Νομίζουμε πως ζούμε
στον εξωτερικό κόσμο.
Όμως ζούμε περισσότερο
μέσα μας παρά έξω.
Σε σκέψεις, φόβους,
επιθυμίες και μνήμες.
Έναν κόσμο
που δεν είναι πάντα ευχάριστος.
Συχνά σκοτεινό,
ασύνδετο,
γεμάτο αντιθέσεις.
Εκεί χάνεται
η προσοχή μας.
Το σώμα περπατά
στον κόσμο.
Αλλά η αντίληψη
κοιμάται.
Και επιστρέφουμε στη φωνή
που μιλά συνεχώς μέσα μας.
Η αφύπνιση αρχίζει
με τη συγκέντρωση.
Να γυρίζεις
στο εδώ και τώρα.
Να ελέγχεις την Προσοχή
και να αναπτύσσεις την Ουσία.
Τότε ο Νους σιωπά.
Η Καρδιά αισθάνεται.
Και ανοιγόμαστε στο Πραγματικό.
Στην Αλήθεια.
