον για το άτομό του, αλλά που στην πραγματικότητα έχει μόνο διευρύνει τα όρια της εμπειρίας και της επιθυμίας, και μεταφέρει το ενδιαφέρον του στα πράγματα που αφορούν τη ανώτερη άποψη της ζωής του. Η ίδια αρχή ισχύει και για τους άλλους δύο φαινομενικά απλούς κανόνες. Δώσε προσοχή σε αυτούς και μην αφεθείς να εξαπατηθείς εύκολα από την ίδια σου την καρδιά. Γιατί τώρα, στο κατώφλι, ένα λάθος μπορεί να διορθωθεί. Αλλά εάν συνεχίσεις να το φέρεις μαζί σου θα αυξηθεί και θα δώσει καρπούς ή αλλιώς θα πρέπει να υποφέρεις πικρά για να το καταστρέψεις.

Κανόνας 2

Σκότωσε την επιθυμία για ζωή.

Κανόνας 3

Σκότωσε την επιθυμία για ανέσεις.

Κανόνας 4

Να εργάζεσαι όπως εκείνοι που έχουν υψηλές φιλοδοξίες. Να σέβεσαι τη ζωή όσο εκείνοι που την επιθυμούν. Να είσαι ευτυχισμένος όπως εκείνοι που ζουν για την ευτυχία. Αναζήτησε το κακό στην καρδιά της πηγής του και διώξε το. Ζει και ευημερεί στην καρδιά του αφοσιωμένου μαθητή όσο και στην καρδιά του ανθρώπου των επιθυμιών. Μόνο ο δυνατός μπορεί να το εξοντώσει. Ο αδύναμος πρέπει να περιμένει την ενδυνάμωσή του, την ωρίμανσή του, το θάνατό του. Είναι ένα φυτό που ζει και μεγαλώνει μέσα απ’ όλες τις εποχές. Ανθίζει όταν ο άνθρωπος έχει συγκεντρώσει αναρίθμητες υπάρξεις. Εκείνος που θα εισέλθει στην ατραπό της δύναμης, πρέπει να το ξεριζώσει από την καρδιά του. Τότε η καρδιά θα ματώσει και όλη η ζωή του ανθρώπου θα είναι σαν να διαλύεται. Η διαδικασία αυτή πρέπει να διαρκέσει. Ίσως να έρθει με το πρώτο βήμα της επικίνδυνης σκάλας που οδηγεί στο μονοπάτι της ζωής. Ίσως να έρθει και με το τελευταίο. Να θυμάσαι όμως πάντα ότι πρέπει να διαρκέσει, γι’ αυτό συγκέντρωσε τις ενέργειες την ψυχής σου σ’ αυτό το καθήκον. Να μη ζεις στο παρόν ούτε στο μέλλον, αλλά στην αιωνιότητα. Το γιγάντιο αυτό φυτό δεν μπορεί ν’ ανθίσει εκεί. Τούτη η κηλίδα της ύπαρξης εξαλείφεται από την ατμόσφαιρα της αιώνιας σκέψης.

Κανόνας 5

Εξάλειψε κάθε αίσθηση χωριστικότητας.

Σημείωση 2η: Μην φαντάζεσαι ότι μπορείς να διακριθείς (είσαι ξεχωριστός) από τον κακό ή τον ανόητο άνθρωπο. Αυτοί είσαι εσύ ο ίδιος, παρότι σε μικρότερο βαθμό από το φίλο σου ή το Δάσκαλό σου. Αλλά εάν επιτρέπεις στον εαυτό σου την ιδέα της διάκρισης από οτιδήποτε κακό πράγμα ή πρόσωπο να μεγαλώνει μέσα σου, δημιουργείς Κάρμα, το οποίο σε δεσμεύει με εκείνο το πράγμα ή το πρόσωπο, μέχρις ότου αναγνωρίσει η ψυχή σου ότι δεν μπορεί να απομονωθεί. Θυμήσου ότι η αμαρτία και η ντροπή του κόσμου είναι η αμαρτία και η ντροπή σου γιατί είσαι ένα μέρος από αυτόν. Το Κάρμα σου αναμειγνύεται περίπλοκα με το μεγάλο Κάρμα. Και προτού να μπορέσεις να επιτύχεις τη γνώση πρέπει να έχεις περάσει μέσα από όλους τους τόπους, τόσο τους απόκοσμους όσο και τους αγνούς. Επομένως, θυμήσου ότι το λερωμένο ένδυμα που απεχθάνεσαι να αγγίξεις μπορεί να ήταν δικό σου χθες, ή μπορεί να είναι δικό σου αύριο. Και εάν γυρίζεις με φρίκη τα μάτια σου από αυτό, όταν πετιέται επάνω στους ώμους σου, τότε αυτό πιο πολύ προσκολλάται επάνω σου. Το άτομο που αυτοθεωρείται δίκαιο προετοιμάζει τον εαυτό του για ένα κρεβάτι στο βούρκο. Να απέχεις όχι για να κρατηθείς καθαρός, αλλά επειδή το να απέχεις είναι ένα καθήκον.

Κανόνας 6

Εξάλειψε την επιθυμία για αισθησιασμό.

Κανόνας 7

Εξάλειψε την πείνα για ανάπτυξη.

Κανόνας 8

Κι όμως στάσου μόνος κι απομονωμένος, γιατί τίποτε απ’ ότι είναι ενσωματωμένο, τίποτε από ότι έχει συνείδηση της χωριστικότητας, τίποτε απ’ ότι είναι έξω απ’ το Αιώνιο δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Διδάξου απ’ τις αισθήσεις και παρατήρησέ τες γιατί μονάχα έτσι μπορείς να κάνεις τα πρώτα βήματα στην επιστήμη της αυτογνωσίας και να πατήσεις σταθερά το πόδι σου στο πρώτο σκαλοπάτι. Αναπτύξου όπως το λουλούδι, ασυνείδητα (φυσικά, σταδιακά, χωρίς άλματα), αλλά με ανυπομονησία ν’ ανοίξει την ψυχή του στον αέρα. Το ίδιο κι εσύ πρέπει να πιέζεις ν’ ανοίξεις την ψυχή σου στο αιώνιο. Πρέπει όμως να είναι το αιώνιο αυτό που θα τραβά τη δύναμη και την ομορφιά σου και όχι η επιθυμία για ανάπτυξη. Στη μια περίπτωση αναπτύσσεται στην πολυτέλεια της αγνότητας, ενώ στην άλλη σκληραίνεις από το βίαιο πάθος για προσωπικό κύρος.

Κανόνας 9

Να επιθυμείς μόνο αυτό που βρίσκεται μέσα σου.

Κανόνας 10

Να επιθυμείς μόνο αυτό που βρίσκεται πέρα από σένα.

Κανόνας 11

Να επιθυμείς μόνο αυτό που δεν μπορεί ν’ αποκτηθεί.

Κανόνας 12

Γιατί μέσα σου είναι το φως του κόσμου, το μόνο φως που μπορεί να φωτίσει την Ατραπό. Αν δεν μπορείς να το αντιληφθείς μέσα σου, είναι μάταιο να το αναζητάς αλλού. Βρίσκεται πέρα από σένα, γιατί όταν το φτάνεις χάνεις τον εαυτό σου. Δεν αποκτιέται γιατί αποσύρεται διαρκώς. Θα μπεις στο φως, αλλά δεν θα αγγίξεις ποτέ τη φλόγα.

Κανόνας 13

Να επιθυμείς διακαώς τη δύναμη (εμπιστεύσου την τριαδική δύναμη της εσωτερικής σου θεότητας).

Κανόνας 14

Να επιθυμείς διακαώς την ειρήνη.

Κανόνας 15

Να επιθυμείς όσο τίποτε άλλο να κατέχεις.

Κανόνας 16

Αυτά όμως που θα επιθυμείς να κατέχεις, πρέπει να ανήκουν στην ψυχή και μόνο, να κατέχονται επομένως απ’ όλες τις αγνές ψυχές εξίσου, και να είναι κτήμα του συνόλου. Να νιώθεις πείνα για τέτοιου είδους αποκτήματα, γιατί μόνο η αγνή ψυχή μπορεί να τα διατηρήσει. Έτσι θα συσσωρεύεις πλούτο για λογαριασμό της ενιαίας πνευματικής ζωής, η οποία αποτελεί το μόνο αληθινό εαυτό σου. Η ειρήνη που θα επιθυμείς, είναι η ιερή εκείνη ειρήνη που δεν ταράσσεται από τίποτε, και στην οποία οι ψυχές αναπτύσσονται όπως το ιερό άνθος στις ήρεμες λίμνες. Η δύναμη αυτή που θα επιδιώξει ο μαθητής, είναι η δύναμη που θα τον κάνει να φαίνεται σαν τίποτε στα μάτια των ανθρώπων.

Κανόνας 17

Αναζήτησε το δρόμο.

Σημείωση 3η: Αυτές οι τρεις λέξεις φαίνονται, ίσως, πάρα πολύ λίγες για να αποτελέσουν έναν κανόνα από μόνες τους. Ο μαθητής θα πει: «Θα μελετούσα αυτές τις σκέψεις αν δεν αναζητούσα το μονοπάτι;». Μην βιαστείς να προσπεράσεις. Σταμάτα λίγο και διαλογίσου. Είναι το μονοπάτι αυτό που επιθυμείς ή είναι ότι η φαντασία σου προσφέρει μια συγκεχυμένη προοπτική μεγάλων υψών για να ανεβείς ή ένα μεγάλο μέλλον για να φτάσεις; Πρόσεξε την προειδοποίηση. Το μονοπάτι πρέπει να αναζητηθεί για τον εαυτό του, και να μη ληφθούν υπόψη τα πόδια σου που θα το περπατήσουν. Υπάρχει μια σχέση μεταξύ αυτού του κανόνα και του 17ου της 2ης σειράς. Όταν μετά από αιώνες προσπάθειας και πολλών νικών η τελική μάχη κερδισθεί και απαιτηθεί το έσχατο μυστικό, τότε θα είσαι έτοιμος για ένα μονοπάτι πιο προχωρημένο. Όταν το τελικό μυστικό αυτού του μεγάλου μαθήματος λέγεται, τότε ανοίγεται το μυστήριο του νέου μονοπατιού, μονοπάτι που οδηγεί πέρα από κάθε ανθρώπινη εμπειρία και που είναι εντελώς πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη ή τη φαντασία. Σε κάθε ένα από αυτά τα σημεία είναι αναγκαίο για να σταματάς και να εξετάζεις καλά. Σε κάθε ένα από αυτά τα σημεία είναι απαραίτητο να είσαι βέβαιος ότι έχεις επιλέξει το μονοπάτι για χάρη του. Το μονοπάτι και η αλήθεια έρχονται πρώτα, κατόπιν ακολουθεί τη ζωή.

Κανόνας 18

Αναζήτησε το δρόμο αποσυρόμενος στον εσωτερικό κόσμο.

Κανόνας 19

Αναζήτησε το δρόμο προχωρώντας τολμηρά προς τα έξω.

Κανόνας 20

Μην αναζητάς οποιονδήποτε δρόμο. Για κάθε χαρακτήρα υπάρχει ένας δρόμος που φαίνεται πως είναι ο πλέον επιθυμητός. Ο δρόμος, όμως, δεν βρίσκεται μόνο με την αφοσίωση ή μόνο με τη θρησκευτική περισυλλογή ή μόνο με τη φλογερή πρόοδο ή μόνο με μια εργασία στην οποία θυσιάζεις τον εαυτό σου ή μόνο με την προσεκτική παρατήρηση της ζωής. Κανένα απ’ αυτά δεν μπορεί από μόνο του να προχωρήσει τον αναζητητή περισσότερο από ένα βήμα. Για ν’ ανεβείς τη σκάλα χρειάζονται όλα τα βήματα. Τα ελαττώματα του ανθρώπου είναι στην ουσία αναγκαία βήματα – όχι πως αυτό σημαίνει ότι πρέπει κανείς να ασχολείται μόνο μ’ αυτά. Όμως, παρά το ότι δημιουργούν μια καλή ατμόσφαιρα κι ένα ευτυχισμένο τέλος, είναι άχρηστα αν περιορίζεται κανείς μόνο μ’ αυτά. Ολόκληρη η φύση του ανθρώπου πρέπει να χρησιμοποιείται με σοφία από εκείνον που θέλει να μπει στην Ατραπό. Κάθε άνθρωπος είναι για τον εαυτό του η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Αυτό, όμως, ισχύει μόνο όταν κατανοεί απόλυτα την ατομικότητά του και με τη δύναμη της αφυπνισμένης πνευματικής του βούλησης αναγνωρίζει ότι η ατομικότητα αυτή δεν είναι ο εαυτός του, αλλά εκείνο που τόσο επίπονα έχει δημιουργήσει για να χρησιμοποιεί αποκλειστικά, και με τη βοήθεια του οποίου, όσο αναπτύσσεται η νοημοσύνη του, ελπίζει ότι θα φτάσει στη ζωή που υπάρχει πιο πέρα και από την ατομικότητα. Όταν γνωρίζει ότι γι’ αυτό το θαυμάσιο και περίπλοκο σύνολο της υπόστασής του υπάρχει μια ξεχωριστή ζωή, τότε πράγματι βρίσκεται στην Ατραπό. Αναζήτησέ την εντρυφώντας στα μυστηριώδη και μεγαλειώδη βάθη του δικού σου εσώτατου εαυτού. Αναζήτησέ την, δοκιμάζοντας όλες τις εμπειρίες και χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις ώστε να κατανοήσεις την ανάπτυξη και την ομορφιά και το ανεπαίσθητο των άλλων θεϊκών στοιχείων που πολεμούν πλάι σου για σένα και διαμορφώνουν τη φυλή στην οποία ανήκεις. Αναζήτησέ την με τη μελέτη των νόμων της ύπαρξης, της φύσης και του υπερφυσικού. Αναζήτησέ την με την υπακοή της ψυχής στο αχνό αστέρι που καίει μέσα σου. Όσο παρακολουθείς και λατρεύεις με σταθερότητα, τόσο το φως του θα δυναμώνει. Τότε θα ξέρεις ότι βρήκες την αρχή του δρόμου. Και όταν βρεις το τέλος του, τότε το φως αυτό θα μετατραπεί ξαφνικά σε αιώνιο φως.

Σημείωση 4η: Αναζήτησέ το δοκιμάζοντας κάθε εμπειρία και μην ξεχνάς ότι όταν λέω αυτό δεν εννοώ: πέσε σε όλες τις αποπλανήσεις των αισθήσεων προκειμένου να τις γνωρίσεις. Προτού γίνεις αποκρυφιστής μπορείς να το κάνεις αυτό, αλλά όχι μετά. Όταν επιλέξεις και μπεις στο μονοπάτι δεν μπορείς να ενδώσεις σε αυτές τις αποπλανήσεις χωρίς ντροπή, χωρίς αμφιβολία, χωρίς τρόμο. Μπορείς να τις πειραματιστείς, μπορείς να τις παρατηρήσεις και να τις αναλύσεις και να περιμένεις με υπομονή και εμπιστοσύνη την ώρα που δεν θα σου προκαλούν καμία εντύπωση. Αλλά μην καταδικάζεις τον άνθρωπο που υποκύπτει. Άπλωσε το χέρι σου σε αυτόν σαν σε έναν προσκυνητή αδελφό, τα πόδια του οποίου έχουν γίνει βαριά μέσα στη λάσπη του δρόμου. Θυμήσου, ω μαθητή, ότι αν η άβυσσος μεταξύ του ενάρετου ανθρώπου και του αμαρτωλού είναι μεγάλη, η απόσταση μεταξύ του ενάρετου ανθρώπου και αυτού που έχει επιτύχει τη γνώση είναι μεγαλύτερη. Ανυπολόγιστη είναι η απόσταση μεταξύ του ενάρετου ανθρώπου και αυτού που βρίσκεται στο κατώφλι της θεϊκότητας. Επομένως φυλάξου από το να φαντάζεσαι πάρα πολύ σύντομα ότι είσαι κάτι ξεχωριστό από τη μάζα. Όταν βρεις την αρχή του μονοπατιού, το αστέρι της ψυχής σου θα αρχίσει να βλέπει το φως του και μέσα στην διαύγειά του θα αντιληφθείς πόσο μεγάλο είναι το σκοτάδι μέσα στο οποίο φέγγει. Μυαλό, καρδιά, εγκέφαλος, όλα είναι σκοτεινά μέχρις ότου κερδηθεί η πρώτη μεγάλη μάχη. Να μην αφήνεις όμως γι’ αυτό, το φόβο και τον τρόμο να σε κυριεύουν. Κράτησε τα μάτια σου σταθερά στο μικρό φως και αυτό θα μεγαλώνει. Κάνε όμως το εσωτερικό σκοτάδι να σε βοηθήσει για να καταλάβεις την ανημποριά εκείνων που δεν έχουν δει κανένα φως, και των οποίων οι ψυχές είναι σε βαθιά σκοτάδια. Μην τους κατηγορείς, μην ξεχωρίζεσαι από αυτούς, αλλά προσπάθησε να ελαφρύνεις λίγο το βαρύ Κάρμα του κόσμου. Δώσε τη βοήθειά σου στα λίγα ισχυρά χέρια που συγκρατούν τις δυνάμεις του σκοταδιού από το να πετύχουν την πλήρη νίκη. Τότε θα μπεις σε μια συνεργασία χαράς, η οποία φέρνει πράγματι φοβερό κόπο και βαθιά θλίψη, αλλά και μια μεγάλη και συνεχώς αυξανόμενη τέρψη.

Κανόνας 21

Να επιζητείς ν’ ανθίσει το λουλούδι μέσα στη σιωπή που ακολουθεί τη θύελλα, όχι πριν από τότε. Θα μεγαλώνει, θα ξεπετάγεται, θα κάνει μίσχους, φύλλα και μπουμπούκια, όσο η θύελλα θα εξακολουθεί, όσο η μάχη θα συνεχίζεται. Μέχρις ότου όμως διαλυθεί η προσωπικότητα του ανθρώπου, μέχρις ότου διαποτιστεί από το θεϊκό άρωμα που τον έχει δημιουργήσει, μέχρις ότου η φύση του υποταχθεί στον ανώτερο εαυτό (στο ΕΙΝΑΙ), δεν μπορεί ν’ ανοίξει το άνθος του. Τότε μόνο θα έρθει μια τέτοια ηρεμία σαν εκείνη που έρχεται σε μια τροπική χώρα μετά τη δυνατή βροχή, όταν η φύση εργάζεται τόσο γρήγορα ώστε μπορεί κανείς να διακρίνει τη δράση της. Μια τέτοια ηρεμία θα έρθει στο καταπονημένο πνεύμα. Και μέσα στη βαθιά σιωπή θα συμβεί το μυστηριώδες γεγονός που θ’ αποδείξει ότι βρέθηκε πια ο δρόμος. Ονόμασέ το όπως θέλεις. Είναι μια φωνή που μιλά (που τραγουδά). Δεν είναι δυνατόν να περιγραφεί με οποιαδήποτε μεταφορική έννοια. Όταν δεν υπάρχει κανείς άλλος να μιλήσει, είναι ένας αγγελιοφόρος που έρχεται δίχως μορφή ή υλική υπόσταση. Είναι το λουλούδι, (το μπουμπούκι) της ψυχής που έχει ανοίξει. Μπορεί όμως να το νιώσει κανείς, να το αναζητήσει, να το επιθυμήσει έστω και στη μέση της μαινόμενης θύελλας. Η σιωπή μπορεί να διαρκέσει μια στιγμή και μόνο ή ίσως και χίλια χρόνια, σίγουρα όμως θα τελειώσει. Εσύ, πάντως, θα μεταφέρεις μέσα σου τη δύναμή της. Η μάχη πρέπει να ξαναδοθεί πολλές φορές και να κερδηθεί. Μόνο σε μια διακοπή της μπορεί η φύση να είναι ήρεμη.

Σημείωση 5η: Η άνθιση του λουλουδιού είναι η ένδοξη στιγμή που η αντίληψη ξυπνά: με αυτή έρχεται η εμπιστοσύνη, η γνώση, η βεβαιότητα. Η μικρή διακοπή της ψυχής είναι η στιγμή της έκπληξης, και η επόμενη στιγμή μετά την ικανοποίηση είναι η σιωπή. Μάθε, ω μαθητή, ότι εκείνοι που έχουν περάσει μέσα από τη σιωπή και έχουν νιώσει την ειρήνη της και έχουν διατηρήσει τη δύναμή της, αυτοί ποθούν να περάσεις κι εσύ μέσα από αυτή. Έτσι, όταν ο μαθητής είναι έτοιμος να μπει στην αίθουσα της γνώσης, θα βρίσκει πάντα τον Δάσκαλό του.

Πάς Ινβερενσιάλ (Η Ειρήνη να είναι μαζί σου)