Κεφάλαιο 4: Η διανοία

Η διανοία

Αυτό που μελετάμε πρέπει να το κάνουμε συνείδηση μέσω του αυθόρμητου διαλογισμού, αντιθέτως καταστρέφεται η διάνοια.

Πρέπει να εφαρμόζουμε τον πλήρη διαλογισμό, όχι διαιρεμένο και την ώρα που μας γεννιέται. Ο διαλογισμός δεν πρέπει να είναι μηχανικός.

Πρέπει να κατορθώσουμε την μαθηματική ισορροπία μεταξύ του Είναι και του Ξέρω: 20+20=40, 40-20=20.

Ο διανοητικός βλέπει τα πράγματα μόνο από τις θεωρίες του. Υπάρχουν δύο είδη διάνοιας: η κοινώς γνωστή αισθησιακή διάνοια και η διάνοια που δίνεται από το Είναι και είναι μια συνειδητή διάνοια.

Υπάρχουν βαθμοί στην αντικειμενική λογική του Είναι και μετριούνται σύμφωνα με τον αριθμό των κύκλων στα κέρατα του Λούσιφερ.

Όταν ανοίγεται ο εσωτερικός νους δεν χρειάζεται να προφέρουμε θεωρίες, υποθέσεις και προιδέες.

Η υποκειμενική επιστήμη είναι αυτών που βρίσκονται κλεισμένοι στον αισθησιακό νου και που ζουν μέσα στις υποθέσεις τους. (Βλέπε και στο κεφάλαιο 12 της «Μεγάλης Ανταρσίας» του ίδιου συγγραφέα).

Η Αγνή Επιστήμη βρίσκεται στην διάθεση μόνο εκείνων που έχουν τον εσωτερικό νου και σ’ αυτούς που ξετυλίγονται ανάμεσα σε τρίγωνα, οκτάγωνα και γωνιές…

Η εξυπνάδα

Δεν πρέπει να μπερδεύουμε την εξυπνάδα με τον νου. Σε κάθε νου υπάρχει ένα συγκεκριμένο σύνολο από έξυπνες αξίες.

Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε έξω από τον εαυτό μας τις έξυπνες αξίες, αυτές βρίσκονται μέσα σε εμάς τους ίδιους.

Οι έξυπνες αξίες κάθε ανθρώπινου όντος δεν αλλάζουν ούτε εξαντλούνται. Το απόθεμα εξυπνάδας είναι σταθερό.

Όταν εμφανίζεται μια θετική αξία, εκ των πραγμάτων έχει ληφθεί επιλεκτικά από την εξυπνάδα.

Χρειαζόμαστε μια νέα, επαναστατική παιδαγωγία, της οποίας το μοναδικό αντικείμενο θα είναι να μας κάνει συνειδητούς από αυτά που ήδη ξέρουμε.

Ταυτότητα, αξίες, εικόνα. Να ταυτοποιούμαστε, να φανταζόμαστε και να αξιολογούμαστε με ακρίβεια καταλήγει μη αναβλητέο όταν θέλουμε να κάνουμε μία καταγραφή των ίδιων των εαυτών μας.

Φωτισμένη διανόηση

Όποιοι φτάνουν να εξαλείψουν τα πτώματα του εγώ αποκτούν την φωτισμένη διανόηση.

Φωτισμένη διανόηση είναι η διάνοια που έχει μπει στην υπηρεσία του πνεύματος.

Ο Ιησούς, ο Χριστός, είχε φωτισμένη διανόηση, έβαλε την διάνοιά του στην υπηρεσία του πνεύματος.

Το μεγάλο σφάλμα των υλιστών αποτελείται, ακριβώς, από την πίστη τους ότι η Πραγματικότητα χρειάζεται τα φυσικά φαινόμενα, αλλά η «πραγματικότητά» τους τελικά είναι αποτέλεσμα της υλιστικής διάνοιας και όχι της φωτισμένης διανόησης.

Τόσο το φυσικό όσο και το πνευματικό είναι ενέργεια και γι’ αυτό είναι τόσο πραγματικό το πνεύμα όσο και η ύλη.

Η ύλη είναι τόσο ιερή όσο και το πνεύμα. Όσο η υλιστική διάνοια δεν μετατρέπεται σε φωτισμένη διανόηση μέσω της Επανάστασης της Διαλεκτικής, δεν μπορεί να καταλάβει ότι το υλικό και το πνευματικό ενεργούν με συσχετισμένο και διαλεκτικό τρόπο.

Ο χρόνος

Ο χρόνος είναι ζωή, όποιος δεν εξαρτάται από τον χρόνο ελέγχει τη ζωή.

Η ροή της ύπαρξης εμφανίζεται με πολύ πενιχρή διάρκεια για να την αφήσουμε να παρέλθει μέσα στην μικρότητα.

Η συντομία της ζωής είναι αρκετός λόγος για να μας ενθαρρύνει να την μεγαλώσουμε με την ολοκληρωτική Επανάσταση.

Με την εξυπνάδα, πρέπει να επωφεληθούμε στο μάξιμουμ από τον ζωτικό χρόνο για να παρατείνομε την συντομία του, όχι μικραίνοντάς τον με τα βαριά και μικροπρεπή έργα του εγώ.