Κεφάλαιο 3: Μο-Τσάο

Μο-Τσάο

Η κινέζικη λέξη «ΜΟ» σημαίνει σιωπηλό ή γαλήνιο, «ΤΣΑΟ» σημαίνει να συλλογιστείς και να παρατηρήσεις. Γι’ αυτό ΜΟ-ΤΣΑΟ μπορεί να μεταφραστεί σαν γαλήνιος συλλογισμός και γαλήνια παρατήρηση.

Το δύσκολο και κοπιαστικό είναι να καταφέρεις απόλυτη διανοητική σιωπή σε όλα τα επίπεδα του υποσυνειδήτου.

Το να πετύχουμε ησυχία και σιωπή στο απλό επιφανειακό διανοητικό επίπεδο, ή σε κάμποσα υποσυνείδητα διαμερίσματα, δεν είναι αρκετό γιατί η ουσία συνεχίζει να είναι μπλεγμένη ανάμεσα στον βυθισμένο παρασυνειδητό και ασυνείδητο δυαδισμό.

Ο λευκός νους είναι κάτι υπερβολικά επιφανειακό, κούφιο και διανοητικό. Χρειαζόμαστε γαλήνιο συλλογισμό εάν στ’ αλήθεια θέλουμε να καταφέρουμε την απόλυτη ησυχία και σιωπή του νου.

Πλην όμως καταλήγει σαφές να καταλάβουμε ότι στον αγνό γνωστικισμό, οι όροι γαλήνη και συλλογισμός έχουν πολύ πιο βαθιές έννοιες και τέλος πρέπει να κατανοηθούν μέσα στις ειδικές σημασίες τους.

Το αίσθημα της γαλήνης απλώνεται σε αυτό που κανονικά γίνεται αντιληπτό σαν ηρεμία ή ησυχία, πλέκει μια υπερθετική κατάσταση που βρίσκεται πιο πέρα από τους συλλογισμούς, επιθυμίες, αντιθέσεις και λέξεις. Προσδιορίζει μια κατάσταση έξω από τη θορυβώδη κοσμικότητα.

Κατά τον ίδιο τρόπο, η έννοια του συλλογισμού βρίσκεται πιο μακριά από αυτό που πάντα είναι κατανοητό σαν θεώρηση ενός προβλήματος ή ιδέας. Δεν εμπλέκεται εδώ διανοητική δραστηριότητα ή σκεπτικιστική θεώρηση, αλλά ένα είδος αντικειμενικής συνείδησης σαφούς και ανακλαστικής, πάντα φωτισμένης στην ίδια της την εμπειρία.

Γι’ αυτό «γαλήνιο» είναι εδώ η γαλήνη της μη σκέψης και «συλλογισμός» σημαίνει συνείδηση έντονη και σαφής.

Γαλήνιος συλλογισμός είναι η σαφής συνείδηση στην ησυχία της μη σκέψης.

Όταν βασιλεύει η τέλεια γαλήνη, επιτυγχάνεται η βαθειά αληθινή φώτιση.

Διασκορπισμένος νους και πλήρης νους

Στην διανοητική δυναμική είναι επείγον να ξέρουμε πως και γιατί λειτουργεί ο νους. Μόνο λύνοντας το πώς και το γιατί, μπορούμε να κάνουμε το νου ένα χρήσιμο εργαλείο.

Η διανοητική ελευθερία είναι δυνατή μόνο με βάση την κατανόηση, αντίληψη και γνώση των διαφόρων λειτουργιών του νου.

Μόνο γνωρίζοντας τους διάφορους μηχανισμούς του νου, θα μπορέσουμε να απελευθερωθούμε απ’ αυτόν για να τον κάνουμε ένα χρήσιμο εργαλείο.

Είναι απαραίτητο να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας εάν στ’ αλήθεια θέλουμε να ελέγξουμε τον ίδιο μας το νου με πλήρη τρόπο.

Ο Ιπποκράτης, ο μεγάλος γιατρός, ήταν ένας από τους κλασσικούς δάσκαλους του νου.

Ο ανθρώπινος νους είναι εξαρτώμενος.

Η θέληση χωρίς αλυσίδες είναι δυνατή μόνο διαλύοντας το εγώ. Ο νους πρέπει να μετατραπεί σε έναν μηχανισμό υπάκουο στον άνθρωπο. Η ωριμότητα αρχίζει όταν δεχόμαστε την πραγματικότητα ότι ο ανθρώπινος νους είναι εξαρτώμενος.

Είναι δυνατόν να πετύχουμε την απελευθέρωση του νου αν ανακαλύψουμε την εξυπνάδα που κατέχει. Χρειαζόμαστε πλήρη νου αντί για διασκορπισμένο νου.

Η επανάσταση του διαλογισμού

Η επανάσταση του διαλογισμού μας επιτρέπει να φτάσουμε μέχρι τις κορυφές της φώτισης.

Πρέπει να διαφοροποιούμε μεταξύ ενός νου που βρίσκεται ήσυχος και ενός νου που έχουμε ησυχάσει με το ζόρι.

Πρέπει να διαφοροποιούμε μεταξύ ενός νου που βρίσκεται σε σιωπή και ενός νου που έχουμε σωπάσει βίαια.

Όταν ο νους είναι ησυχασμένος με το ζόρι, πραγματικά δεν είναι ήσυχος, είναι φιμωμένος βίαια και στα πιο βαθειά επίπεδα της διανοήσεως υπάρχει ολόκληρη θύελλα.

Όταν ο νους είναι ησυχασμένος βίαια, πραγματικά δεν είναι σε σιωπή και στο βάθος αναφωνεί και φωνάζει και απελπίζεται.

Είναι αναγκαίο να τελειώνουμε με τις τροποποιήσεις της νοητικής αρχής στην διάρκεια του διαλογισμού.

Όταν η νοητική αρχή μένει κάτω από τον έλεγχό μας, η φώτιση έρχεται σε μας αυθόρμητα.

Ο Διανοητικός έλεγχος μας επιτρέπει να καταστρέψουμε τα σίδερα που έχει δημιουργήσει ο νους. Για να καταφέρουμε την ηρεμία και την σιωπή του νου, είναι αναγκαίο να ξέρουμε να ζούμε από στιγμή σε στιγμή, να ξέρουμε να εκμεταλλευόμαστε κάθε στιγμή, χωρίς να κάνουμε δόσεις την στιγμή.

Πάρε όλα από κάθε στιγμή, διότι κάθε στιγμή είναι γιος της γνώσης, κάθε στιγμή είναι απόλυτο, αγνό και σημαντικό. Η στιγμιαιότητα είναι το ειδικό χαρακτηριστικό των γνωστικών. Εμείς αγαπάμε την φιλοσοφία της κάθε στιγμής.

Ο Δάσκαλος Ουμμόν είπε στους μαθητές του:

«Αν περπατάτε να περπατάτε. Αν κάθεστε καθίστε, όμως μην αμφιταλαντεύεστε».

Μια πρώτη μελέτη στην τεχνική του διαλογισμού είναι ο προθάλαμος αυτής της θεϊκής ειρήνης που ξεπερνάει κάθε γνώση.

Ο πιο ανυψωμένος τρόπος σκέψης είναι η μη σκέψη. Όταν καταφέρουμε την ηρεμία και την σιωπή του νου, το εγώ με όλα τα πάθη του, επιθυμίες, ορέξεις, φόβους, στοργές κ.λ.π. απουσιάζει.

Μόνο με την απουσία του εγώ μπορεί η ουσία του νου (ΜΠΟΥΔΑΤΑ) να αφυπνιστεί για να ενωθεί με τον Εσώτερο και να μας φέρει στην έκσταση.

Ψεύτικό είναι αυτό που λέει η σχολή μαύρης μαγείας του Σουμπούμπ ότι η μονάδα, η μεγάλη πραγματικότητα εισχωρεί μέσα σε εκείνον που ακόμα δεν κατέχει τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι.

Αυτό που εισχωρεί μέσα στους φανατικούς οπαδούς του Σουμπούμπ, είναι σκοτεινές οντότητες που εκφράζονται σε αυτούς με χειρονομίες, δράσεις, κτηνώδεις και παράλογες λέξεις. Αυτοί οι άνθρωποι δαιμονίζονται από τους σκοτεινούς

Η ηρεμία και η σιωπή του νου έχει μόνο ένα στόχο: Να απελευθερώνει την Ουσία από το νου, για να μπορεί αυτή ενωμένη με την μονάδα ή Εσώτερο (Ίντιμο), να πειραματισθεί αυτό που εμείς ονομάζουμε αλήθεια.

Στην διάρκεια της έκστασης και στην απουσία του εγώ μπορεί η ουσία να ζήσει ελεύθερα στον κόσμο της ομίχλης της φωτιάς, πειραματιζόμενη την αλήθεια.

Όταν ο νους βρίσκεται σε παθητική και αντιληπτική κατάσταση, απολύτως ήρεμος και σε σιωπή τότε απελευθερώνεται το μπουδάτα ή ουσία από τον νου και έρχεται η έκσταση.

Η ουσία βρίσκεται πάντα μποτιλιαρισμένη μέσα στην πάλη των αντιθέτων. Όμως όταν η πάλη τελειώσει και η ηρεμία και η σιωπή είναι απόλυτες, η ουσία μένει ελεύθερη και η μποτίλια κομματιασμένη.

Όταν εξασκούμε τον διαλογισμό το νου μας τον ληστεύουν πολλές αναμνήσεις, επιθυμίες, πάθη, προβληματισμοί κ.λ.π.

Πρέπει να αποφεύγουμε την σύγκρουση μεταξύ της προσοχής και της απροσεξίας. Υπάρχει σύγκρουση μεταξύ της απροσεξίας και της προσοχής, όταν πολεμάμε εναντίον αυτών των ληστών του νου. Το εγώ είναι αυτό που προβάλλει τους προαναφερόμενους ληστές. Όπου υπάρχει σύγκρουση δεν υπάρχει ηρεμία ούτε σιωπή.

Πρέπει να ακυρώνουμε τον προβάλλοντα μέσω της αυτοπαρατήρησης και της κατανόησης. Εξετάστε κάθε εικόνα, κάθε ανάμνηση, κάθε σκέψη που φτάνει στο νου. Να θυμηθείτε ότι κάθε σκέψη έχει δύο πόλους: τον θετικό και τον αρνητικό.

Το να εισέλθεις και να βγεις είναι δυο όψεις του ίδιου πράγματος, τραπεζαρία και τουαλέτα, το ψηλό και το χαμηλό, το ευχάριστο και το δυσάρεστο κ.λ.π. είναι πάντα οι δύο πόλοι του ίδιου πράγματος.

Εξετάστε τους δύο πόλους της διανοητικής μορφής που φτάνει στον νου.

Να θυμηθείτε ότι μόνο μέσω της μελέτης των πολικοτήτων φτάνουμε στην σύνθεση.

Κάθε διανοητική μορφή μπορεί να εξαλείφεται μέσω της σύνθεσης. Για παράδειγμα:

Παρουσιάζεται η ανάμνηση της αρραβωνιαστικιάς, είναι όμορφη; Να σκεπτόμαστε ότι η ομορφιά είναι το αντίθετο της ασχήμιας, και αν είναι όμορφη στην νεότητα, στα γηρατειά θα είναι άσχημη. Σύνθεση: δεν αξίζει τον κόπο να την σκεπτόμαστε, είναι μια αυταπάτη, ένα λουλούδι που θα μαραθεί αναπόφευκτα.

Στην Ινδία αυτή η αυτοπαρατήρηση και μελέτη ονομάζεται Πρατουάπα.

Τα πουλιά-σκέψεις πρέπει να περνάνε από το χώρο του δικού μας νου σε διαδοχική παρέλαση, χωρίς όμως να αφήνουν κανένα ίχνος.

Η άπειρη λιτανεία σκέψεων που προβάλλει το εγώ στο τέλος εξαντλείται και τότε ο νους μένει ήρεμος και σε σιωπή.

Ένας μεγάλος αυτοπραγματοποιημένος δάσκαλος είπε: «Μόνο όταν ο προβάλλων, δηλαδή το εγώ, απουσιάζει τελείως εμφανίζεται η σιωπή, που δεν είναι παράγων του νου. Αυτή η σιωπή είναι ανεξάντλητη, δεν είναι του χρόνου, είναι το άπειρο. Μόνο τότε έρχεται εκείνο που Είναι».

Όλη αυτή η τεχνική περιλαμβάνεται σε δύο αρχές:

Α) Βαθύς στοχασμός.

Β) Τρομερή ηρεμία.

Αυτή η τεχνική του διαλογισμού με την μη σκέψη της, βάζει να δουλεύει το πιο κεντρικό μέρος του νου, αυτό που προκαλεί την έκσταση.

Να θυμηθείτε ότι το κεντρικό μέρος του νου είναι αυτό που ονομάζεται μπουδάτα, η ουσία, η συνείδηση…

Όταν το μπουδάτα αφυπνισθεί μένουμε φωτισμένοι, χρειαζόμαστε την αφύπνιση του μπουδάτα ή συνείδησης.

Ο γνωστικός μαθητής μπορεί να κάνει πρακτική καθισμένος με τον δυτικό ή με τον ανατολίτικο τρόπο.

Συμβουλεύεται να γίνει η πρακτική με κλειστά μάτια, για να αποφεύγουμε να μας πάρει την προσοχή μας κάτι από τον εξωτερικό κόσμο.

Συμφέρει να χαλαρώνουμε το σώμα, αποφεύγοντας προσεκτικά να μείνει κάποιος μυς σε ένταση.

Καταλήγει υπέροχο το να ξέρει κανείς να συνδυάζει έξυπνα το διαλογισμό και τον ύπνο, με σκοπό να μην τον εμποδίζει η ύλη.

Το μπουδάτα, η ουσία είναι το ψυχικό υλικό, η εσωτερική μπουδιστική αρχή, το ψυχικό υλικό ή πρώτη ύλη με την οποία θα δώσουμε μορφή στην ψυχή.

Το μπουδάτα είναι πραγματικά το μοναδικό στοιχείο που κατέχει το φτωχό διανοητικό ζώο για να φτάσει να πειραματιστεί αυτό που ονομάζεται ΑΛΗΘΕΙΑ.

Το μπουδάτα είναι το καλύτερο που έχουμε μέσα μας και αφυπνίζεται με το βαθύ εσωτερικό διαλογισμό.

Μη μπορώντας το διανοητικό ζώο να ενσαρκώσει το Είναι, λόγω του ότι ακόμη δεν κατέχει τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εξασκήσει τον διαλογισμό για να αυτοαφυπνίσει το μπουδάτα και να γνωρίσει την αλήθεια.

Ο Ιησούς , ο θεϊκός Δάσκαλος είπε: «Γνωρίστε την αλήθεια, και αυτή θα σας ελευθερώσει».

Ο μηχανικός συνδυασμός

Ο Ισάν έστειλε στον δάσκαλο Κουσέν έναν καθρέπτη. Ο Κουσέν τον έδειξε στους καλόγερους και είπε:

«Αυτός είναι ο καθρέπτης του Ισάν ή ο δικός μου; Εάν λέτε ότι είναι του Ισάν, πως μπορεί να βρίσκεται στα χέρια μου; εάν λέτε ότι είναι δικός μου, μήπως δεν τον έχω πάρει από τον Ισάν; μίλα, μίλα αλλιώς θα τον κάνω κομμάτια».

Οι καλόγεροι δεν μπόρεσαν να περάσουν ανάμεσα από αυτά τα δύο αντίθετα και ο δάσκαλος έκανε τον καθρέπτη κομμάτια.

Είναι αδύνατη η έκσταση, ενώ η ουσία βρίσκεται μποτιλιαρισμένη ανάμεσα στα αντίθετα.

Στην εποχή της Βαβυλώνας ήρθε στον κόσμο ο μποδισάτβα του αγιότατου Ασιάτα Σιεμάς, ενός μεγάλου αβατάρα.

Ο Μποδισάτβα δεν ήταν πεσμένος και όπως όλοι οι Μποδισάτβας είχε κανονικά ανεπτυγμένα τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι.

Όταν έφθασε στην υπεύθυνη ηλικία, έφτασε στο βουνό Βερινιάνα και μπήκε σε μια σπηλιά.

Λέει η παράδοση ότι έκανε τρεις φοβερές νηστείες 40 ημερών η κάθε μία συνοδευόμενη με σκόπιμες και θεληματικές ταλαιπωρίες.

Την πρώτη νηστεία την αφιέρωσε στην προσευχή και τον διαλογισμό.

Την δεύτερη νηστεία την αφιέρωσε στο να ξανακοιτάξει όλη την παρούσα ζωή του και τις προηγούμενες.

Η τρίτη νηστεία υπήρξε αποφασιστική, την αφιέρωσε στο να τελειώσει με τον μηχανικό συνδυασμό του νου. Δεν έτρωγε και έπινε μόνο νερό και κάθε μισή ώρα έβγαζε δυό τρίχες από το στήθος του.

Υπάρχουν δύο είδη μηχανικού συνδυασμού που αποτελούν την βάση των αντιθέτων:

Α) Μηχανικός συνδυασμός ιδεών, λέξεων, εκφράσεων κ.λ.π.

Β) Μηχανικός συνδυασμός εικόνων, μορφών, πραγμάτων, προσώπων κ.λ.π.

Μια ιδέα συνδυάζεται με μια άλλη, μια λέξη με μια άλλη, μια έκφραση με μια άλλη και έρχεται η πάλη των αντιθέτων.

Ένας άνθρωπος συνδυάζεται με έναν άλλον, η ανάμνηση κάποιου έρχεται στον νου, μια εικόνα συνδυάζεται με μια άλλη, μια μορφή με μια άλλη και συνεχίζεται η πάλη των αντιθέτων.

Ο Μποδισάβα του αβατάρα Ασιάτα Σιεμάς υποφέροντας αμίλητα και νηστεύοντας 40 ημέρες, ταλαιπωρώντας τον εαυτό του τρομακτικά, βυθισμένος σε βαθύ εσωτερικό διαλογισμό, κατάφερε την διάλυση του νοητικού μηχανισμού, και ο νους του έμεινε επίσημα ήρεμος και σε μεγαλοπρεπή σιωπή.

Το αποτέλεσμα ήταν η έκσταση με την ενσάρκωση του πραγματικού του Είναι. ο Ασιάτα Σιεμάς πραγματοποίησε στην Ασία ένα μεγάλο έργο ιδρύοντας μοναστήρια και εγκαθιστώντας παντού κυβερνήτες με αφυπνισμένη συνείδηση. Αυτός ο Μποδισάβα μπόρεσε να ενσαρκώσει το πραγματικό του Είναι, κατά την διάρκεια του διαλογισμού, λόγω του ότι είχε τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι.

Εκείνοι που δεν έχουν τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι, δεν μπορούν να καταφέρουν να λειτουργήσει ή να ενσαρκώσουν μέσα τους το Θείο ή το Είναι, όμως μπορούν να απελευθερώσουν την Ουσία για να ενωθεί με το Είναι και να συμμετέχει στην έκστασή του.

Στην κατάσταση της έκστασης μπορούμε να μελετήσουμε τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου.

Πρέπει να μελετήσουμε τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου ενώ έρχεται ο λειτουργός: ο Εσώτερος, το Είναι.

Μόνο κατά την απουσία του εγώ μπορούμε να πειραματισθούμε την ευτυχία του Είναι. Μόνο κατά την απουσία του εγώ έρχεται η έκσταση.

Όταν καταφέρουμε την διάλυση του νοητικού μηχανισμού, έρχεται αυτό που οι ανατολίτες ονομάζουν: η έκρηξη της σακούλας, διακοπή του κενού. Τότε υπάρχει μια κραυγή χαράς, διότι η Ουσία (το μπουδάτα) έχει ξεφύγει από την πάλη των αντιθέτων και τώρα συμμετέχει στην επικοινωνία των αγίων.

Μόνο αν πειραματισθούμε την έκσταση, μπορούμε να γνωρίσουμε τι είναι η αλήθεια και τι η ζωή. Μόνο κατά την απουσία του εγώ απολαμβάνουμε την ευτυχία της ζωής ελεύθερης στην κίνησή της.

Όταν σε κατάσταση έκστασης μελετάμε την ζωή του Χριστού, ανακαλύπτουμε ότι μεγάλο μέρος του κοσμικού δράματος που παρίστανε ο Κύριος έμεινε άγραφο.

Πρέπει να εξασκούμε καθημερινά τον γνωστικό διαλογισμό. Μπορούμε να τον εξασκούμε μόνοι ή με άλλους.

Η τεχνική του διαλογισμού που έχουμε διδάξει σε αυτό το μήνυμα, πρέπει να δοθεί σε όλα τα γνωστικά Lumisial σαν μια υποχρέωση, μετατρέποντας τα Lumisial σε κέντρα διαλογισμού. Όλοι οι γνωστικοί αδελφοί πρέπει να κάθονται να διαλογίζονται σε ομάδες.

Όλη η γνωστική ομάδα πρέπει να εξασκεί αυτή την τεχνική του διαλογισμού μαζί με τις τελετουργίες.

Επίσης μπορεί και πρέπει να εξασκηθεί η τεχνική του διαλογισμού στο σπίτι καθημερινά. Εκείνοι που μπορούν να βγαίνουν βόλτα στην εξοχή, πρέπει να το κάνουν για να διαλογιστούν στην σιωπή του δάσους.

Βασισμένοι σε αυτά τα μηνύματα και σε αυτή τη διδασκαλία, είναι αναγκαίο να βάλουμε στο πρόγραμμα λειτουργίας των γνωστικών Lumisial την τεχνική του διαλογισμού. Παραδίδουμε στα Lumisial την μοναδική τεχνική που πρέπει να γίνει δεκτή σε αυτά.

Θα ήταν ψέμα να βεβαιώναμε ότι η μεγάλη πραγματικότητα μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε ένα άτομο, που δεν κατέχει τα υπαρξιακά σώματα του Είναι.

Είναι ηλίθιο να βεβαιώνουμε ότι η μεγάλη πραγματικότητα μπορεί να μπει μέσα σε κάποιον (όπως λένε οι σκοτεινοί του Σουμπούμπ) δήθεν για να διώχνει έξω από εμάς τις ζωικές ενστικτώδεις, βυθισμένες οντότητες που αποτελούν το πολλαπλό εγώ.

Επαναλαμβάνουμε:

Η Μεγάλη Πραγματικότητα δεν μπορεί να μπει μέσα σε εκείνους που δεν κατέχουν τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι. μόνο με το Μαϊτούνα (Σεξουαλική Μαγεία) μπορούμε να δημιουργούμε τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι.

Ο μεγάλος αβατάρας Ασιάτα Σιεμάς μπόρεσε να ενσαρκωθεί στο μποδισάτβα του, όταν αυτός βρισκότανε με το νου σε απόλυτη ηρεμία και σιωπή λόγω του ότι ήδη κατείχε τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι από αρχαίες ενσαρκώσεις.

Είναι αναγκαίο επίσης να διευκρινίσουμε ότι μετά την έκσταση, αν και λαμβάνεται μια τρομερά δυνατή ενέργεια, το εγώ δεν διαλύεται όπως πιστεύουν πολλοί μαθητές του αποκρυφισμού.

Η Διάλυση του εγώ είναι δυνατή μόνο με βάση την βαθύτερη κατανόηση και την αδιάκοπη καθημερινή δουλειά πάνω στον εαυτό μας από στιγμή σε στιγμή.

Εξηγούμε όλα αυτά για να μην συγχέετε τον γνωστικό διαλογισμό με τις σκοτεινές πρακτικές του Σουμπούμπ και από άλλες σχολές μαύρης μαγείας.

Όταν ένας μυστικιστής καταφέρει την έκσταση, αισθάνεται όταν επιστρέφει στο φυσικό σώμα του την επείγουσα ανάγκη να δημιουργήσει τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι και τον απερίγραπτο πόθο να διαλύσει το εγώ.

Η έκσταση δεν είναι μια νεφελώδης κατάσταση, αλλά μια υπερβατική κατάσταση έκπληξης, συνδυασμένη με μια τέλεια διανοητική διαύγεια.

Η κυριαρχία του νου

Είναι ξεκάθαρο ότι πρέπει να απελευθερωνόμαστε κάθε φορά όλο και περισσότερο από το νου. Ο νους είναι πραγματικά μπουντρούμι, μια φυλακή στην οποία όλοι βρισκόμαστε φυλακισμένοι. Χρειάζεται να δραπετεύσουμε απο αυτή τη φυλακή αν πραγματικά θέλουμε να ξέρουμε τι πράγμα είναι η ελευθερία. Αυτή η ελευθερία που δεν είναι του χρόνου, αυτή η ελευθερία που δεν είναι του νου. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να θεωρούμε το νου σαν κάτι που δεν είναι το ΕΊΝΑΙ. Δυστυχώς οι άνθρωποι είναι πολύ ταυτισμένοι με το νου, λένε «σκέφτομαι», αισθάνονται να είναι νους.

Υπάρχουν σχολές που αφοσιώνονται στο να δυναμώνουν το νου, δίνουν μαθήματα δι’ αλληλογραφίας, διδάσκουν πώς να αναπτύσσεται η νοητική δύναμη κ.λ.π. Όλα αυτά είναι παράλογα, το σωστό δεν είναι να δυναμώνουμε τα σίδερα της φυλακής στην οποία βρισκόμαστε. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να καταστρέφουμε αυτά τα σίδερα για να γνωρίσουμε την πραγματική ελευθερία, που όπως σας έλεγα δεν είναι του χρόνου. Ενώ βρισκόμαστε μέσα στη φυλακή του διανοητικού θα είμαστε ανίκανοι να πειραματιστούμε την αληθινή ελευθερία, που όπως σας έλεγα δεν είναι του χρόνου. Όσο βρισκόμαστε στη φυλακή του διανοητικού θα είμαστε ανίκανοι να πειραματιστούμε την αληθινή ελευθερία.

Ο νους στον εαυτό του είναι μια φυλακή πολύ οδυνηρή, κανένας μέχρι τώρα δεν έγινε ευτυχής με το νου. Πότε έχετε γνωρίσει τον πρώτο ευτυχισμένο άνθρωπο με το νου; ο νους κάνει δυστυχισμένα όλα τα πλάσματα, τα κάνει κακόμοιρα. Οι πιο ευχάριστες στιγμές που έχουμε ζήσει στη ζωή μας, έχουν έρθει με την απουσία του νου, έχει συμβεί για μια στιγμή, ναι, αλλά δεν θα μπορέσουμε να το ξεχάσουμε ποτέ πια. Σε αυτό το δευτερόλεπτο έχουμε γνωρίσει το τι είναι η ευτυχία, αλλά αυτό έχει διαρκέσει ένα δευτερόλεπτο μόνο. Ο νους δεν ξέρει τι πράγμα είναι η ευτυχία, αυτός είναι μια φυλακή.

Πρέπει τότε να μάθουμε να κυριαρχούμε στο νου, όχι του άλλου αλλά τον δικό μας, να τον υποτάξουμε αν θέλουμε να απελευθερωθούμε από αυτόν. Είναι απαραίτητο, γίνεται αναγκαίο να μάθουμε να κοιτάμε το νου σαν κάτι που πρέπει να υποτάξουμε, σαν κάτι , ας πούμε, που χρειάζεται να εξημερώσουμε. Ας θυμηθούμε τον Θεϊκό Δάσκαλο Ιησού, μπαίνοντας στην Θεία Ιερουσαλήμ ανεβασμένο στο γάιδαρό του την Κυριακή των Βαΐων. Αυτός ο γάιδαρος είναι ο νους που πρέπει να τον υποτάξουμε, πρέπει να ανέβουμε σε αυτόν, και όχι αυτός να ανέβει σε εμάς.

Δυστυχώς οι άνθρωποι είναι θύματα, ο γάιδαρος ανεβαίνει απάνω στους ανθρώπους, οι καημένοι οι άνθρωποι δεν ξέρουν να καβαλήσουν σ’ αυτόν. Είναι ένας γάιδαρος, ας πούμε αρκετά αδέξιος, και πρέπει να τον κυριαρχούμε αν αληθινά θέλουμε να ανέβουμε σ’ αυτόν.

Κατά την διάρκεια του διαλογισμού πρέπει να συνομιλούμε με τον νου εάν κάποια απορία τον διαπερνά, χρειάζεται να κάνουμε ανατομία στην απορία. Όταν μια απορία την έχουμε μελετήσει σωστά, όταν της έχουμε κάνει ανατομία δεν αφήνει στη μνήμη μας κανένα ίχνος, εξαφανίζεται. Αλλά όταν αυτή η απορία επιμένει, όταν εμείς θέλουμε μόνο να την πολεμάμε αδιάκοπα, τότε δημιουργείται μέσα μας μια σύγκρουση. Οποιαδήποτε απορία είναι εμπόδιο για τον διαλογισμό.

Το να αρνηθούμε τις απορίες δεν είναι τρόπος για να τις εξαλείψουμε, αλλά το να κάνουμε ανατομία για να δούμε τι είναι αυτό το πραγματικό που κρύβουν. Οποιαδήποτε απορία που επιμένει στον νου γίνεται εμπόδιο για τον διαλογισμό. Τότε πρέπει να την αναλύσουμε, να την τεμαχίσουμε, να ελαττώσουμε σε σκόνη την απορία, όχι μαχόμενοι, όχι επαναλαμβάνω, αλλά ανοίγοντάς την με το σκαρπέλο της αυτοκριτικής, κάνοντάς της μια αυστηρή ανατομία, αμείλικτα. Μόνο έτσι θα ανακαλύψουμε τι είναι αυτό που ήταν σημαντικό στην απορία και τι ήταν αυτό που δεν ήταν σημαντικό, και τι ήταν αυτό που ήταν πραγματικό στην απορία και τι μη πραγματικό. Έτσι λοιπόν οι απορίες μερικές φορές χρησιμεύουν για να ξεκαθαρίζουμε ιδέες. Όταν αφαιρούμε μια απορία διαμέσου της αυστηρής ανάλυσης, όταν της κάνουμε ανατομία, ανακαλύπτουμε μία αλήθεια. Από αυτήν την αλήθεια έρχεται κάτι πιο βαθύ, περισσότερη σοφία.

Τότε η σοφία επεξεργάζεται πάνω στην βάση της άμεσης εμπειρίας, επάνω στην ειδική πείρα, πάνω στην βάση του βαθιού διαλογισμού. Υπάρχουνε φορές που χρειαζόμαστε να συνομιλήσουμε με τον νου, διότι πολλές φορές όταν θέλουμε να είναι ήσυχος ο νους, όταν θέλουμε να βρίσκεται σε σιωπή, αυτός επιμένει στην βλακεία του, στην άχρηστη μωρολογία του, σε μια μάχη αντιθέσεων. Τότε είναι αναγκαίο να ερωτούμε τον νου, να του πούμε: «Ωραία, τι είναι αυτό που θέλεις νου; απάντησέ μου, εξήγησέ μου τι είναι αυτό που θέλεις;» Αν ο διαλογισμός είναι βαθύς, μπορεί να αναβλύσει σε μας μια αντιπροσωπεία. Σε αυτή την αντιπροσωπεία, σε αυτή την μορφή, σε αυτή την εικόνα είναι η απάντηση. Πρέπει τότε να συνομιλούμε με το νου και να τον κάνουμε να δει την πραγματικότητα των πραγμάτων, μέχρι να τον κάνουμε να δει ότι η απάντησή του είναι λανθασμένη. Να τον κάνουμε να δει ότι οι απασχολήσεις του είναι άχρηστες και την αιτία για την οποία είναι άχρηστες, και στο τέλος ο νους θα μείνει ήσυχος, σε σιωπή. Αλλά αν αισθανόμαστε ότι δεν αναβλύζει ακόμα η φώτιση, ότι ακόμη επιμένει σε μας η χαώδης κατάσταση, η ασυνάρτητη σύγχυση, με την μάχη και την μωρολογία του, τότε πρέπει να καλέσουμε ξανά το νου στην τάξη, να τον ερωτούμε: «Ωραία, τι είναι αυτό που θέλεις;» Να του πούμε: «Τι είναι αυτό που ψάχνεις; γιατί δεν με αφήνεις σε ησυχία; Μίλα ξεκάθαρα». Να συνομιλούμε με το νου σαν να ήταν ένα άγνωστο άτομο, διότι πραγματικά αυτός είναι ένα άγνωστο άτομο, αυτός δεν είναι το ΕΙΝΑΙ. Τότε πρέπει να του φερθούμε σαν σε άγνωστο άτομο, πρέπει να τον νουθετούμε, πρέπει να τον μαλώνουμε.

Οι μαθητές του προχωρημένου ΖΕΝ, συνηθίζουν το τζούντο, αλλά το ψυχολογικό τζούντο τους δεν το έχουν καταλάβει οι τουρίστες που φτάνουν στην Ιαπωνία. Αν βλέπαμε παραδείγματος χάριν τους Μοναχούς να κάνουν Τζούντο, καθώς μάχονται μεταξύ τους φαίνονται σαν ασκήσεις απλώς φυσικές αλλά δεν είναι. Όταν αυτοί κάνουν τζούντο σχεδόν δεν αντιλαμβάνονται το φυσικό σώμα, η μάχη τους κατευθύνεται πραγματικά στο να κυριαρχούν στον δικό τους νου. Το τζούντο στο οποίο βρίσκονται μαχόμενοι είναι εναντίον του νου του καθενός. Έτσι λοιπόν το ψυχολογικό τζούντο έχει σαν στόχο να υποτάξει το νου, να του φερθούμε επιστημονικά, τεχνικά με σκοπό να τον υποτάξουμε. Δυστυχώς οι Δυτικοί που βλέπουν μόνο την φλούδα του τζούντο, όπως πάντα επιφανειακοί και ανόητοι, έπαιρναν το τζούντο σαν προσωπική υπεράσπιση, ξέχασαν τις αρχές ΖΕΝ και ΤΣΑΝΓΚ και αυτό έγινε πραγματικά αξιοθρήνητο. Είναι κάτι πολύ παρόμοιο με αυτό που συνέβη με το Ταρώ. Εσείς ξέρετε ότι μέσα στο Ταρώ βρίσκεται όλη η αρχαία σοφία, ξέρετε ότι στο Ταρώ βρίσκονται όλοι οι κοσμικοί νόμοι της φύσης. Παραδείγματος χάριν, σε ένα άτομο που μιλάει εναντίον της Σεξουαλικής Μαγείας, μιλάει εναντίον του ΑΡΚΑΝΟ 9 του Ταρώ και γι’ αυτό βάζει επάνω του ένα τρομερό Κάρμα. Ένα άτομο που μιλάει υπέρ του δόγματος της εξέλιξης και θέλει να σκλαβώνει τους νόες των άλλων μέσα στο δόγμα της εξέλιξης, παραβαίνει το νόμο του ΑΡΚΑΝΟ 10 του Ταρώ και έτσι διαδοχικώς. Το Ταρώ είναι το πατρόν του μεγέθους για όλους, όπως το είπα στο βιβλίο μου με τίτλο «Το μυστήριο της Χρυσής Άνθισης». Τελειώνω λέγοντας ότι οι συγγραφείς είναι ελεύθεροι να γράφουν ότι θέλουν, πολύ ελεύθεροι, αλλά να μην ξεχνούν το πατρόν του μεγέθους που είναι το Ταρώ, το Χρυσό Βιβλίο, αν δεν θέλουν να παραβιάζουν τους κοσμικούς νόμους και να πέφτουν κάτω από το νόμο της ΚΑΤΑΝΘΙΑΣ (είναι το ανώτερο Κάρμα).

Ωραία, μετά από αυτή την μικρή έκθεση θέλω να σας πω ότι το Ταρώ το τόσο ιερό, τόσο σοφό μετατράπηκε στο παιχνίδι του πόκερ, στα διάφορα παιχνίδια των χαρτιών που υπάρχουν για να διασκεδάζουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι ξέχασαν τους νόμους του τις αρχές του. Οι ιερές πισίνες των ναών της αρχαιότητας, ναοί των μυστηρίων, μετατράπηκαν σήμερα στις πισίνες για κολυμβητές. Η ταυρομαχία βαθιά επιστήμη, ταυρική επιστήμη των αρχαίων Μυστηρίων του Ποσειδώνος στην Ατλαντίδα, έχασε τις αρχές της και μετατράπηκε σήμερα σε ένα χυδαίο τσίρκο για όλους.

Έτσι λοιπόν δεν είναι παράξενο ότι το τζούντο ΖΕΝ και ΤΣΑΝΓΚ, που έχει σαν στόχο ακριβώς να υποτάσσει τον ιδιαίτερο νου σε κάθε μία από τις κινήσεις και στάσεις του έχει εκφυλιστεί. Έχει χάσει τις αρχές του στον Δυτικό κόσμο και έχει μετατραπεί σε κάτι βέβηλο που χρησιμοποιείται σήμερα μόνο για την προσωπική υπεράσπιση. Ας κοιτάξουμε την ψυχολογική άποψη του τζούντο. Αλλά δεν θέλω να σας πω ότι θα σας διδάξω φυσικό τζούντο, διότι ούτε και εγώ ο ίδιος το ασκώ, αλλά θα σας διδάξω ένα ψυχολογικό τζούντο. Χρειάζεται να κυριαρχούμε στο νου, ο νους πρέπει να υπακούει, πρέπει να τον νουθετούμε δυνατά για να μας υπακούει.

Πως είναι δυνατόν να είμαστε σε μια πρακτική διαλογισμού, στις στιγμές που ψάχνουμε την γαλήνη, τη σιωπή, όμως ο νους επιβάλλεται, δεν θέλει να είναι ήρεμος, πρέπει να τον ρωτάμε, πρέπει να τον νουθετούμε, πρέπει να τον μαστιγώνουμε, να τον κάνουμε να υπακούει, είναι ένας πεισματάρης γάιδαρος, αδέξιος, που πρέπει να τον υποτάσσουμε.

Αυτό δεν το έχει διδάξει ο Κρισναμούρτι, ούτε το έχει διδάξει το ΖΕΝ ούτε το ΤΣΑΝΓΚ, αυτό που λέω ανήκει στο Δεύτερο Κόσμημα του Κίτρινου Δράκου, στο Δεύτερο Κόσμημα της ΣΟΦΙΑΣ. Μέσα στο Πρώτο Κόσμημα μπορούμε να περικλείσουμε το ΖΕΝ, αλλά το Δεύτερο Κόσμημα δεν το εξηγεί το ΖΕΝ, αν και έχει τα προλεγόμενα με το ψυχολογικό τζούντο του. Το Δεύτερο Κόσμημα περιλαμβάνει την πειθαρχία του νου, μαστιγώνοντάς τον, μαλώνοντάς τον. Ο νους είναι ένας ανυπόφορος γάιδαρος που πρέπει να εξημερώσουμε.

Έτσι λοιπόν κατά την διάρκεια του διαλογισμού πρέπει να υπολογίσουμε πολλούς παράγοντες. Αν θέλουμε να φτάσουμε στην γαλήνη και την σιωπή του νου χρειάζεται να μελετάμε την αταξία, διότι μόνο έτσι μπορούμε να εγκαταστήσουμε την τάξη. Πρέπει να ξέρουμε τί το προσεκτικό υπάρχει σε μας και τί το απρόσεκτο είναι αυτό που υπάρχει σε μας. Πάντα, όταν μπαίνουμε σε διαλογισμό, ο νους μας είναι διαιρεμένος σε δυό μέρη: το μέρος που προσέχει (το προσεκτικό μέρος) και το απρόσεκτο μέρος. Δεν είναι στο προσεκτικό μέρος που πρέπει να βάλουμε προσοχή, παρά ακριβώς σε αυτό που είναι απρόσεκτο σε εμάς. Όταν επιτυγχάνουμε να καταλάβουμε σε βάθος τι το απρόσεκτο υπάρχει σε εμάς και να μελετήσουμε τις διαδικασίες για να μετατρέπεται το απρόσεκτο σε προσεκτικό, θα έχουμε επιτύχει την γαλήνη και την σιωπή του νου. Αλλά πρέπει να είμαστε συνετοί στον διαλογισμό, να κρίνουμε τον εαυτό μας, να ξέρουμε τι απρόσεκτο υπάρχει σε μας. Χρειάζεται να γινόμαστε συνειδητοί από εκείνο το απρόσεκτο που υπάρχει σε μας.

Όταν λέω ότι πρέπει να κυριαρχούμε στο νου, αυτός που πρέπει να τον κυριαρχεί είναι η Ουσία, η Συνείδηση. Ξυπνώντας Συνείδηση έχουμε περισσότερη δύναμη πάνω στο νου και τέλος γινόμαστε συνειδητοί από αυτό που υπάρχει σαν ασυνείδητο σε μας.

Γίνεται επείγον και μη αναβλητέο να κυριαρχήσουμε στον νου, να κουβεντιάζουμε μ’ αυτόν, να τον κατηγορούμε, να τον μαστιγώνουμε με το μαστίγιο της θέλησης και να τον κάνουμε να υπακούει. Αυτή η διδακτική ανήκει στο Δεύτερο Κόσμημα του Κίτρινου Δράκου.

Το Βασιλικό μου Είναι, ο Σαμαέλ Αουν Βεόρ, ήταν επανενσαρκωμένο στην αρχαία Κίνα και ονομαζόμουν Τσού-Λί. Ήμουν μυημένος στο Τάγμα του Κίτρινου Δράκου και έχω διαταγές να παραδώσω τα Επτά Κοσμήματα του Κίτρινου Δράκου σε όποιον ξυπνήσει Συνείδηση ζώντας την Επανάσταση της Διαλεκτικής και επιτύχει την ολοκληρωτική Επανάσταση.

Πριν απ’ όλα πρέπει να μην ταυτιζόμαστε με το νου αν πραγματικά θέλουμε να βγάλουμε το καλύτερο μέρος του Δεύτερου Κοσμήματος. Διότι αν αισθανόμαστε ότι είμαστε νους, αν λέμε: συλλογίζομαι! σκέπτομαι! τότε επιβεβαιώνουμε ένα μωρολόγο. Τότε δεν είμαστε σύμφωνοι με την Διδασκαλία του Κίτρινου Δράκου, γιατί το Είναι δεν χρειάζεται την σκέψη, γιατί το Είναι δεν χρειάζεται τον συλλογισμό. Αυτός που συλλογίζεται είναι ο νους. Το Είναι είναι το Είναι και ο λόγος να είναι το Είναι είναι το ίδιο το Είναι. Αυτό είναι που πάντα είναι, αυτό που πάντα ήταν και αυτό που πάντα θα είναι. Το Είναι είναι η ζωή που πάλλεται σε κάθε άτομο όπως πάλλεται σε κάθε Ήλιο. Αυτό που σκέπτεται δεν είναι το Είναι, όποιος συλλογίζεται δεν είναι το Είναι. Εμείς δεν έχουμε ενσαρκώσει όλο το Είναι, αλλά έχουμε ενσαρκώσει ένα μέρος του Είναι που είναι η Ουσία ή Μπουδάτα, αυτό που υπάρχει σε μας από Ψυχή, το ψυχικό υλικό. Είναι αναγκαίο αυτή η ζωντανή Ουσία να επιβληθεί πάνω στο νου.

Αυτό που αναλύει σε μας είναι τα εγώ, γιατί τα εγώ δεν είναι παρά μορφές του νου, νοητικές μορφές που πρέπει να διαλύσουμε και να ελαττώσουμε σε κοσμική σκόνη.

Μελετάμε σε αυτές τις στιγμές κάτι πολύ ειδικό. Θα μπορούσε να υπάρχει η περίπτωση να διαλύσει κάποιος τα εγώ, να τα εξαλείψει. Θα μπορούσε επίσης να υπάρχει η περίπτωση, εκτός από το να διαλύσει τα εγώ, να δημιουργήσει κάποιος ένα νοητικό σώμα. Προφανώς αποκτά διανοητική ατομικότητα, πλην όμως, πρέπει να απελευθερωθεί μέχρι και από το ίδιο το νοητικό σώμα, γιατί και το ίδιο το νοητικό σώμα, όσο τέλειο και αν είναι, συλλογίζεται επίσης, σκέπτεται επίσης και ο ανώτερος τρόπος σκέψης είναι η μη σκέψη. Όσο σκεπτόμαστε δεν βρισκόμαστε στον ανώτερο τρόπο σκέψης.

Το Είναι δεν χρειάζεται να σκέπτεται. Αυτό είναι αυτό που πάντα ήταν και αυτό που πάντα θα είναι. Έτσι λοιπόν, σε σύνθεση, πρέπει να υποτάσσουμε το νου και να τον ρωτάμε. Δεν χρειάζεται να υποτάσσουμε ξένους νόες γιατί αυτό είναι μαύρη μαγεία. Δεν χρειάζεται να κυριαρχούμε το νου κανενός γιατί αυτό είναι μαγεία του χειρότερου είδους, αυτό που χρειάζεται είναι να υποτάξουμε τον δικό μας νου και να κυριαρχήσουμε πάνω του.

Στην διάρκεια του διαλογισμού, επαναλαμβάνω, υπάρχουν δύο μέρη: αυτό που είναι προσεκτικό και αυτό που είναι απρόσεκτο. Χρειάζεται να γίνουμε συνειδητοί από αυτό που υπάρχει από απρόσεκτο σε μας. Όταν γίνουμε συνειδητοί μπορούμε να αποδείξουμε ότι το απρόσεκτο έχει πολλούς παράγοντες: αμφιβολία, υπάρχουν πολλές αμφιβολίες, είναι πολλές οι αμφιβολίες που υπάρχουν στον ανθρώπινο νου. Από πού έρχονται οι αμφιβολίες; Ας δούμε για παράδειγμα τον αθεϊσμό, τον υλισμό, τον μυστικισμό, αν τις αναλύσουμε θα δούμε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι σκεπτικισμού, πολλές μορφές αθεϊσμού, πολλές μορφές ματεριαλισμού. Υπάρχουν άνθρωποι που ονομάζονται άθεοι υλιστές και όμως φοβούνται για παράδειγμα τις μαγείες, τις γητειές. Σέβονται τη Φύση, ξέρουν να βλέπουν το Θεό στη Φύση αλλά με τον τρόπο τους. Όταν τους συζητάς για πνευματικά ή θρησκευτικά θέματα, διακηρύσσονται άθεοι υλιστές. Ο αθεϊσμός τους δεν είναι παρά μια αρχική μορφή.

Υπάρχει μια άλλη μορφή υλισμού και αθεϊσμού: αυτή του Μαρξιστικού-Λενινιστικού τύπου, δύσπιστη και σκεπτικιστική. Στο βάθος, κάτι ψάχνει αυτός ο άθεος υλιστής, απλά θέλει να εξαφανιστεί, να μην υπάρχει, να εκμηδενιστεί πλήρως, δεν θέλει να ξέρει τίποτα για την Θεϊκή Μονάδα, την μισεί. Προφανώς έτσι όπως συμπεριφέρεται, θα αποσυντεθεί όπως το θέλει, είναι γούστο του, θα πάψει να υπάρχει, θα κατέβει στους κολάσιους κόσμους, προς το κέντρο της πλανητικής βαρύτητας;. Αυτό είναι το γούστο του: να αυτοκαταστραφεί. Θα χαθεί αλλά στο βάθος θα συνεχίσει, η Ουσία θα ελευθερωθεί, θα επιστρέψει σε καινούριες εξελίξεις και θα περάσει από καινούριες πτώσεις, θα επιστρέψει πάλι και πάλι σε διάφορους κύκλους εκδήλωσης για να πέσει στον ίδιο σκεπτικισμό και υλισμό. Στο βάθος εμφανίζεται το αποτέλεσμα, ποιο είναι; όταν έρθει η μέρα που αποφασιστικά κλείνουν όλες οι πόρτες, όταν οι 3000 κύκλοι τελειώσουν, τότε αυτή η Ουσία θα απορροφηθεί στην Μονάδα και αυτή με τη σειρά της θα μπει στο Συμπαντικό Πνευματικό Στήθος της Ζωής αλλά χωρίς Μαεστρία. Τι θέλει πραγματικά αυτή η Ουσία; Τι ψάχνει με τον αθεϊσμό της; Ποιος είναι ο πόθος της; Ο πόθος της είναι να απορρίψει την Μαεστρία, στο βάθος αυτό είναι που θέλει να καταφέρει, δεν αξιολογεί και στο τέλος καταλήγει σαν μια θεϊκή σπίθα αλλά χωρίς Μαεστρία.

Οι μορφές του σκεπτικισμού είναι ποικίλες. Υπάρχουν άνθρωποι που ονομάζονται καθολικοί, αποστολικοί και ρωμαίοι και όμως στις εξωτερικεύσεις τους είναι ωμοί υλιστές και άθεοι. Αλλά πηγαίνουν στην λειτουργία τις Κυριακές, μεταλαμβάνουν και εξομολογούνται, αυτή είναι μια άλλη μορφή σκεπτικισμού.

Αν αναλύσουμε όλες τις υπάρχουσες μορφές του σκεπτικισμού και του υλισμού και αυτές που θα υπάρξουν, θα ανακαλύψουμε ότι δεν υπάρχει ένας μόνο σκεπτικισμός, δεν υπάρχει ένας μόνο υλισμός. Η αλήθεια είναι ότι είναι εκατομμύρια οι μορφές του σκεπτικισμού και του υλισμού. Εκατομμύρια, γιατί απλά είναι νοητικές, πράγματα του νου. Δηλαδή, ο σκεπτικισμός και ο υλισμός είναι του νου και όχι του Είναι.

Όταν κάποιος έχει περάσει πιο πέρα από τον νου, έχει γίνει συνειδητός της Αλήθειας που δεν είναι του χρόνου. Προφανώς δεν μπορεί να είναι ούτε υλιστής ούτε αθεϊστής.

Εκείνος που κάποια φορά άκουσε το Λόγο, βρίσκεται πιο πέρα από το χρόνο, πιο πέρα από τον νου.

Ο αθεϊσμός είναι του νου, ανήκει στον νου που είναι σαν μια βεντάλια. Όλες οι μορφές του υλισμού και του αθεϊσμού είναι τόσες και τόσο ποικίλες που μοιάζουν με μια μεγάλη βεντάλια. Αυτό που υπάρχει από πραγματικότητα βρίσκεται πιο πέρα από τον νου.

Ο αθεϊστής και ο υλιστής είναι αγνοούντες, δεν έχουν ακούσει ποτέ τον Λόγο, δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τον Θεϊκό Λόγο, δεν έχουν μπει ποτέ στο ρεύμα του ήχου.

Στον νου κυοφορούνται ο αθεϊσμός και ο υλισμός. Είναι μορφές του νου, απατηλές μορφές που δεν έχουν καμία πραγματικότητα. Αυτό που πραγματικά είναι αληθινό δεν ανήκει στον νου, αυτό που σίγουρα είναι αληθινό βρίσκεται πιο πέρα από τον νου.

Το να ανεξαρτητοποιηθούμε από τον νου είναι σημαντικό για να γνωρίσουμε το αληθινό, όχι για να το γνωρίσουμε διανοητικά παρά για να το πειραματιστούμε αληθινά και πραγματικά.

Βάζοντας προσοχή σε αυτό που υπάρχει από απρόσεκτο μπορούμε να δούμε διάφορες μορφές σκεπτικισμού, δυσπιστίας, αμφιβολίας κ.λ.π. Όταν δούμε οποιαδήποτε αμφιβολία, οποιουδήποτε είδους, πρέπει να την διαμελίσουμε, να της κάνουμε την ανατομία για να δούμε τι είναι αυτό που θέλει στ’ αλήθεια. Αφού την έχουμε διαμελίσει τελείως, η αμφιβολία εξαφανίζεται χωρία να αφήσει κανένα ίχνος, χωρίς να αφήσει στη μνήμη ούτε το πιο ασήμαντο αποτύπωμα.

Όταν παρατηρούμε αυτό που υπάρχει από απροσεξία σε μας, βλέπουμε επίσης την μάχη των αντιθέτων στον νου. Τότε είναι που πρέπει να διαμελίζουμε αυτές τις αντιθέσεις για να δούμε τι έχουν από αλήθεια. Πρέπει επίσης να κάνουμε την ανατομία στις αναμνήσεις, συγκινήσεις, επιθυμίες και ανησυχίες που αγνοούμε, που δεν ξέρουμε από πού έρχονται και γιατί έρχονται.

Όταν βλέπουμε με την κρίση μας ότι υπάρχει ανάγκη να τραβήξουμε την προσοχή του νου, υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο κατά το οποίο έχει κουραστεί κανείς με τον νου που δεν θέλει να υπακούσει πια με κανέναν τρόπο. Τότε δεν μένει τίποτε άλλο από το να τον εγκαλούμε, να του μιλάμε δυνατά, να τον χειριζόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο, ενώπιος ενωπίω σαν ένα υποκείμενο ξένο και αταίριαστο. Πρέπει να τον μαστιγώνουμε με το μαστίγιο της θέλησης, να τον εγκαλούμε με σκληρά λόγια μέχρι να τον κάνουμε να υπακούσει. Πρέπει να συνομιλούμε πολλές φορές με τον νου για να καταλάβει. Αν δεν καταλαβαίνει, τότε πρέπει να τον καλέσουμε στην τάξη αυστηρά.

Το να μην ταυτιζόμαστε με τον νου είναι κάτι μη αναβλητέο. Πρέπει να μαστιγώνουμε τον νου, να τον υποτάσσουμε. Αν συνεχίζει να είναι βίαιος, τότε πρέπει να τον ξαναμαστιγώσουμε. Έτσι βγαίνουμε από τον νου και φτάνουμε στην Αλήθεια, εκείνο που δεν είναι του χρόνου.

Όταν επιτυγχάνουμε να εμφανιστούμε σε αυτό που δεν είναι του χρόνου, μπορούμε να πειραματιστούμε ένα στοιχείο που μετατρέπει ριζικά. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο μετατρεπτικό στοιχείο, που δεν είναι του χρόνου, που μπορούμε να πειραματισθούμε μόνο όταν βγούμε από τον νου. Πρέπει να παλέψουμε έντονα για να καταφέρουμε να βγούμε από τον νου για να πετύχουμε την εσώτατη αυτοπραγματοποίηση του Είναι.

Ξανά και ξανά χρειάζεται να ανεξαρτητοποιούμαστε από τον νου και να μπούμε στο ρεύμα του ήχου, τον κόσμο της μουσικής, στον κόσμο που αντηχεί ο Λόγος των Ελοΐμ, όπου βέβαια βασιλεύει η αλήθεια.

Όσο είμαστε μποτιλιαρισμένοι μέσα στον νου, τι μπορούμε να ξέρουμε για την αλήθεια; αυτό που λένε οι άλλοι. Αλλά τι ξέρουμε εμείς; Το σημαντικό δεν είναι αυτό που λένε οι άλλοι αλλά αυτό που πειραματιζόμαστε εμείς από μόνοι μας. Το πρόβλημά μας είναι το πώς θα βγούμε από τον νου. Για αυτό χρειαζόμαστε επιστήμη, σοφία για να χειραφετηθούμε και αυτή βρίσκεται στην Γνώση.

Όταν πιστεύουμε ότι ο νους είναι ήσυχος, όταν πιστεύουμε ότι βρίσκεται σε σιωπή και παρ’ όλα αυτά δεν έρχεται καμία θεϊκή εμπειρία σε μας, είναι γιατί ο νους δεν είναι ήσυχος ούτε σε σιωπή. Στο βάθος συνεχίζει να παλεύει. Στο βάθος αυτός φλυαρεί. Τότε μέσω του διαλογισμού, πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε, να συνομιλήσουμε μαζί του, να τον εγκαλέσουμε και να τον ρωτήσουμε τι θέλει. Να του πούμε: «Νου! Γιατί δεν είσαι ήσυχος; Γιατί δεν με αφήνεις σε ειρήνη;» Ο νους θα δώσει κάποια απάντηση και εμείς θα του απαντήσουμε με κάποια άλλη εξήγηση προσπαθώντας να τον πείσουμε και αν δεν θέλει να πειστεί, δεν μένει άλλο φάρμακο από το να τον υποτάξουμε εγκαλώντας τον και μέσω του μαστιγίου της θέλησης.

Η κυριαρχία του νου πηγαίνει πιο πέρα από τον διαλογισμό των αντιθέτων. Έτσι για παράδειγμα, αν μας ξεπηδά μια σκέψη μίσους, μια κακή ανάμνηση, τότε πρέπει να προσπαθήσουμε να την καταλάβουμε, να προσπαθήσουμε να δούμε την αντίθεσή της που είναι η αγάπη. Αν υπάρχει αγάπη, γιατί αυτό το μίσος; για ποιο λόγο;

Για παράδειγμα, αναβλύζει η ανάμνηση μιας λάγνας δράσης. Τότε πρέπει να περάσουμε από τον νου το ιερό δισκοπότηρο και την άγια λόγχη, να πούμε: Γιατί πρέπει να βεβηλώνω τα άγια με τις νοσηρές μου σκέψεις;

Αν αναβλύζει η ανάμνηση ενός ψηλού ανθρώπου, πρέπει να τον δούμε κοντούλη και αυτό θα ήταν σωστό δεδομένου ότι στην σύνθεση βρίσκεται το κλειδί.

Το να ξέρουμε να βρίσκουμε πάντα την σύνθεση είναι ευεργετικό γιατί από την θέση πρέπει να περάσουμε στην αντίθεση αλλά η αλήθεια δεν βρίσκεται ούτε στην αντίθεση ούτε στην θέση. Στην θέση και στην αντίθεση υπάρχει συζήτηση και αυτή είναι που θέλουμε πραγματικά. Βεβαίωση, άρνηση, συζήτηση και λύση. Βεβαίωση μιας κακής σκέψης, άρνησής της μέσω της κατανόησης του αντιθέτου της. Συζήτηση: πρέπει να συζητήσουμε τι έχει από αλήθεια το ένα και το άλλο μέχρι να φτάσουμε στην σοφία και να αφήσουμε τον νου ήσυχο και σε σιωπή. Έτσι είναι το πώς πρέπει να κάνουμε πρακτική.

Όλα αυτά είναι ένα μέρος των συνειδητών πρακτικών, της παρατήρησης που υπάρχει σε αυτό που υπάρχει από απρόσεκτο. Αλλά αν πούμε απλά: είναι η ανάμνηση ενός ψηλού ανθρώπου και τον βάλουμε μπροστά σε έναν άνθρωπο κοντούλη και τέλος, δεν είναι σωστό. Το σωστό θα ήταν να πούμε: το ψηλό και το κοντό δεν είναι παρά δύο απόψεις του ίδιου πράγματος, αυτό που έχει σημασία δεν είναι το ψηλό και το κοντό αλλά αυτό που υπάρχει από αλήθεια πίσω από όλα αυτά. Το ψηλό και το κοντό είναι δυό απατηλά φαινόμενα του νου. Έτσι είναι που φτάνουμε στην σύνθεση και στην λύση.

Το απρόσεκτο μέσα σε κάποιον είναι αυτό που αποτελείται από το υποσυνείδητο, από το ασυνάρτητο, από το σύνολο των αναμνήσεων που αναβλύζουν στον νου, από τις μνήμες του παρελθόντος που ξεπηδούν ξανά και ξανά, από τα απορρίμματα της μνήμης κ.λ.π.

Τα στοιχεία που αποτελούν το υποσυνείδητο, ούτε πρέπει να τα δεχόμαστε ούτε πρέπει να τα απορρίπτουμε. Απλά πρέπει να γινόμαστε συνειδητοί από αυτό που υπάρχει από ασυνείδητο. Γίνεται έτσι το απρόσεκτο προσεκτικό με φυσικό και αυθόρμητο τρόπο.

Πρέπει να κάνουμε το ρεύμα της ζωής έναν συνεχή διαλογισμό. Δεν είναι διαλογισμός μόνο εκείνη η δράση του να ησυχάζουμε το νου όταν είμαστε στο σπίτι ή στα Lumisial, αλλά επίσης περιλαμβάνει το ρεύμα της καθημερινής ζωής ώστε να μετατρέπεται η ζωή εκ των πραγμάτων σε έναν συνεχή διαλογισμό. Έτσι είναι το πώς έρχεται πραγματικά η αλήθεια.

Ο νους στον εαυτό του είναι το Εγώ. Αλλά είναι επείγον να καταστρέψουμε το Εγώ για να μείνει η νοητική ουσία με την οποία μπορούμε να κατασκευάσουμε το νοητικό σώμα. Αλλά πάντα μένει ο νους. Το σημαντικό είναι να απελευθερωθούμε από τον νου και όντας ελεύθεροι από αυτόν, πρέπει να μάθουμε να ξεδιπλωνόμαστε στον κόσμο του Αγνού Πνεύματος χωρίς τον νου. Να ξέρουμε να ζούμε σ’ αυτό το ρεύμα του ήχου που βρίσκεται πιο πέρα από τον νου και που δεν είναι του χρόνου.

Αυτό που υπάρχει στον νου είναι άγνοια. Η αληθινή Σοφία δεν είναι του νου, βρίσκεται πιο πέρα από τον νου. Ο νους είναι αγνοών και γι’ αυτό πέφτει σε τόσα σοβαρά λάθη.

Πόσο ανόητοι είναι εκείνοι που κάνουν νοητικές προπαγάνδες, εκείνοι που υπόσχονται νοητικές δυνάμεις, που διδάσκουν σε άλλους να κυριαρχούν στον ξένο νου κ.λ.π. Ο νους δεν έχει κάνει κανέναν ευτυχισμένο. Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται πολύ πιο πέρα από τον νου. Δεν μπορεί κανείς να φτάσει να γνωρίσει την ευτυχία όσο δεν ανεξαρτητοποιείται από τον νου.

Τα όνειρα είναι ιδιότητα της ασυνειδησίας. Όταν κανείς ξυπνά συνείδηση παύει να ονειρεύεται. Τα όνειρα δεν είναι παρά προβολές του νου. Θυμάμαι κάποιο συγκεκριμένο γεγονός που έζησα στους ανώτερους κόσμους: ήταν μόνο μια στιγμή απροσεξίας. Είδα πως βγήκε από τον νου μου ένα όνειρο. Πήγαινα ήδη να αρχίσω να ονειρεύομαι και αντέδρασα μέσα στο όνειρο που μου ξέφυγε για ένα δευτερόλεπτο, αλλά μιάς και κατάλαβα την διαδικασία, απομακρύνθηκα γρήγορα από αυτή την απολιθωτική μορφή που ξέφυγε από τον ίδιο μου τον νου. Τι θα γινόταν αν ήμουν κοιμισμένος; θα είχα μείνει μπλεγμένος σε αυτή τη νοητική μορφή. Όταν κανείς είναι ξύπνιος ξέρει αμέσως ότι σε ένα λεπτό απροσεξίας μπορεί να ξεφύγει ένα όνειρο και μένει κανείς μπλεγμένος όλη την νύκτα μέχρι το ξημέρωμα.

Αυτό που έχει σημασία για μας είναι να ξυπνήσουμε την συνείδηση για να πάψουμε να ονειρευόμαστε, για να πάψουμε να σκεπτόμαστε. Αυτό το να σκεπτόμαστε, που είναι κοσμική ύλη, είναι ο νους. Μέχρι και το ίδιο το Αστρικό δεν είναι τίποτε περισσότερο από την αποκρυστάλλωση της νοητικής ύλης και ο φυσικός κόσμος είναι επίσης συμπυκνωμένος νους. Έτσι λοιπόν ο νους είναι ύλη και μάλιστα πολύ χονδροειδής, είτε είναι στην φυσική κατάσταση ή στην κατάσταση που λέγεται αστρική ή μανασική όπως λένε οι Ινδοστανοί. Σε κάθε περίπτωση είναι ο χονδροειδής και υλικός νους, τόσο στο φυσικό όσο και στο αστρικό.

Ο νους είναι φυσική ή μεταφυσική ύλη, αλλά ύλη. Γι’ αυτό δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους. Για να γνωρίσουμε την αυθεντική ευτυχία, την πραγματική Σοφία, πρέπει να βγούμε από τον νου και να ζήσουμε στον κόσμο του Είναι, αυτό είναι το σημαντικό.

Δεν αρνούμαστε την δημιουργική δύναμη του νου, είναι σαφές ότι όλα όσα υπάρχουν είναι συμπυκνωμένος νους. Αλλά τι κερδίζουμε μ’ αυτό; Μήπως ο νους μας έχει δώσει ευτυχία;

Μπορούμε να κάνουμε θαύματα με τον νου, να δημιουργήσουμε πολλά πράγματα στην ζωή. Οι μεγάλες εφευρέσεις είναι συμπυκνωμένος νους αλλά οι δημιουργίες αυτού του είδους δεν μας έχουν κάνει ευτυχισμένους.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να ανεξαρτητοποιηθούμε, να βγούμε από αυτό το μπουντρούμι της ύλης γιατί ο νους είναι ύλη. Πρέπει να βγούμε από την ύλη, να ζήσουμε σε λειτουργία του πνεύματος, σαν Είναι, σαν ευτυχισμένες δημιουργίες πιο πέρα από την ύλη, η ύλη είναι πάντα χονδροειδής ακόμα και αν παίρνει όμορφες μορφές.

Αν ψάχνουμε την αυθεντική ευτυχία, δεν θα την βρούμε στην ύλη αλλά στο πνεύμα. Χρειάζεται να ελευθερωθούμε από τον νου. Η πραγματική ευτυχία έρχεται σε μας όταν βγαίνουμε από το μπουντρούμι του νου. Δεν αρνούμαστε ότι ο νους μπορεί να είναι ο δημιουργός των πραγμάτων, των εφευρέσεων, των θαυμάσιων και των τεράτων, αλλά μήπως αυτό μας δίνει την ευτυχία; Ποιος από εμάς είναι ευτυχισμένος;

Αν ο νους δεν μας έχει δώσει την ευτυχία, πρέπει να βγούμε από τον νου, να την ψάξουμε σε άλλα μέρη και προφανώς θα την βρούμε στον κόσμο του πνεύματος. Αλλά αυτό που πρέπει να ξέρουμε είναι πώς να διαφεύγουμε από τον νου, πώς να απελευθερωνόμαστε από τον νου, αυτό είναι το αντικείμενο των πρακτικών και των μελετών που έχω παραδώσει στα γνωστικά βιβλία και σ’ αυτό το Βιβλίο της Επανάστασης της Διαλεκτικής.

Υπάρχει σε μας ένα 3% συνείδηση και ένα 97% υποσυνείδητο. Αυτό που έχουμε από συνείδηση πρέπει να κατευθυνθεί σε αυτό που έχουμε από ασυνείδητο ή υποσυνείδητο για να το εγκαλέσει και να το κάνει να δει ότι πρέπει να μετατραπεί σε συνειδητό. Αυτό το να κατευθύνεται το συνειδητό μέρος στο υποσυνείδητο μέρος, είναι μια πολύ σημαντική ψυχολογική άσκηση που μπορεί να εφαρμόζεται την αυγή. Έτσι τα ασυνείδητα μέρη μετατρέπονται λίγο λίγο σε συνειδητά.

Πρόμπιστμο

Probistmo είναι η επιστήμη που μελετά τις νοητικές ουσίες που φυλακίζουν την ψυχή. Probistmo είναι η επιστήμη των εσωτερικών δοκιμασιών.

Probistmo είναι εκείνη η εσωτερική σοφία που μας επιτρέπει να μελετήσουμε τις φυλακές της νοημοσύνης.

Probistmo είναι η αγνή επιστήμη που μας επιτρέπει να γνωρίσουμε σε βάθος τα λάθη των ατομικών νοών.

Ο ανθρώπινος νους πρέπει να ελευθερωθεί από τον φόβο και από τις ορέξεις. Ο ανθρώπινος νους πρέπει να ελευθερωθεί από τις επιθυμίες για συσσώρευση, από τις προσκολλήσεις, από τα μίση, από τους εγωισμούς, από την βία κ.λ.π.

Ο ανθρώπινος νους πρέπει να ελευθερωθεί από τις διαδικασίες του συλλογισμού που διαιρούν τον νου στην μάχη των αντιθέτων.

Ένας νους, διαιρεμένος από τη θλιβερή διαδικασία της επιλογής, δεν μπορεί να χρησιμεύσει σαν εργαλείο στον Εσώτερο.

Πρέπει να ανταλλάξουμε την διαδικασία της νοημοσύνης με την ομορφιά της κατανόησης.

Η διαδικασία της επιλεκτικής αντίληψης διαιρεί τον νου και επιτρέπει την δημιουργία της λανθασμένης δράσης και της άχρηστης προσπάθειας.

Η επιθυμία και οι ορέξεις είναι εμπόδια για τον νου. Αυτά τα εμπόδια οδηγούν τον άνθρωπο σε κάθε είδους λάθη το αποτέλεσμα των οποίων είναι το Κάρμα.

Ο φόβος ασκεί πάνω στον νου την επιθυμία της σιγουριάς. Η επιθυμία της σιγουριάς σκλαβώνει την θέληση μετατρέποντάς την σε φυλακισμένη σε οριστικά αυτοκάγκελα, μέσα στα οποία κρύβονται όλες οι ανθρώπινες αθλιότητες.

Ο φόβος φέρνει κάθε είδους κόμπλεξ κατωτερότητας. Ο φόβος του θανάτου κάνει τους ανθρώπους να οπλίζονται και να δολοφονούν οι μεν τους δε. Ο άνθρωπος που φορτώνεται ένα πιστόλι στην μέση του είναι ένας άνανδρος, ένας φοβητσιάρης. Ο θαρραλέος άνθρωπος δεν φορτώνεται όπλα γιατί δεν φοβάται κανέναν.

Ο φόβος για την ζωή, ο φόβος για τον θάνατο, ο φόβος για την πείνα, ο φόβος για την αθλιότητα, ο φόβος για το κρύο και την γύμνια παράγουν κάθε είδους κόμπλεξ κατωτερότητας. Ο φόβος οδηγεί τους ανθρώπους στη βία, στο μίσος, στην εκμετάλλευση κ.λ.π.

Ο νους των ανθρώπων ζει από φυλακή σε φυλακή και φυλακή είναι κάθε μία σχολή, θρησκεία, λανθασμένη ιδέα, επιθυμία, γνώμη κ.λ.π.

Ο ανθρώπινος νους πρέπει να μάθει να ρέει σε συνέχεια, με ολοκληρωτικό τρόπο, χωρίς την επίπονη διαδικασία των συλλογισμών που τον διαιρούν με την πάλη των αντιθέσεων.

Ο νους πρέπει να γίνει σαν ένα παιδί για να μπορεί να χρησιμεύσει σαν εργαλείο στον Εσώτερο.

Πρέπει να ζούμε πάντα στο παρόν γιατί η ζωή είναι μόνο μια αιώνια στιγμή.

Πρέπει να ελευθερωθούμε από κάθε είδους προκαταλήψεις και επιθυμίες. Πρέπει να ελευθερωθούμε από κάθε είδους προκαταλήψεις και επιθυμίες. Πρέπει να κινούμαστε μόνο κάτω από τις ωθήσεις του Eσώτερου. Η απληστία, ο θυμός, η λαγνεία, έχουν το καταφύγιό τους στο νου. Η απληστία, ο θυμός, η λαγνεία, οδηγούν τις ψυχές στο Αβίτσι.

Ο άνθρωπος δεν είναι ο νους. Ο νους είναι μόνο ένα από τα τέσσερα σώματα αμαρτίας. Όταν ο άνθρωπος ταυτίζεται με τον νου πηγαίνει στην άβυσσο.

Ο νους είναι μόνο ένα γαϊδουράκι στο οποίο πρέπει να καβαλήσουμε για να μπούμε στην ουράνια Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων.

Όταν ο νους μας πολιορκεί με άχρηστες αντιπροσωπείες του μιλάμε έτσι: Νου, απόσυρε αυτές τις αντιπροσωπείες, δεν τις αποδέχομαι, εσύ είσαι ο σκλάβος μου και εγώ είμαι ο κύριός σου!

Όταν ο νους μας πολιορκεί με αντιπροσωπείες μίσους, φόβου, θυμού, ορέξεων, απληστίας, λαγνείας κ.λ.π. του μιλάμε έτσι: Νου, απόσυρε από μένα αυτά τα πράγματα, δεν τα δέχομαι, εγώ είμαι ο κύριός σου και εσύ πρέπει να με υπακούς γιατί είσαι ο σκλάβος μου μέχρι το τέλος των αιώνων!

Τώρα χρειαζόμαστε ανθρώπους θέλησης, ανθρώπους βούλησης που δεν αφήνονται να σκλαβωθούν από τον νου.