Κεφάλαιο 2: Εικόνα, αξίες και ταυτότητα

Εικόνα, αξίες και ταυτότητα

Στην διανοητική δυναμική, χρειάζεται να ξέρουμε κάτι πάνω στο πως και το γιατί λειτουργεί ο νους.

Στην διανοητική δυναμική είναι επείγον να ξέρουμε κάτι πάνω στο πως και το γιατί των διαφόρων λειτουργιών του νου.

Χρειάζεται ένα ρεαλιστικό σύστημα εάν στ’ αλήθεια θέλουμε να γνωρίσουμε τις δυνατότητες του ανθρώπινου νου.

Χρειάζεται να καλυτερεύσουμε την ποιότητα των αξιών, της ταυτότητας και της εικόνας του εαυτού μας. Σκέφτομαι ότι μια αλλαγή αξιών, εικόνας και ταυτότητας είναι βασική.

Το διανοητικό ζώο, που λανθασμένα ονομάζεται άνθρωπος έχει εκπαιδευτεί για να αρνείται την αυθεντική του ταυτότητα, αξίες και εικόνα.

Το να δεχτούμε την αρνητική κουλτούρα, την υποκειμενικά εγκατεστημένη στο νου μας, στο εσωτερικό μας, ακολουθώντας το δρόμο της λιγότερης αντίστασης, είναι παράλογο. Εμείς χρειαζόμαστε μια αντικειμενική κουλτούρα.

Το να δεχτούμε γιατί έτσι, ακολουθώντας τη γραμμή της λιγότερης αντίστασης, την υποκειμενική κουλτούρα αυτής της παρακμιακής εποχής, είναι αναντίρρητα παράλογο.

Χρειάζεται να περάσουμε από μια ολοκληρωτική επανάσταση και από μια τελειωτική αλλαγή σ’ αυτό το ζήτημα της εικόνας αξιών και ταυτότητας.

Η εξωτερική εικόνα του ανθρώπου και οι διάφορες περιστάσεις που τον περιβάλλουν, είναι το ακριβές αποτέλεσμα της εξωτερικής εικόνας και των ψυχολογικών του διαδικασιών.

Η αυτοεικόνα είναι διαφορετική, είναι ο εσώτατος Κ.Α., ο Κοσμικός Άνθρωπος, ο Άνθρωπος-Κόσμος, το θεϊκό μας πρωτότυπο, το Βασιλικό Είναι.

Εικόνα, αξίες και ταυτότητα πρέπει να αλλάξουν ριζικά. Αυτό είναι ολοκληρωτική επανάσταση. Χρειαζόμαστε ταυτότητα του Είναι, αξίες του Είναι και εικόνα του Είναι.

Αν ανακαλύψουμε τα αποθέματα εξυπνάδας που περιέχονται στον νου μπορούμε να τον απελευθερώσουμε.

Τα αποθέματα εξυπνάδας είναι τα διάφορα μέρη του Είναι που μας προσανατολίζουν στην δουλειά που σχετίζεται με την αποσύνθεση του εγώ και την απελευθέρωση του νου.

Τα αποθέματα εξυπνάδας που περιέχονται στο νου, μας προσανατολίζουν στη δουλειά που σχετίζεται με την απελευθέρωση του νου. Οι αξίες του Είναι αποτελούν την εξυπνάδα. Τα αποθέματα εξυπνάδας είναι τα διάφορα μέρη του Είναι που μας οδηγούν και μας προσανατολίζουν στην ψυχολογική δουλειά που σχετίζεται με την εκμηδένιση του εγώ και την απελευθέρωση του νου.

Να κάνουμε πάντα μια διαφοροποίηση μεταξύ νου και Είναι. Όταν κανείς δέχεται ότι ο νους είναι μποτιλιαρισμένος στο εγώ, δείχνει ότι έχει αρχίσει να ωριμάζει.

Στο ζήτημα της διάλυσης του εγώ, γίνεται αναγκαίο να συνδυάσουμε την δομική και την συνδιαλλακτική ανάλυση.

Μόνο οι αξίες της εξυπνάδας μπορούν να απελευθερώσουν το νου μέσω της αποσύνθεσης των ανεπιθύμητων ψυχικών στοιχείων.

Η αυτο-κριτική

Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τον ίδιο μας τον εαυτό και να κάνουμε ανατομία στο εγώ με το τρομερό νυστέρι της αυτοκριτικής. Είναι παράλογο να κριτικάρουμε τα ξένα λάθη, το βασικό είναι να ανακαλύπτουμε τα δικά μας λάθη και μετά να τα αποσυνθέτουμε με βάση την ανάλυση και την βαθειά κατανόηση.

Είναι δυνατόν να δράσουμε συνολικά μόνο όταν κάθε άτομο είναι ικανό να δρα ατομικά με πλήρη και απόλυτη συνείδηση αυτού που γίνεται.

Τα συστήματα της Επανάστασης της Διαλεκτικής θα φαίνονται πολύ αργά στους ανυπόμονους ανθρώπους. Πλην όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτοί που θέλουν γρήγορες και άμεσες αλλαγές, στην κοινωνική και ψυχολογική τάξη, δημιουργούν άκαμπτους κανόνες, δικτατορίες του νου, δεν φιλοδοξούν στο να ξέρουν πώς να σκεφτούν, αλλά υπαγορεύουν αυτό που πρέπει να σκεφτούν.

Κάθε απότομη αλλαγή εξαπατά το ίδιο της το αντικείμενο και ο άνθρωπος ξαναγίνεται θύμα εκείνου ενάντια στο οποίο πολέμησε. Μέσα σε εμάς τους ίδιους βρίσκονται όλες οι αιτίες της αποτυχίας οποιασδήποτε οργάνωσης.

Η αυτο-εικόνα

Αυτό το να ταυτίσεις, να εικονοποιήσεις και να αξιοποιήσεις τον εαυτό σου σωστά, δεν πρέπει να συγχέεται με την θαυμάσια διδασκαλία της μη ταύτισης.

Αντί να διατηρούμε στο νου μας μια ετοιμόρροπη και εκφυλισμένη κουλτούρα χρειάζεται να επανεκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας.

Χρειάζεται να έχουμε μια ακριβή σύλληψη πάνω στους εαυτούς μας. Κάθε ένας έχει μια λανθασμένη σύλληψη πάνω στον εαυτό του.

Καταλήγει απαραίτητο να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας, να αυτογνωριστούμε, να επανεκπαιδευτούμε και να ξανα-αξιοποιηθούμε σωστά.

Ο νους μποτιλιαρισμένος μέσα στο εγώ, αγνοεί τις αυθεντικές αξίες του Είναι. Πως θα μπορούσε ο νους να αναγνωρίσει αυτό που ποτέ δεν γνώρισε;

Η διανοητική ελευθερία είναι δυνατή μόνο ελευθερώνοντας το νου.

Οι λανθασμένες συλλήψεις της αυτοταυτότητας μποτιλιάρουν τον νου, το εξωτερικό είναι μόνο η αντανάκλαση του εσωτερικού.

Ο άνθρωπος πρέπει να αυτοερευνήσει τον ίδιο του τον νου εάν επιθυμεί να ταυτιστεί, να αξιοποιηθεί και να αυτοεικονοποιηθεί σωστά.

Οι ανθρώπινες σκέψεις είναι αρνητικές και βλαβερές κατά 99%.

Ο αυτο-θαυμασμός

Στην συνύπαρξη στην κοινωνία υπάρχει αυτοαποκάλυψη, αυτοανακάλυψη.

Πραγματικά όταν στην συνύπαρξη τα κρυμμένα ελαττώματα ξεπετιούνται, πηδούν έξω και ο νους βρίσκεται σε επάγρυπνη αντίληψη, τότε τα βλέπουμε έτσι όπως είναι στον εαυτό μας.

Όλα τα ανθρώπινα όντα, στο βάθος, είμαστε ναρκισσιστές, ερωτευμένοι με τους εαυτούς μας. Παρατηρείστε έναν τραγουδιστή στη σκηνή του θεάτρου: Είναι τρελά ερωτευμένος με τον εαυτό του, τον θαυμάζει, τον λατρεύει και όταν φτάνει το χειροκρότημα φτάνει στο ανώτατο όριο του αυτοθαυμασμού του επειδή αυτό είναι ακριβώς που θέλει, αυτό που επιθυμεί, αυτό που περιμένει με ατελείωτη δίψα.

Πραγματικά, η ματαιότητα είναι η ζωντανή εμφάνιση της αυτοαγάπης. Το Εγώ στολίζεται για να το θαυμάζουν οι άλλοι.

Όταν το εγώ αρχίζει να ελέγχει την προσωπικότητα του παιδιού η αυθόρμητη ομορφιά εξαφανίζεται, τότε αρχίζει η υπερεκτίμηση του αγαπημένου Εγώ και το παιδί ονειρεύεται να κυριαρχήσει τον κόσμο και να φτάσει να γίνει ο πιο δυνατός της Γης.

Η αυτο-κρίση

Ο άνθρωπος που επιτρέπει να εκφρασθεί σε αυτόν με αυθόρμητο τρόπο αυτό που λέγεται αυτοκρίση ή εσωτερική κρίση, θα οδηγηθεί από την φωνή της συνείδησης και θα προχωρά στον ευθύ δρόμο.

Κάθε άνθρωπος που υποτάσσεται στην αυτοκρίση μετατρέπεται εκ των πραγμάτων και δικαιωματικά σε έναν καλό πολίτη, σε καλό σύζυγο, σ’ έναν καλό απεσταλμένο σε έναν καλό πατέρα κ.λ.π.

Για να γνωρίσουμε τις εσωτερικές μας αντιθέσεις είναι αναγκαίο να αυτοανακαλυφθούμε. Όποιος αυτοανακαλύπτεται μπορεί να δουλέψει με επιτυχία στη διάλυση του πολλαπλού εγώ.

Οι εσωτερικές αντιθέσεις βασίζονται στην πολλαπλότητα του εγώ, οι τρομερές αντιθέσεις που φορτωνόμαστε μέσα μας δυστυχώς μας πικραίνουν την ζωή.

Είμαστε εργάτες και θέλουμε να γίνουμε ηγεμόνες, στρατιώτες και θέλουμε να γίνουμε στρατηγοί. Σκεφτόμαστε να αποκτήσουμε ένα δικό μας σπίτι και αφού το έχουμε αποκτήσει πια,, το πουλάμε γιατί μας κούρασε και θέλουμε άλλο.

Με τίποτε δεν είμαστε ευχαριστημένοι, ψάχνουμε την ευτυχία στις ιδέες και αυτές με τη σειρά τους παρελαύνουν και περνούν. Ψάχνουμε την ευτυχία στην συνύπαρξη, με τις φιλίες που σήμερα είναι μαζί μας και αύριο εναντίον μας. Βλέπουμε λοιπόν ότι όλα είναι απατηλά.

Τίποτα στην ζωή δεν μπορεί να μας δώσει την ευτυχία. Με τόσες αντιθέσεις είμαστε μερικοί άθλιοι. Είναι αναγκαίο να τελειώσουμε με το πολλαπλό εγώ, μόνο έτσι θα μπορέσουμε να τελειώσουμε με την μυστική αιτία όλων των αντιθέσεων και κάθε πίκρας μας.

Όσοι διέλυσαν πια το εγώ κατέχουν εκ των πραγμάτων το ΔΚΣ

Υπάρχουν στον κόσμο πολλές σχολές και συστήματα και πολλοί άνθρωποι που ζουν πεταλουδίζοντας από σχολίτσα σε σχολίτσα, γεμάτοι πάντα με εσωτερικές αντιθέσεις, πάντα δυσαρεστημένοι, ψάχνοντας πάντα το δρόμο και μη βρίσκοντάς τον, ακόμη και όταν είναι πολύ κοντά στα μάτια τους. Το πολλαπλό εγώ δεν τους αφήνει να δουν τον δρόμο της αλήθειας και της ζωής. Ο χειρότερος εχθρός της φώτισης είναι το εγώ.

Ρωτήθηκε ένας Δάσκαλος: Τι είναι ο δρόμος;

-Τι υπέροχο βουνό! Είπε για το βουνό που είχε το ερημητήριό του.

-Δεν σας ρωτάω σχετικά με το βουνό αλλά σχετικά με τον δρόμο.

Όσο δεν μπορείς να πας πιο πέρα από το βουνό, δεν θα μπορείς να βρεις τον δρόμο, απάντησε ο δάσκαλος.

Και το εγώ μπορεί επίσης να κάνει καλά έργα και να κερδίσει πολλές αξίες που καλυτερεύουν τον ψυχολογικό του χαρακτήρα αλλά ποτέ δεν θα μπορέσει να φτάσει στην φώτιση.

Πρέπει να ψάχνουμε την φώτιση και όλα τα υπόλοιπα θα μας δοθούν σαν συμπλήρωμα. Είναι αδύνατον να φτάσουμε στη φώτιση χωρίς να έχουμε ένα ΔΚΣ

Είναι αδύνατον να έχουμε ένα Διαρκές Κέντρο Συνείδησης χωρίς να έχουμε διαλύσει το πολλαπλό εγώ.

Η αυτο-ιδέα

Διανοητική πληροφόρηση και ξένες ιδέες δεν είναι βίωμα. Η πολυμάθεια δεν είναι πειραματισμός. Η δοκιμή, η απόδειξη, η αποκλειστικά τρισδιάστατη επιβεβαίωση δεν είναι ολοκληρωτική.

Γνώμες, συλλήψεις, θεωρίες, υποθέσεις δεν σημαίνουν επιβεβαίωση, πειραματισμό, πλήρη συνείδηση πάνω σε αυτό ή εκείνο το φαινόμενο.

Πρέπει να υπάρχει κάποια ικανότητα ανώτερη από το νου, ανεξάρτητη από το διανοητικό, ικανή να μας δώσει απ’ ευθείας γνώση και εμπειρία πάνω σε οποιοδήποτε φαινόμενο.

Ο κόσμος είναι μόνο μια απατηλή μορφή που θα διαλυθεί αναμφισβήτητα στο τέλος της Μεγάλης Κοσμικής Ημέρας.

Το άτομό μου, το σώμα μου, οι φίλοι μου, τα πράγματα, η οικογένειά μου κ.λ.π. είναι κατά βάθος αυτό που οι Ινδοστανοί ονομάζουν «Μάγια», η αυταπάτη, μάταιες διανοητικές μορφές που αργά ή γρήγορα θα ελαττωθούν σε κοσμική σκόνη.

Οι συναισθηματισμοί μας, τα πιο αγαπημένα όντα που μας περιτριγυρίζουν κ.λ.π. είναι απλές διανοητικές μορφές που δεν έχουν πραγματική ύπαρξη.

Ο διανοητικός δυαδισμός όπως η απόλαυση και ο πόνος, ο έπαινος και η μομφή, ο θρίαμβος και η ήττα, τα πλούτη και η αθλιότητα αποτελούν τον οδυνηρό μηχανισμό του νου.

Δεν μπορεί να υπάρξει η αυτοϊδέα και η πραγματική ευτυχία μέσα μας όσο θα είμαστε σκλάβοι του νου.

Κανείς δεν μπορεί να αναπτύξει την αυτοϊδέα όσο είναι σκλάβος του νου. Αυτό που είναι το Πραγματικό δεν είναι ζήτημα κενών υποθέσεων ή ξένων ιδεών αλλά απ’ ευθείας εμπειρίας.

Όποιος ελευθερώνεται από το διανοητικό μπορεί να πειραματισθεί και να αισθανθεί ένα στοιχείο που μεταμορφώνει ριζικά.

Όταν απελευθερωνόμαστε από το νου, αυτός μετατρέπεται σε ένα εύπλαστο, ελαστικό και χρήσιμο όχημα μέσα από το οποίο εκφραζόμαστε.

Η ανώτερη Λογική μας προσκαλεί να σκεφτούμε ότι το να χειραφετηθούμε από το νου ισοδυναμεί, εκ των πραγμάτων, με το ξύπνημα της συνείδησης, με το να πάψουμε να είμαστε αυτόματα.

Αλλά ας πάμε στην ουσία: ποιος ή τι είναι αυτό που πρέπει να ελαφρώσει από τις βασανιστικές ξένες ιδέες; Καταλήγει αυτονόητο να απαντήσουμε στους ερωτώντες λέγοντας: Η συνείδηση! Αυτό που υπάρχει από ψυχή μέσα μας είναι αυτό που μπορεί και πρέπει να ελευθερωθεί.

Οι ξένες ιδέες της ψευτολογοτεχνίας χρησιμεύουν μόνο για να μας πικράνουν την ύπαρξη. Η αυθεντική ευτυχία είναι δυνατή μόνο όταν χειραφετούμαστε από το διανοητικό.

Πλην όμως πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει ένα τεράστιο εμπόδιο για αυτή την επιθυμητή απελευθέρωση της συνείδησης, θέλω να αναφερθώ στην τρομερή μάχη των αντιθέσεων. Η Ουσία ή Συνείδηση ζει, δυστυχώς μποτιλιαρισμένη μέσα στον μεγαλοπρεπή διανοητικό δυαδισμό των αντιθέτων ναι και όχι, καλό και κακό. Ψηλό και χαμηλό, δικό μου και δικό σου, ευχαρίστηση και πόνος, ευαρέσκεια και δυσαρέσκεια κ.λ.π. φωτισμένο από κάθε άποψη καταλήγει ξεκάθαρο να καταλάβουμε σε βάθος ότι όταν σταματά η θύελλα των δανεισμένων ιδεών στον ωκεανό του νου και τελειώνει η μάχη των αντιθέτων, η Ουσία δραπετεύει, βυθίζεται σε Εκείνο που είναι το Πραγματικό και αναβλύζει με όλη της την μεγαλοπρέπεια η αυτοϊδέα, η ιδέα-σπόρος.