Κεφάλαιο 1: Η διδακτική για τη διάλυση του «Εγώ»

Η διδακτική της διάλυσης του Εγώ

Η καλύτερη διδακτική για την διάλυση του Εγώ, βρίσκεται στην πρακτική ζωή έντονα βιωμένη.

Η συμβίωση είναι ένας θαυμάσιος καθρέφτης όπου το εγώ μπορεί να παρατηρηθεί στο σώμα ολόκληρο.

Στην σχέση με τους ομοίους μας, τα κρυμμένα ελαττώματα στο βάθος του υποσυνείδητου ξεπροβάλουν αυθόρμητα, ξεπηδάνε, γιατί το υποσυνείδητο μας προδίδει και αν είμαστε σε κατάσταση επάγρυπνης αντίληψης, τότε τα βλέπουμε έτσι όπως είναι μέσα σε εμάς.

Η μεγαλύτερη χαρά για τον γνωστικό είναι να γιορτάσει την ανακάλυψη κάποιου από τα ελαττώματά του.

Ελάττωμα αποκαλυμμένο, είναι ελάττωμα νεκρό. Όταν ανακαλύπτουμε κάποιο ελάττωμα πρέπει να το βλέπουμε στη σκηνή όπως κάποιος βλέπει σινεμά, αλλά χωρίς να δικαιολογούμε ή να καταδικάζουμε.

Δεν είναι αρκετό να καταλάβουμε διανοητικά το αποκαλυφθέν ελάττωμα, γίνεται αναγκαίο να βυθιστούμε σε βαθύ εσωτερικό διαλογισμό για να αρπάξουμε το ελάττωμα στα άλλα επίπεδα του νου.

Ο νους έχει πολλά επίπεδα και ενώ δεν έχουμε καταλάβει ένα ελάττωμα σε όλα τα επίπεδα του νου δεν θα έχουμε κάνει τίποτε και αυτό θα συνεχίσει να υπάρχει σαν δαιμόνιο πειρασμού στο βάθος του ίδιου μας του υποσυνείδητου.

Όταν ένα ελάττωμα είναι ολοκληρωτικά κατανοητό σε όλα τα επίπεδα του νου, τότε αυτό καταστρέφεται όταν αποσυνθέσουμε και ελαττώσουμε σε κοσμική σκόνη το Εγώ που το χαρακτηρίζει. Έτσι είναι το πώς προχωράμε πεθαίνοντας από στιγμή σε στιγμή. Έτσι είναι πως προχωράμε εγκαθιδρύοντας μέσα μας ένα κέντρο διαρκούς συνείδησης, ένα κέντρο διαρκούς βαρύτητας.

Μέσα σε κάθε ανθρώπινο ον που δεν βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο του εκφυλισμού, υπάρχει το Βουδάτα, η εσωτερική Βουδιστική Αρχή, το ψυχικό υλικό ή πρώτη ύλη για να κατασκευάσουμε αυτό που λέγεται Ψυχή.

Το ψυχολογικό Εγώ ξοδεύει χονδροκομμένα αυτό το ψυχικό υλικό σε παράλογες ατομικές εκρήξεις φθόνου, πλεονεξίας, μίσους, ζήλιας, μοιχείας, αδυναμίας, ματαιότητας κ.λ.π.

Σύμφωνα με το πώς το πολλαπλό εγώ πεθαίνει από στιγμή σε στιγμή, το ψυχικό υλικό συσσωρεύεται μέσα σε εμάς τους ίδιους και μετατρέπεται σε ένα διαρκές κέντρο συνείδησης.

Έτσι είναι το πώς προχωράμε ατομικοποιούμενοι λίγο λίγο. Όταν αποεγωποιηθούμε τότε ατομικοποιούμαστε. Πλην όμως, ξεκαθαρίζουμε ότι η ατομικοποίηση δεν είναι το παν, με το συμβάν της Βηθλεέμ πρέπει να περάσουμε στην υπερατομικοποίηση.

Η δουλειά της διάλυσης του Εγώ είναι κάτι πολύ σοβαρό. Χρειάζεται να μελετήσουμε τον εαυτό μας, βαθιά, σε όλα τα επίπεδα του νου. Το Εγώ είναι ένα βιβλίο πολλών τόμων.

Χρειάζεται να μελετήσουμε την διαλεκτική μας, τις σκέψεις, τις συγκινήσεις, τις δράσεις από στιγμή σε στιγμή, χωρίς να δικαιολογούμε ούτε να καταδικάζουμε. Χρειάζεται να καταλάβουμε ολοκληρωτικά σε όλα τα βάθη του νου, όλα και καθένα από τα ελαττώματά μας.

Το πολλαπλό Εγώ είναι το υποσυνείδητο. Όταν διαλύουμε το Εγώ, το υποσυνείδητο μετατρέπεται σε συνειδητό. Χρειάζεται να μετατρέψουμε το υποσυνείδητο σε συνειδητό και αυτό είναι δυνατόν μόνο αν επιτύχουμε την εκμηδένιση του Εγώ. Όταν το συνειδητό περνά να καλύψει τη θέση του υποσυνείδητου, αποκτάμε αυτό που λέγεται συνεχής συνείδηση.

Όποιος απολαμβάνει την συνεχή συνείδηση, ζει συνειδητά σε κάθε στιγμή, όχι μόνο στον φυσικό κόσμο αλλά επίσης σε όλους τους ανώτερους κόσμους.

Η τωρινή ανθρωπότητα είναι υποσυνείδητη σε ένα 97%, και γι’ αυτό, κοιμάται βαθειά όχι μόνο στον φυσικό κόσμο, αλλά επίσης στους υπερευαίσθητους κόσμους στη διάρκεια του ύπνου του φυσικού σώματος και μετά τον θάνατο.

Χρειαζόμαστε τον θάνατο του Εγώ, χρειάζεται να πεθαίνουμε από στιγμή σε στιγμή, εδώ και τώρα, όχι μόνο στον φυσικό κόσμο, αλλά επίσης σε όλα τα επίπεδα του κοσμικού Νου.

Πρέπει να είμαστε ανηλεείς με τον ίδιο μας τον εαυτό και να κάνουμε την ανατομία του Εγώ με το τρομερό νυστέρι της αυτοκριτικής.

Η πάλη των αντιθέτων

Ένας μεγάλος δάσκαλος έλεγε: «Να ψάχνετε την φώτιση και τα άλλα θα σας δοθούν σαν συμπλήρωμα».

Ο χειρότερος εχθρός της φώτισης είναι το εγώ. Είναι αναγκαίο να καταλάβουμε ότι το εγώ είναι ένας κόμπος στην ροή της ύπαρξης, ένα μοιραίο εμπόδιο στη ροή της ζωής, της ελεύθερης στην κίνησή της.

Ρωτήθηκε ένας δάσκαλος: «Ποιος είναι ο δρόμος;»

«Τι μεγαλοπρεπές βουνό!» είπε αναφέροντας το βουνό όπου είχε το ερημητήριό του.

«Δεν σας ρωτάω σχετικά με το βουνό, αλλά σχετικά με τον δρόμο».

«Όσο δεν μπορείς να πας πιο πέρα από το βουνό, δεν θα μπορέσεις να βρεις τον δρόμο» αποκρίθηκε ο δάσκαλος.

Άλλος μοναχός έκανε την ίδια ερώτηση στον ίδιο δάσκαλο.

-«Εκεί είναι ακριβώς μπροστά στα μάτια σου» απάντησε ο δάσκαλος.

-«Γιατί δεν μπορώ να τον δω;»

-«Γιατί έχεις εγωιστικές ιδέες»

-«Θα μπορέσω να τον δω Κύριε;»

-«Όσο έχεις μια δυαδική όραση και λες: εγώ δεν μπορώ, και άλλα τέτοια, τα μάτια σου θα είναι σκοτεινιασμένα από μια σχετική όραση».

-«Όταν δεν υπάρχει εγώ ούτε εσύ, μπορεί κανείς να τον δει;»

-«Όταν δεν υπάρχει εγώ ούτε εσύ, ποιος θέλει να δει;».

Η βάση του εγώ είναι η δυαδικότητα του νου. Το εγώ στηρίζεται στην πάλη των αντιθέτων.

Κάθε συλλογισμός βασίζεται στην πάλη των αντιθέτων. Αν λέμε: ο τάδε είναι ψηλός, θέλουμε να πούμε ότι δεν είναι κοντός. Αν λέμε ότι εισερχόμαστε κάπου, θέλουμε να πούμε ότι δεν εξερχόμαστε. Αν λέμε, είμαστε χαρούμενοι, βεβαιώνουμε με αυτό ότι δεν είμαστε λυπημένοι κ.λ.π.

Τα προβλήματα της ζωής δεν είναι παρά διανοητικές μορφές με δύο πόλους: έναν θετικό και άλλον αρνητικό. Τα προβλήματα στηρίζονται στον νου και τα δημιουργεί ο νους. Όταν σταματάμε να σκεπτόμαστε ένα πρόβλημα, αυτό τελειώνει αναπόφευκτα.

Χαρά και λύπη, καλός και κακός, θρίαμβος και ήττα, αποτελούν την πάλη των αντιθέτων στην οποία βασίζεται το εγώ.

Όλη η άθλια ζωή που ζούμε πάει από το ένα αντίθετο στο άλλο: θρίαμβος-ήττα, ευχάριστο-δυσάρεστο, απόλαυση-πόνος, αποτυχία-επιτυχία, αυτό-εκείνο, κ.λ.π.

Χρειάζεται να απελευθερωθούμε από την τυραννία των αντιθέτων. Αυτό είναι δυνατόν μόνο μαθαίνοντας να ζούμε από στιγμή σε στιγμή, χωρίς αφηρημάδες κανενός είδους, χωρίς όνειρα, χωρίς φαντασίες.

Έχετε παρατηρήσει πως οι πέτρες του δρόμου μένουν ωχρές και αγνές μετά μια χειμαρρώδη βροχή; εμείς μπορούμε να μουρμουρίσουμε μόνο ένα θαυμαστικό Ω! Πρέπει να καταλάβουμε αυτό το Ω! των πραγμάτων χωρίς να παραμορφώνουμε αυτή την θεϊκή αναφώνηση με την πάλη των αντιθέτων.

Ο Χοστί ρώτησε τον δάσκαλο Νανσέν:

-«Τι είναι το ΤΑΟ;»

-«Η κοινή ζωή», απάντησε ο Νανσέν.

-«Πώς γίνεται να ζεις σύμφωνα με αυτήν;»

-«Εάν προσπαθείς να ζεις σύμφωνα με αυτή, θα φύγει από εσένα. Μην προσπαθείς να τραγουδήσεις αυτό το τραγούδι, άσε να τραγουδάει αυτή η ίδια στον εαυτό της. Μήπως ο ταπεινός λόξιγκας δεν έρχεται από μόνος του;»

Θυμηθείτε την φράση: «Η γνώση βιώνεται στα γεγονότα, μαραίνεται στις αφηρημάδες και είναι δύσκολο να την βρεις ακόμα και στις πιο ευγενικές σκέψεις».

Ρώτησαν τον δάσκαλο Μποκούγιο: «Πρέπει να τρώμε και να ντυνόμαστε κάθε μέρα;»

Ο Δάσκαλος απάντησε:

-«Τρώμε και ντυνόμαστε».

-«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής.

-«Τότε φάε και ντύσου» είπε ο δάσκαλος.

Αυτή ακριβώς είναι η ελεύθερη δράση πέρα από τα αντίθετα.

Τρώμε; ντυνόμαστε; Γιατί πρέπει να κάνουμε ένα πρόβλημα από αυτό; Γιατί να σκεπτόμαστε άλλα πράγματα ενώ τρώμε και ντυνόμαστε;

Αν τρως, φάγε- και αν ντύνεσαι, ντύσου-και αν περπατάς στο δρόμο, περπάτα, περπάτα, περπάτα, όμως μην σκέπτεσαι άλλα πράγματα, να κάνεις μοναδικά αυτό που κάνεις, μην φεύγεις από τα γεγονότα, μην τα γεμίζεις με τόσες σημασίες, σύμβολα, ομιλίες και γνωστοποιήσεις. Ζήσε τα χωρίς αλληγορίες, ζήσε τα με αντιληπτικό νου από στιγμή σε στιγμή.

Να κατανοείτε ότι σας μιλάω για τον δρόμο της δράσης, ελεύθερης από την οδυνηρή πάλη των αντιθέτων.

Δράση χωρίς απροσεξίες, χωρίς διαφυγές, χωρίς φαντασίες, χωρίς αφηρημάδες κανενός είδους.

Πολεμείστε τον χαρακτήρα σας, αλλάξτε τον μέσω της έξυπνης δράσης, ελεύθερης από τα αντίθετα.

Όταν κλείνουμε τις πόρτες στην φαντασία αφυπνίζεται το όργανο της διαίσθησης.

Η δράση, ελεύθερη από την πάλη των αντιθέτων, είναι μια διαισθησιακή δράση, είναι πλήρης δράση, όπου επικρατεί μια πλήρης κατάσταση, το εγώ είναι απόν.

Η διαισθησιακή δράση μας οδηγεί από το χέρι μέχρι την αφύπνιση της συνείδησης.

Να δουλεύουμε και να ξεκουραζόμαστε ευτυχισμένοι εγκαταλειπόμενοι στο ρεύμα της ζωής. Να εξαντλήσουμε το θολό και σαπισμένο νερό της καθημερινής σκέψης, και στο κενό θα ρέει η γνώση και μαζί της η χαρά για την ζωή.

Αυτή η έξυπνη δράση, ελεύθερη από την πάλη των αντιθέτων, μας ανυψώνει μέχρι ένα σημείο, όπου κάτι πρέπει να σπάσει.

Όταν όλα πάνε καλά, σπάει το άκαμπτο ταβάνι της σκέψης και το φως του Εσώτερου μπαίνει ελεύθερο και σε μεγάλες ποσότητες στον νου, που έχει πάψει να ονειρεύεται.

Τότε στον φυσικό κόσμο και έξω από αυτόν, στην διάρκεια του ύπνου του υλικού σώματος, ζούμε τελείως συνειδητοί και φωτισμένοι, απολαμβάνοντας την ευτυχία της ζωής στους ανώτερους κόσμους.

Αυτή η συνεχής πίεση του νου, αυτή η πειθαρχία, μας πάει στην αφύπνιση της συνείδησης.

Αν τρώγοντας σκεπτόμαστε τα εμπόρια, είναι φανερό ότι ονειρευόμαστε, αν οδηγούμε ένα αυτοκίνητο και σκεπτόμαστε την αρραβωνιαστικιά, είναι λογικό ότι δεν είμαστε ξύπνιοι, ονειρευόμαστε αν δουλεύουμε και θυμόμαστε τον κουμπάρο ή τη κουμπάρα ή τον φίλο ή τον αδελφό κ.λ.π., είναι φανερό ότι ονειρευόμαστε.

Ο κόσμος που ζει ονειρευόμενος στον φυσικό κόσμο, ζει επίσης ονειρευόμενος στους εσωτερικούς κόσμους στην διάρκεια των ωρών που το φυσικό σώμα βρίσκεται κοιμισμένο.

Χρειάζεται να σταματάμε να ονειρευόμαστε στους εσωτερικούς κόσμους. Όταν σταματάμε να ονειρευόμαστε στον φυσικό κόσμο, αφυπνιζόμαστε εδώ και τώρα, και αυτή η αφύπνιση εμφανίζεται στους εσωτερικούς κόσμους.

Ψάξτε πρώτα την φώτιση και τα άλλα θα σας δοθούν σαν συμπλήρωμα.

Όποιος είναι φωτισμένος βλέπει τον δρόμο, όποιος δεν είναι φωτισμένος δεν μπορεί να δει τον δρόμο και εύκολα μπορεί να αποπροσανατολιστεί και να πέσει στην άβυσσο.

Είναι τρομερή η προσπάθεια και η επιφυλακή που χρειάζονται από λεπτό σε λεπτό, από στιγμή σε στιγμή για να μην πέσουμε σε ονειροπολήσεις. Αρκεί ένα λεπτό απροσεξίας και ο νους ονειρεύεται όταν θυμάται κάτι, όταν σκέπτεται κάτι διαφορετικό από την δουλειά ή από το γεγονός που ζούμε εκείνη την στιγμή.

Όταν στον φυσικό κόσμο μαθαίνουμε να ζούμε ξύπνιοι από στιγμή σε στιγμή, στους εσωτερικούς κόσμους στην διάρκεια των ωρών του ύπνου του φυσικού σώματος και επίσης και μετά τον θάνατο θα ζούμε ξύπνιοι και αυτοσυνείδητοι από στιγμή σε στιγμή.

Είναι οδυνηρό να ξέρεις ότι η συνείδηση όλων των ανθρώπινων όντων κοιμάται και ονειρεύεται βαθειά, όχι μόνο εκείνες τις ώρες της ανάπαυσης του φυσικού σώματος, αλλά επίσης στη διάρκεια της κατάστασης αυτής που ειρωνικά ονομάζεται κατάσταση επαγρύπνησης.

Η δράση ελεύθερη από την διανοητική δυαδικότητα παράγει την αφύπνιση της συνείδησης.

Ο Α-Κ

Πρέπει να δηλώσω μπροστά στην επίσημη ετυμηγορία της λαϊκής απόφασης ότι ο βασικός σκοπός κάθε γνωστικού μαθητή είναι να φτάσει να μετατραπεί σε έναν Α-Κ, σε έναν Άνθρωπο- Κόσμο.

Όλα τα ανθρώπινα όντα ζούμε σε έναν Κόσμο. Η λέξη Κόσμος σημαίνει τάξη και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ.

Ο Άνθρωπος-Κόσμος είναι ένα Ον που έχει μια τέλεια τάξη στα πέντε κέντρα, στο νου και την ουσία του.

Για να φτάσουμε να γίνουμε Άνθρωπος-Κόσμος είναι αναγκαίο να μάθουμε να γνωρίζουμε πως εκδηλώνονται οι Τρεις πρωταρχικές Δυνάμεις του Σύμπαντος θετική, αρνητική και ουδέτερη.

Όμως στον δρόμο που οδηγεί στον Άνθρωπο-Κόσμο, που είναι τελείως θετικός, βλέπουμε ότι σε κάθε θετική δύναμη αντιτίθεται πάντα μία αρνητική.

Μέσω της αυτοπαρατήρησης πρέπει να αντιληφθούμε τον μηχανισμό της ανταγωνιστικής δύναμης.

Όταν προτιθέμεθα να πραγματοποιήσουμε μια θετική ενέργεια, είτε είναι η εκμηδένιση του Εγώ, η κυριαρχία του σεξ, μια ειδική εργασία ή να εκτελέσουμε ένα καθορισμένο πρόγραμμα, πρέπει να παρατηρήσουμε και να υπολογίσουμε την δύναμη της αντίστασης, γιατί από την φύση του ο κόσμος και η μηχανικότητά του πρέπει να προκαλέσει την αντίσταση και αυτή η αντίσταση είναι η διπλή.

Όσο πιο γιγάντια είναι η επιχείρηση, τόσο πιο μεγάλη θα είναι η αντίσταση. Αν μάθουμε να υπολογίζουμε την αντίσταση, θα μπορούμε να αναπτύξουμε την επιχείρηση με επιτυχία. Εκεί βρίσκεται η ικανότητα του ιδιοφυή, του φωτισμένου.

Η αντίσταση

Η αντίσταση είναι η ανταγωνιστική δύναμη. Η αντίσταση είναι το μυστικό όπλο του εγώ.

Η αντίσταση είναι η ψυχική δύναμη του εγώ, αντίθετη στο να πάρουμε συνείδηση όλων των ψυχολογικών μας ελαττωμάτων.

Με την αντίσταση, το εγώ τείνει να βγει από την εφαπτόμενη και αξιώνει συγνώμη για να αποσιωπήσει ή να καλύψει το λάθος.

Από την Αντίσταση, τα όνειρα γίνεται δύσκολο να ερμηνευτούν και η γνώση που θα έπρεπε να έχουμε πάνω στον ίδιο τον εαυτό μας γίνεται ομιχλώδης.

Η αντίσταση δρα πάνω σε έναν μηχανισμό άμυνας που προσπαθεί να παραλείπει δυσάρεστα ψυχολογικά λάθη, ώστε να μη γίνεται συνείδηση από αυτά και να συνεχίζουμε στην ψυχολογική σκλαβιά.

Αλλά, στην πραγματικότητα της αλήθειας, πρέπει να πω ότι υπάρχουν μηχανισμοί για να νικήσουμε την αντίσταση και αυτοί είναι:

Να την αναγνωρίσουμε.

Να την καθορίσουμε.

Να την καταλάβουμε.

Να δουλέψουμε πάνω της.

Να την νικήσουμε και να την αποσυνθέσουμε μέσω της Σεξουαλικής Υπερ Δυναμικής.

Όμως το εγώ θα κάνει μάχη στη διάρκεια της ανάλυσης της αντίστασης για να μην αποκαλυφθούν οι απάτες του, γιατί βάζουν σε κίνδυνο την κυριαρχία που έχει πάνω στον νου μας.

Κατά την στιγμή της μάχης του εγώ πρέπει να κάνουμε έκκληση σε μια δύναμη ανώτερη από το νου, η οποία είναι η δύναμη του φιδιού Κουνταλίνη των ινδοστανών.

Η πρακτική

Με την πρακτική και τον πειραματισμό ή την βίωση οποιουδήποτε από τα έργα που έχω παραδώσει στην ανθρωπότητα, ο εφαρμόζων θα πετύχαινε, είναι προφανές, την ψυχολογική χειραφέτηση.

Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν θαυμάσια για την επανενσάρκωση, την Ατλαντίδα, την Αλχημεία, το Εγώ, το αστρικό ξεδίπλωμα και μπροστά στον εξωτερικό κόσμο είναι ειδικοί σε αυτή την ύλη, αλλά αυτό είναι μόνο το να είσαι διανοητικά πληροφορημένος. Στο βάθος οι άνθρωποι αυτοί δεν ξέρουν τίποτα και την στιγμή του θανάτου, αυτοί οι ομιλητές μένουν χωρίς τίποτε άλλο από αποθηκευμένες γνώσεις, που στο υπερπέραν δεν τους χρησιμεύουν σε τίποτε γιατί συνεχίζουν να έχουν την συνείδηση κοιμισμένη.

Αν κανείς είναι μποτιλιαρισμένος μόνο σε θεωρίες, αν δεν έχει πραγματοποιήσει τίποτε πρακτικό, αν δεν έχει κάνει συνείδηση από αυτά που έχω διδάξει στα βιβλία, αν αφήσουμε την γνώση στην μνήμη, μπορούμε να πούμε ότι χάσαμε τον χρόνο μας άθλια.

Η μνήμη είναι η διαμορφωτική αρχή του Διανοητικού κέντρου. Όταν κάποιος άνθρωπος φιλοδοξεί κάτι παραπάνω, όταν κάποιος κοιτάζει μέσω των περιορισμών του υποσυνειδήτου και βλέπει αυτό που έχει αποθηκεύσει στη μνήμη και αναλύει ή διαλογίζεται πάνω στο τελευταίο συμβάν ή τις διδασκαλίες ενός εσωτερικού βιβλίου, τότε αυτές οι αξίες περνάνε στην συγκινησιακή φάση του Διανοητικού Κέντρου.

Όταν θέλουμε να γνωρίσουμε την βαθειά σημασία αυτών των γνώσεων, και παραδινόμαστε πλήρως στον διαλογισμό, προφανώς αυτές οι γνώσεις περνάνε στο Συγκινησιακό Κέντρο και φτάνουν να γίνουν αισθητές στο βάθος της ψυχής.

Όταν έχουν βιωθεί καθαρά οι γνώσεις (οι γνωστοποιές αξίες της ουσίας) τότε, τελικά, μένουν αποθηκευμένες στη συνείδηση και δεν χάνονται ποτέ πια. Η ουσία εμπλουτίζεται με αυτές.

Τώρα θα καταλάβουμε ποιος είναι ο τρόπος να κάνουμε συνειδητές τις γνωστικές γνώσεις που έχω παραδώσει στα βιβλία που έγραψα μέχρι τώρα και σ’ αυτό επίσης.

Ο διαλογισμός καταλήγει καταπληκτικός για να μας κάνει συνειδητούς από τις γνωστικές γνώσεις. Όμως να μην διαπράττουμε το λάθος να αφήνουμε τις γνώσεις αποκλειστικά σε θεωρίες ή στη μνήμη, γιατί αν συμπεριφερόμαστε έτσι δεν θα καταφέρουμε την κυριαρχία του νου.

Η απαίτηση

Η ωμή πραγματικότητα των γεγονότων έρχεται να μας δείξει ότι είναι πολλοί αυτοί που δεν έχουν καταλάβει την σπουδαιότητα της γνωστικής εσωτερικής δουλειάς και ότι πολλοί από αυτούς δεν είναι καλοί οικοδεσπότες.

Όταν δεν είναι κανείς καλός οικοδεσπότης, είναι σαφές ότι δεν είναι προετοιμασμένος για να μπει στο μονοπάτι της κόψης του ξυραφιού. Για να δουλέψει κανείς στην Επανάσταση της Διαλεκτικής χρειάζεται να έχει φτάσει στο επίπεδο του καλού οικοδεσπότη.

Ένας φανατικός, κυκλοθυμικός, καπριτσιόζος κ.λ.π. δεν μπορεί να χρησιμεύσει για την ολοκληρωτική Επανάσταση. Ένα υποκείμενο που δεν εκπληρώνει τα καθήκοντα του σπιτιού δεν μπορεί να πετύχει την μεγάλη αλλαγή. Ένας άνθρωπος που είναι κακός πατέρας, κακή σύζυγος ή κακός σύζυγος ή που εγκαταλείπει το σπίτι του για αυτόν ή εκείνον τον άντρα ή γυναίκα, δεν θα μπορέσει να φτάσει στην ριζική μεταμόρφωση.

Η ακρογωνιαία λίθος της Επαναστατικής Ψυχολογίας βρίσκεται στην απαίτηση του: Να έχεις μια τέλεια ισορροπία στο σπίτι, να είσαι καλός σύζυγος, καλός πατέρας, καλός αδελφός και καλός γιος. Τέλεια εκπλήρωση των καθηκόντων που υπάρχουν με την πονεμένη ανθρωπότητα. Να μετατραπείς σε έναν άνθρωπο καθώς πρέπει.

Όποιος δεν εκπληρώνει αυτές τις απαιτήσεις δεν θα μπορέσει ποτέ να προχωρήσει σε αυτές τις επαναστατικές μελέτες.

Η ηττοπάθεια

Το διανοητικό ζώο, που λανθασμένα ονομάζεται άνθρωπος, έχει την σταθερή ιδέα ότι η ολοκληρωτική εκμηδένιση του εγώ, η απόλυτη κυριαρχία του σεξ και η εσώτερη αυτοπραγμάτωση του Είναι, είναι κάτι φανταστικό και αδύνατον. Όμως δεν καταλαβαίνει ότι αυτός ο τόσο υποκειμενικός τρόπος σκέψης είναι καρπός ηττοπαθών ψυχολογικών ελαττωμάτων που χειρίζονται το νου και το σώμα εκείνων που δεν έχουν ξυπνήσει συνείδηση.

Οι άνθρωποι αυτής της έσχατης και εκφυλισμένης εποχής φορτώνονται στο εσωτερικό τους ένα ψυχικό ακόλουθο που είναι ένα μεγάλο εμπόδιο στο μονοπάτι της εκμηδένισης του εγώ, και αυτό είναι :η ηττοπάθεια!

Οι ηττοπαθείς σκέψεις κάνουν τους ανθρώπους ανίκανους να ανεβάσουν τη μηχανική ζωή τους σε ανώτερα στάδια. Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων χαρακτηρίζονται νικημένοι πριν ακόμα αρχίσουν τη μάχη ή τη γνωστική εσωτερική δουλειά.

Πρέπει να αυτοπαρατηρούμαστε και να αυτοαναλυόμαστε για να ανακαλύψουμε μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό, εδώ και τώρα αυτές τις όψεις που αποτελούν αυτό που λέγεται ηττοπάθεια.

Συνθέτοντας, θα πούμε ότι υπάρχουν τρεις κοινές ηττοπαθείς συμπεριφορές:

Να αισθάνεσαι ανίκανος από έλλειψη διανοητικής μόρφωσης.

Να μην αισθάνεσαι ικανός να αρχίσεις την Ριζική Μετατροπή.

Να προχωράς με το ψυχολογικό τραγούδι: Ποτέ δεν έχω ευκαιρίες για να αλλάξω ή να νικήσω!

Πρώτη συμπεριφορά

Πάνω στο να αισθάνεται κανείς ανίκανος από έλλειψη μόρφωσης, πρέπει να θυμίσουμε ότι όλοι οι μεγάλοι σοφοί όπως ο Ερμής ο Τρισμέγιστος, ο Παράκελσος, ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης, ο Ιησούς Χριστός, Ο Όμηρος κ.λ.π. ποτέ δεν πήγαν Πανεπιστήμιο, γιατί στην πραγματικότητα της αλήθειας, κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του δάσκαλο, και αυτός είναι το Είναι, αυτό που είναι πιο πέρα από το νου και το λανθασμένο συλλογισμό. Να μην μπερδεύουμε τη μόρφωση με την σοφία και τις γνώσεις.

Η συγκεκριμένη γνώση των μυστηρίων της ζωής, των Κόσμων και της Φύσης είναι μια εξαιρετική δύναμη που μας επιτρέπει να καταφέρουμε την ολοκληρωτική επανάσταση.

Δεύτερη συμπεριφορά

Τα ρομπότ τα προγραμματισμένα από τον Αντίχριστο αισθάνονται μειονεκτικά γιατί δεν αισθάνονται ικανά και αυτό πρέπει να το αναλύσουμε. Το διανοητικό ζώο, από επιρροή μιας λανθασμένης ακαδημαϊκής μόρφωσης που νοθεύει τις αξίες του Είναι, έχει κάνει να υπάρχουν στο νου δύο τρομερά εγώ που πρέπει να εξαλειφθούν: α) η σταθερή ιδέα: θα χάσω! Και β) η τεμπελιά για να εξασκήσουμε τις γνωστικές τεχνικές και να αποκτήσουμε τις γνώσεις που χρειάζονται για να χειραφετηθούμε από κάθε μηχανικότητα και να βγούμε μια και καλή από την ηττοπαθή στάση.

Τρίτη συμπεριφορά

Η σκέψη του ανθρώπου-μηχανή είναι: Ποτέ δεν μου προσφέρονται ευκαιρίες…!

Οι σκηνές της ύπαρξης μπορούν να τροποποιηθούν. Μόνος του δημιουργεί κανείς τις ίδιες του τις περιστάσεις. Όλα είναι το αποτέλεσμα του Νόμου της δράσης και της συνέπειας αλλά με την δυνατότητα ότι ένας ανώτερος νόμος ξεπλένει έναν νόμο κατώτερο.

Είναι επείγουσα, είναι μη αναβλητή η εκμηδένιση του Εγώ της ηττοπάθειας. Δεν είναι η ποσότητα από θεωρίες που μετράει, είναι η ποσότητα από υπερπροσπάθειες που γίνονται στη δουλειά της Επανάστασης της Συνείδησης…Ο αυθεντικός άνθρωπος κατασκευάζει τη στιγμή που θέλει, τις ευνοϊκές στιγμές για την πνευματική ή ψυχολογική του πρόοδο!

Η ψυχοαστρολογία

Γραμμένο είναι με αναμμένα κάρβουνα στο βιβλίο της Ζωής, ότι όλοι εκείνοι που καταφέρνουν την ολοκληρωτική εξάλειψη του εγώ μπορούν να φτάσουν να αλλάξουν σημείο και τις επιρροές του κατά βούληση.

Στο όνομα της αλήθειας πρέπει να δηλώσω ότι Αυτός που βρίσκεται μέσα μου έχει αλλάξει σημείο κατά βούληση. Το σημείο της προηγούμενης προσωπικότητάς μου ήταν Ιχθείς, όμως τώρα είμαι Υδροχόος!, ένα σημείο τρομερά επαναστατικό.

Δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι οι επιρροές των σημείων υπάρχουν και μας χειρίζονται όσο δεν έχει γίνει μια ψυχολογική επανάσταση μέσα σε εμάς τους ίδιους. Όμως ο δρόμος του κάθε μαθητευόμενου που φιλοδοξεί την φώτιση, πρέπει να αρχίσει από το να επαναστατήσει ενάντια σε ότι ορίζουν τα ωροσκόπια.

Αυτό το ότι ένα σημείο δεν ταιριάζει με άλλο σημείο είναι τελείως παράλογο, γιατί αυτά που ταιριάζουν είναι τα εγώ, αυτά τα ανεπιθύμητα στοιχεία που φορτωνόμαστε μέσα μας.

Η Αστρολογία αυτών των καιρών του τέλους δεν χρησιμεύει σε τίποτα γιατί είναι καθαρό εμπόριο. Η αληθινή Αστρολογία των σοφών Χαλδαίων έχει πια ξεχαστεί.

Οι άνθρωποι-μηχανές δεν θέλουν να αλλάξουν γιατί λένε: «Αυτό είναι το σημείο μου, αυτή είναι η ζωδιακή μου επιρροή» κ.λ.π. Ποτέ δεν θα κουραστώ να τονίζω ότι το σημαντικό είναι να αλλάξουμε συγκινησιακά και διανοητικά.

Χρειάζεται να αλλάξουμε διανοητικά για να διεισδύσουν και να φανερωθούν σε μας οι αυθεντικές ζωδιακές δυνάμεις που πηγάζουν από το Είναι, από την Γαλακτική Οδό, οι οποίες θα μας δώσουν ένα διαρκές κέντρο βαρύτητας.

Το φως δεν πρέπει να το ψάχνουμε μέσα στα ωροσκόπια, το φως αναβλύζει όταν έχουμε εξαλείψει από μέσα μας το ιδιαίτερο Ψυχολογικό Χαρακτηριστικό και όταν έχουμε δημιουργήσει έναν νέο ασκό (το νου) για να χύσουμε σε αυτόν τις διδασκαλίες της Ψυχοαστρολογίας που έχω διδάξει στο έργο μου: Ζωδιακή Σειρά Μαθημάτων.

Το Είναι και η Θεϊκή Μητέρα είναι οι μόνοι που μπορούν να μας χειραφετήσουν από τα ωροσκόπια των εφημερίδων και των φτηνών περιοδικών, δίνοντάς μας έτσι την ολοκληρωτική μόρφωση.

Πρέπει να τινάξουμε την σκόνη των αιώνων και να εξαλείψουμε όλες τις ταγκές συνήθειες και δοξασίες και να φύγουμε από τον αστρολογικό φανατισμό. Από το «Είναι η ζωδιακή μου επιρροή και τι θεραπεία έχει;». Αυτός ο τόσο υποκειμενικός τρόπος σκέψης είναι ένα συγχιστικό σόφισμα του εγώ.

Η ρητορική του Εγώ

Αναλύοντας προσεκτικά το δίποδο τριεγκέφαλο που λέγεται άνθρωπος, φτάσαμε στο λογικό συμπέρασμα ότι ακόμα δεν έχει ένα Διαρκές Κέντρο Βαρύτητας της Συνείδησης.

Δεν μπορούμε να βεβαιώσουμε ότι τα δίποδα ανθρωποειδή είναι ατομικοποιημένα, είμαστε σίγουροι μόνο ότι είναι ενστικτοποιημένα. Θα λέγαμε ότι ωθούνται μόνο από τα εγώ που χειρίζονται σύμφωνα με το καπρίτσιο τους το Ένστικτο Κέντρο.

Το αγαπημένο εγώ δεν έχει καμία ατομικότητα, είναι ένα σύνολο από δυσαρμονικούς παράγοντες, ένα σύνολο από μικρές Katexis Sueltas–εγωικές ψυχικές ενέργειες-.

Κάθε μικρό εγώ από αυτά που αποτελούν την λεγεώνα που ονομάζεται Εγώ, έχει πραγματικά το δικό του προσωπικό κριτήριο, τα δικά του σχέδια, τις δικές του ιδέες και την δική του ρητορική.

Η ρητορική του εγώ είναι η τέχνη να μιλάς καλά και με κομψότητα, με έναν τρόπο τόσο λεπτό που δεν καταλαβαίνεις σε πια στιγμή έχεις πέσει πλέον στο λάθος. Η ρητορική του εγώ είναι τόσο πολύ υποσυνείδητη που γι’ αυτό η συνείδησή μας είναι έτσι κοιμισμένη και χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Βλέπουμε το εγώ με την ρητορική του να φέρνει τους λαούς σε έναν πολεμοχαρή δρόμο: Ο όγκος του εμπορίου βαριάς βιομηχανίας (αεροπλάνα, πολεμικά πλοία και θωρακισμένα οχήματα) μεταξύ των τριτοκοσμικών χωρών διπλασιάστηκε μεταξύ του 1973 και του 1976, αφού ανέβασαν στο διπλό τις εισαγωγές τους. Το περίεργο είναι ότι σε μια εποχή που γίνονται πολλές συζητήσεις για τον έλεγχο των όπλων και για ειρήνη, οι χώρες που βρίσκονται σε πορεία μιας υποτιθέμενης ανάπτυξης με την βοήθεια των βιομηχανοποιημένων χωρών, αυξάνουν την ικανότητά τους για καταστροφή! Είναι αυτό (καταλήγει κανείς να ρωτήσει) ο κατάλληλος δρόμος για τον αφοπλισμό και την Παγκόσμια Ειρήνη; Ακριβώς το αντίθετο! Είναι η ρητορική του Εγώ!

Ενώ τα δίποδα ανθρωποειδή συνεχίζουν να είναι γοητευμένα με τις εφευρέσεις και όλα τα φαινομενικά θαύματα του Αντίχριστου (η υλιστική επιστήμη), στην Αιθιοπία από το 1973 μέχρι σήμερα έχουν πεθάνει 200.000 άνθρωποι από την πείνα. Είναι αυτό πολιτισμός; Αυτή είναι η ρητορική του εγώ…

Το δίποδο ανθρωποειδές θέλει μόνο να ζήσει στον μικρό του κόσμο που δεν χρησιμεύει πια σε τίποτε. Η υλιστική ψυχολογία, η πειραματική ψυχολογία δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Η απόδειξη είναι ότι δεν έχει καταφέρει να λύσει τα διανοητικά προβλήματα που μολύνουν το λαό των Ηνωμένων Πολιτειών. Απόδειξη αυτού είναι ότι συνεχίζονται και πολλαπλασιάζονται στις μεγάλες πόλεις της αμερικάνικης Ένωσης οι φημισμένες «παρέες». Αν δούμε στην πόλη της Νέας Υόρκης υπάρχουν οι «Βρώμικοι», ομάδα της οποίας τα μέλη είναι περίπου 30 χρονών, χρησιμοποιούν «βρώμικα ρούχα» και δερμάτινες μπότες. Μαζεύονται στις ταράτσες των σπιτιών και υπερηφανεύονται ότι τους χαρακτηρίζουν καλούς μπιλιαρδόρους.

Οι «άγνωστοι ποδηλάτες», στην ίδια πάνω κάτω ηλικία επίσης, χρησιμοποιούνται από τους «αγγέλους της κόλασης και φοράνε δερμάτινα μπουφάν με μεγάλα φερμουάρ. Τα ποδήλατά τους είναι παλιά Σουίν που τους έχουν προσαρμόσει μακριά πιρούνια για να μοιάζουν με μοτοσικλέτες.

Η βία είναι ένα αποδεκτό μέρος της ζωής κάθε μιας από τις χιλιάδες ομάδες και συμμορίες που υπάρχουν σε αυτή τη χώρα και που δυστυχώς τα δίποδα ανθρωποειδή άλλων χωρών θέλουν να μιμηθούν. Είναι αυτό ψυχολογική απελευθέρωση; Λάθος! Αυτή είναι η ρητορική του εγώ που τους έχει εξαπατήσει όλους. Μόνο ζώντας τις διδασκαλίες που παραδίδω σε αυτή την αυθεντική πραγματεία της Επαναστατικής Ψυχολογίας φέρνοντάς τις στην πρακτική, θα μπορέσουν τα δίποδα ανθρωποειδή να απελευθερωθούν από τη ρητορική του εγώ.

Το διαρκές κέντρο συνείδησης

Τα δίποδα τριεγκέφαλα δεν έχουν καμία ατομικότητα, δεν έχουν ένα Διαρκές Κέντρο Συνείδησης, ΔΚΣ. Κάθε μία από τις σκέψεις τους, τα αισθήματά τους και δράσεις τους, εξαρτώνται από την συμφορά του εγώ που στο συγκεκριμένο λεπτό ελέγχει τα κύρια κέντρα της ανθρώπινης μηχανής.

Εκείνοι που στη διάρκεια πολλών χρόνων θυσίας και πόνου πολεμάμε για την Γνωστική Κίνηση, μπορέσαμε να δούμε στην πρακτική τρομερά πράγματα. Πολλοί ορκίστηκαν με δάκρυα στα μάτια να δουλέψουν για την Γνώση μέχρι το τέλος της ζωής τους. Υποσχέθηκαν αιώνια πίστη στην Μεγάλη Αιτία και έβγαλαν λόγους τρομερούς. Και λοιπόν; Τι έμεινε από τα ματωμένα τους δάκρυα; Τους τρομερούς τους όρκους; όλα ήταν άχρηστα, ορκίστηκε μόνο το εγώ-επιβάτης μιας στιγμής, αλλά όταν άλλο εγώ έδιωξε αυτό που ορκιζόταν πίστη, το υποκείμενο αποχωρίστηκε από τη Γνώση ή πρόδωσε τη Μεγάλη Αιτία ή πέρασε σε άλλες σχολές προδίδοντας τις Γνωστικές διδασκαλίες.

Αληθινά, το ανθρώπινο ον δεν μπορεί να έχει συνέχεια σκοπών γιατί δεν έχει το ΔΚΣ, δεν είναι ένα άτομο και έχει ένα εγώ που είναι ένα σύνολο πολλών μικρών εγώ.

Πολλοί είναι αυτοί που αναμένουν την αιώνια ευτυχία μετά το θάνατο του φυσικού σώματος, πλην όμως ο θάνατος του σώματος δεν διαλύει το πρόβλημα του εγώ.

Μετά τον θάνατο, η Katexis Suelta (το εγώ) συνεχίζει να υπάρχει περιβεβλημένο με το μοριακό σώμα. Το δίποδο ανθρωποειδές πεθαίνει αλλά συνεχίζει η Katexis Suelta, η ενέργεια του εγώ, μέσα στο μοριακό του σώμα και μετά, πιο αργά, το εγώ διαιωνίζεται στους απογόνους μας, επιστρέφει για να ικανοποιεί τις επιθυμίες του και να συνεχίσει τις ίδιες τραγωδίες. Έχει φτάσει η ώρα να καταλάβουμε την ανάγκη να προκαλέσουμε μέσα μας μια Ολοκληρωτική Επανάσταση, οριστική με σκοπό να εγκαταστήσουμε το ΔΚΣ, ένα Διαρκές Κέντρο Συνείδησης. Μόνο έτσι ατομικοποιούμαστε, μόνο έτσι παύουμε να είμαστε λεγεώνες, μόνο έτσι μετατρεπόμαστε σε συνειδητά άτομα.

Ο τωρινός άνθρωπος είναι όμοιος με ένα καράβι γεμάτο με πολλούς επιβάτες, κάθε επιβάτης έχει τα δικά του σχέδια και απόψεις. Ο τωρινός άνθρωπος δεν έχει ένα μόνο νου, έχει πολλούς νόες. Κάθε εγώ έχει το δικό του νου.

Ευτυχώς μέσα στο δίποδο ανθρωποειδές υπάρχει κάτι ακόμα, υπάρχει η Ουσία. Συλλογιζόμενοι σοβαρά πάνω σε αυτήν την αρχή, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτό είναι το πιο ανυψωμένο ψυχικό υλικό με το οποίο μπορούμε να δώσουμε μορφή στην ψυχή μας.

Ξυπνώντας την Ουσία δημιουργούμε Ψυχή. Το να ξυπνάς την ουσία είναι να ξυπνάς την Συνείδηση. το να ξυπνάς συνείδηση ισοδυναμεί με το να δημιουργείς μέσα σου ένα ΔΚΣ μόνο όποιος ξυπνά συνείδηση μετατρέπεται σε άτομο, πλην όμως το άτομο δεν είναι το τέρμα, πιο αργά πρέπει να φτάσουμε στην υπερατομικότητα.

Υπερ-ατομικότητα

Χρειάζεται να αποεγωποιηθούμε για να ατομικοποιηθούμε και μετά να υπερ-ατομικοποιηθούμε. Χρειάζεται να διαλύσουμε το εγώ για να έχουμε το ΔΚΣ που μελετήσαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο.

Το πολλαπλό εγώ ξοδεύει χονδροειδώς το ψυχικό υλικό σε ατομικές εκρήξεις θυμού, απληστίας, λαγνείας, ζήλιας, περηφάνιας, τεμπελιάς, λαιμαργίας κ.λ.π.

Πεθαίνοντας το εγώ, το ψυχικό υλικό συσσωρεύεται μέσα μας μετατρεπόμενο σε ΔΚΣ

Την σήμερον ημέραν το ανθρώπινο ον, ή καλύτερα θα λέγαμε, το δίποδο που αυτοαποκαλείται άνθρωπος, είναι στ’ αλήθεια μια μηχανή που ελέγχεται από τη λεγεώνα του εγώ.

Ας παρατηρήσουμε την τραγωδία των ερωτευμένων: Πόσοι όρκοι! Πόσα δάκρυα! Πόσες καλές προθέσεις! Και λοιπόν; απ’ όλα αυτά δεν μένει παρά η θλιμμένη ανάμνηση. Παντρεύονται, περνά ο καιρός, ο άνδρας ερωτεύεται άλλη γυναίκα ή η γυναίκα ερωτεύεται άλλον άνδρα και το κάστρο από τραπουλόχαρτα καταρρέει. Γιατί; Διότι το ανθρώπινο ον δεν έχει ακόμα το ΔΚΣ του.

Το μικρό εγώ που σήμερα ορκίζεται αιώνια αγάπη αντικαθίσταται από άλλο μικρό εγώ που δεν έχει να κάνει τίποτα με αυτόν τον όρκο. Αυτό είναι όλο. Χρειάζεται να μετατραπούμε σε άτομα και αυτό είναι δυνατόν μόνο δημιουργώντας ένα ΔΚΣ

Χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα ΔΚΣ και αυτό είναι δυνατόν μόνο αν διαλύσουμε το πολλαπλό εγώ.

Όλες οι εσωτερικές αντιθέσεις του ανθρώπινου όντος θα ήταν αρκετές για να τρελάνουν οποιονδήποτε θα μπορούσε να τις δει σε έναν καθρέπτη. Η πηγή αυτών των αντιθέσεων είναι η πολλαπλότητα του εγώ.

Όποιος θα ήθελε να διαλύσει το εγώ πρέπει να αρχίσει γνωρίζοντας τις εσωτερικές του αντιθέσεις. Δυστυχώς τον κόσμο τον γοητεύει να εξαπατά τον ίδιο του τον εαυτό για να μην βλέπει τις ίδιες του τις αντιθέσεις.

Όποιος θα ήθελε να διαλύσει το εγώ πρέπει να αρχίσει από το να μην είναι ψεύτης. Όλοι οι άνθρωποι είναι ψεύτες με τον ίδιο τους τον εαυτό, όλος ο κόσμος ψεύδεται στον ίδιο του τον εαυτό.

Αν θέλουμε να γνωρίσουμε την πολλαπλότητα του εγώ και τις αιώνιες αντιθέσεις μας, πρέπει να μην αυτοεξαπατόμαστε. Ο κόσμος αυτοεξαπατάται για να μην βλέπει τις εσωτερικές του αντιθέσεις.

Κάθε ένας που ανακαλύπτει τις εσωτερικές του αντιθέσεις αισθάνεται ντροπή για τον ίδιο του τον εαυτό και πολύ σωστά, καταλαβαίνει ότι δεν είναι τίποτα, ότι είναι ένας δυστυχισμένος, ένα άθλιο σκουλήκι της γης.

Το να ανακαλύψουμε τις ίδιες μας τις εσωτερικές αντιθέσεις είναι ήδη μια επιτυχία γιατί ο εσωτερικός μας δικαστής ελευθερώνεται αυθόρμητα επιτρέποντάς μας να δούμε καθαρά το δρόμο της ατομικότητας και αυτήν της υπερατομικότητας.

Η ολοκληρωτική ευημερία

Χρειαζόμαστε την Ολοκληρωτική Ευημερία. Όλοι υποφέρουμε, έχουμε πίκρες στη ζωή και θέλουμε να αλλάξουμε.

Σε κάθε περίπτωση σκέφτομαι ότι η Ολοκληρωτική Ευημερία είναι το αποτέλεσμα του αυτοσεβασμού. Αυτό θα φαινόταν αρκετά παράξενο σε έναν οικονομολόγο, σε έναν θεόσοφο κ.λ.π.

Τι έχει να κάνει ο αυτοσεβασμός με το οικονομικό ζήτημα; με τα προβλήματα που σχετίζονται με την δουλειά ή με την δύναμη της δουλειάς, με το κεφάλαιο κ.λ.π.;

Θέλω να διηγηθώ το εξής: Το επίπεδο του Είναι ελκύει την ίδια μας την ζωή… Ζούσαμε σε ένα πολύ όμορφο σπίτι στην πόλη του Μεξικού. Πίσω από αυτό το σπίτι υπήρχε μια μεγάλη έκταση που ήταν άδεια. Μια οποιαδήποτε μέρα μια ομάδα από «αλεξιπτωτιστές», όπως τους λέμε, εισέβαλε σε αυτήν την έκταση. Αμέσως έκτισαν τις καλύβες τους από χαρτόνι και εγκαταστάθηκαν εκεί. Αναντίρρητα μετατράπηκαν σε κάτι βρώμικο σε αυτήν την παροικία. Δεν θέλω να τους υποτιμήσω, αλλά αν στ’ αλήθεια οι καλύβες τους από χαρτόνι ήταν καθαρές κανείς δεν θα τους μιλούσε. Δυστυχώς υπήρχε ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους μια βρωμιά τρομερή.

Παρατήρησα ήσυχα από την ταράτσα τη ζωή αυτών των ανθρώπων: προσέβαλαν, πλήγωναν τους ίδιους τους εαυτούς τους, δεν σέβονταν τους ομοίους τους. Η ζωή τους, σε σύνθεση, ήταν φρικτή με αθλιότητες και απέχθειες.

Ενώ δεν εμφανίζονταν εκεί οι περίπολοι της αστυνομίας, μετά επισκέπτονταν πάντα την Παροικία. Ενώ πριν αυτή η Παροικία ήταν ήσυχη, μετά μετατράπηκε σε κόλαση. Έτσι μπόρεσα να αποδείξω ότι το επίπεδο του Είναι ελκύει την ίδια μας τη ζωή, αυτό είναι φανερό.

Ας υποθέσουμε ότι ένας από αυτούς τους κατοίκους αποφάσιζε από το πρωί ως το βράδυ να σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό και να σέβεται τους υπόλοιπους, προφανώς θα άλλαζε.

Τι εννοείται σαν σεβασμός του ίδιου μας του εαυτού; Να πάψει κανείς την εγκληματικότητα, να μην κλέβει, να μην μοιχεύει, να μην διαφθείρει, να μην ζηλεύει την ευημερία του πλησίον, να είναι ταπεινός και απλός, να εγκαταλείψει την τεμπελιά και να μετατραπεί σε έναν δραστήριο άνθρωπο, καθαρό, ηθικό κ.λ.π.

Όταν ένας πολίτης σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό αλλάζει επίπεδο του Είναι και αλλάζοντας επίπεδο του Είναι, αναντίρρητα, ελκύει νέες περιστάσεις γιατί σχετίζεται με ανθρώπους πιο ηθικούς, με ανθρώπους διαφορετικούς, και πιθανώς, αυτό το επίπεδο σχέσεων να προκαλέσει μια οικονομική και πολιτική αλλαγή στην ύπαρξή του. Έτσι θα εκπληρωνόταν αυτό που λέω, ότι ο ολοκληρωτικός αυτοσεβασμός έρχεται να προκαλέσει την κοινωνική και οικονομική ευημερία. Αλλά αν δεν ξέρει κανείς να σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό, ούτε θα σέβεται τους ομοίους του και θα καταδικαστεί από μόνος του σε μια δυστυχισμένη και δύσμοιρη ζωή.

Η αρχή της Ολοκληρωτικής Ευημερίας βρίσκεται στον αυτοσεβασμό.

Η αυτο-αντανάκλαση

Ας μην ξεχνάμε ότι το εξωτερικό είναι μόνο η αντανάκλαση του εσωτερικού, αυτό το έχει ήδη πει ο Εμμανουήλ Κάντ, ο φιλόσοφος του Κόνιγκσμπεργκ. Αν μελετήσουμε ήσυχα την Κριτική του Αγνού Λόγου, θα ανακαλύψουμε σίγουρα ότι το εξωτερικό είναι το εσωτερικό, λέξεις από τα κείμενα ενός από τους μεγάλους στοχαστές όλων των εποχών.

Η εξωτερική εικόνα του ανθρώπου και οι περιστάσεις που τον περιβάλλουν είναι το αποτέλεσμα της αυτοεικόνας. Όλοι έχουμε μια αυτοεικόνα. Αυτή η σύνθετη λέξη, «αυτό» και «εικόνα», είναι βαθειά σημασιολογική.

Συγκεκριμένα μου έρχεται στην μνήμη σε αυτές τις στιγμές, εκείνη η φωτογραφία του Ιάκωβου. Έβγαλαν μια φωτογραφία στον φίλο μας τον Ιάκωβο και ένα περίεργο πράγμα, βγήκαν δύο Ιάκωβοι: ένας πολύ ήσυχος, ακίνητος, με το πρόσωπο προς τα εμπρός. Ο άλλος φαίνεται να περπατά μπροστά από αυτόν με το πρόσωπο σε διαφορετική μορφή. Πως είναι δυνατόν σε μια φωτογραφία να βγουν δυο Ιάκωβοι;

Εγώ νομίζω ότι αυτή τη φωτογραφία αξίζει τον κόπο να την μεγεθύνουμε γιατί μπορεί να χρησιμεύσει για να την δείχνουμε σε όλους τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για αυτές τις σπουδές. Προφανώς σκέφτομαι ότι ο δεύτερος Ιάκωβος ήταν η αυτοαντανάκλαση του πρώτου Ιάκωβου, αυτό είναι φανερό. Γιατί είναι γραμμένο ότι η εξωτερική εικόνα του ανθρώπου και οι περιστάσεις που τον περιβάλλουν είναι το αποτέλεσμα της αυτοεικόνας.

Επίσης είναι γραμμένο ότι το εξωτερικό είναι μόνο η αντανάκλαση του εσωτερικού. Έτσι λοιπόν αν εμείς δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας, αν η εσωτερική εικόνα του εαυτού μας είναι πολύ φτωχή, αν είμαστε γεμάτοι από ψυχολογικά ελαττώματα, από ηθικές σφραγίδες, αναμφισβήτητα θα αναβλύσουν δυσάρεστα γεγονότα στον εξωτερικό κόσμο όπως οικονομικές δυσκολίες, πολιτικές κ.λ.π. ας μην ξεχνάμε ότι η εξωτερική εικόνα του ανθρώπου και οι περιστάσεις που τον περιβάλλουν είναι το αποτέλεσμα της αυτοεικόνας του.

Όλοι έχουμε μια αυτοεικόνα και έξω υπάρχει η φυσική εικόνα που μπορεί να φωτογραφηθεί, αλλά μέσα έχουμε άλλη εικόνα. Για να ξεκαθαρίσουμε καλύτερα, θα λέγαμε ότι έξω έχουμε την φυσική και αισθητή εικόνα και μέσα έχουμε την εικόνα του ψυχολογικού και υπεραισθητού τύπου.

Αν έξω έχουμε μια εικόνα φτωχή και άθλια και αν αυτή την εικόνα την συνοδεύουν δυσάρεστες περιστάσεις, μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, προβλήματα κάθε είδους, συγκρούσεις, είτε είναι στο σπίτι ή στην δουλειά ή στον δρόμο κ.λ.π. οφείλεται απλά στο ότι η ψυχολογική μας εικόνα είναι φτωχή, ελαττωματική και τρομαχτική, και στο ενδιάμεσο περιβάλλον συλλογιζόμαστε την αθλιότητά μας, την κενότητά μας, αυτό που είμαστε.

Αν θέλουμε να αλλάξουμε χρειαζόμαστε μια ολοκληρωτική και μεγάλη αλλαγή. Εικόνα, αξίες και ταυτότητα πρέπει να αλλάξουν ριζικά.

Σε διάφορα από τα έργα μου έχω πει ότι κάθε ένας μας είναι ένα μαθηματικό σημείο στο διάστημα και ότι συμφωνεί να χρησιμεύσει σαν όχημα σε καθορισμένα σύνολα αξιών. Μερικοί χρησιμεύουν σαν οχήματα σε μεγαλοφυείς αξίες και άλλοι μπορεί να χρησιμεύσουν σαν οχήματα σε μέτριες αξίες. Γι’ αυτό ο καθένας είναι ο καθένας. Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπινων όντων χρησιμεύουν σαν οχήματα στις αξίες του εγώ.. αυτές οι αξίες μπορεί να είναι κάλλιστες ή αρνητικές. Έτσι ώστε εικόνα αξίες και ταυτότητα είναι όλα μία ενότητα.

Λέω ότι πρέπει να περάσουμε από μια ριζική μεταμόρφωση και βεβαιώνω με εμφατικό τρόπο ότι ταυτότητα, αξίες και εικόνα πρέπει να αλλάξουν οριστικά.

Χρειαζόμαστε μια νέα ταυτότητα, νέες αξίες και νέα εικόνα, αυτό είναι ψυχολογική επανάσταση, εσωτερική επανάσταση. Είναι παράλογο να συνεχίζουμε μέσα στον διεφθαρμένο κύκλο στον οποίο κινούμαστε τώρα. Χρειάζεται να αλλάξουμε οριστικά.

Η αυτοεικόνα ενός ανθρώπου δίνει προέλευση στην εξωτερική του εικόνα. Λέγοντας αυτοεικόνα, αναφέρομαι στην ψυχολογική εικόνα που έχουμε μέσα. Ποια να είναι η ψυχολογική μας εικόνα; Να είναι αυτή του θυμώδη, του άπληστου, του λάγνου, του ζηλιάρη, του περήφανου, του τεμπέλη, του λαίμαργου; Οποιαδήποτε κι’ αν ήταν η εικόνα εμάς των ίδιων που έχουμε, ή καλύτερα θα λέγαμε η αυτοεικόνα, θα δώσει προέλευση όπως είναι φυσικό στην εξωτερική εικόνα.

Η εξωτερική εικόνα, ακόμα και αν είναι καλά ντυμένη, θα μπορούσε να είναι φτωχή. Μήπως είναι όμορφη η εικόνα ενός περήφανου, κάποιου που έχει γίνει ανυπόφορος, που δεν έχει ένα σπόρο ανθρωπιάς; Μήπως είναι ευχάριστη η εικόνα ενός λάγνου; Πώς δρα ένας λάγνος; πως ζει; τι εμφάνιση παρουσιάζει η ντουλάπα του; ποια είναι η συμπεριφορά του στην εξωτερική ζωή με το αντίθετο φύλο; Ή είναι πια εκφυλισμένος; ποια θα ήταν η εξωτερική εικόνα ενός ζηλιάρη, ενός που υποφέρει για την ευημερία του πλησίον και που κρυφά κάνει ζημιά στους άλλους από ζήλια; Ποια είναι η εικόνα ενός τεμπέλη που δεν θέλει να δουλέψει και που είναι βρώμικος και απεχθής; Και αυτή του λαίμαργου;

Έτσι λοιπόν στ’ αλήθεια, η εξωτερική εικόνα είναι το αποτέλεσμα της εσωτερικής εικόνας και αυτό είναι αναντίρρητο.

Αν ένας άνθρωπος μάθει να σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό αλλάζει την ζωή του, όχι μόνο μέσα στο πεδίο της Ηθικής ή σε αυτό της Ψυχολογίας, αλλά επίσης μέσα στο κοινωνικό πεδίο, το οικονομικό και μέχρι το πολιτικό. Αλλά πρέπει να αλλάξει. Γι’ αυτό επιμένω ότι ταυτότητα, αξίες και εικόνα πρέπει να αλλάξουν.

Η ταυτότητα, οι αξίες και η εικόνα του εαυτού μας, που έχουμε τώρα, είναι άθλια. Σ’ αυτό οφείλεται ότι η κοινωνική ζωή είναι γεμάτη συγκρούσεις και οικονομικά προβλήματα. Κανείς δεν είναι ευτυχισμένος σε αυτούς τους καιρούς, κανείς δεν είναι ευτυχής. Αλλά, θα μπορούσαν να αλλάξουν η εικόνα, οι αξίες και η ταυτότητα που έχουμε; Θα μπορούσαμε να λάβουμε μια καινούρια ταυτότητα, νέες αξίες, νέα εικόνα; Βεβαιώνω σαφώς ότι ναι, είναι δυνατόν.

Αναντίρρητα θα χρειαζόταν να διαλύσουμε το εγώ. Όλοι έχουμε ένα εγώ. Όταν κτυπάμε μια πόρτα μας ρωτάνε: Ποιος είναι; Απαντάμε Εγώ!. Αλλά ποιος είναι αυτό το εγώ; ποιος είναι αυτός ο εγώ ο ίδιος;

Στην πραγματικότητα της αλήθειας, το εγώ είναι ένα σύνολο από αξίες αρνητικές και θετικές. Θα μπορούσαμε να διαλύσουμε το εγώ, να τελειώνουμε με αυτές τις αρνητικές αξίες και τότε θα μπορούσαμε να χρησιμεύσουμε σαν όχημα για νέες αξίες, για τις αξίες του Είναι. αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση χρειαζόμαστε μια νέα διδακτική αν είναι ότι θέλουμε να εξαλείψουμε όλες τις αξίες που έχουμε τώρα, για να προκαλέσουμε μια αλλαγή.

Η ψυχο-ανάλυση

Η διδακτική για να γνωρίσουμε και να εξαλείψουμε τις αξίες, θετικές και αρνητικές που φορτωνόμαστε μέσα, υπάρχει και λέγεται Ψυχοανάλυσις. Είναι αναγκαίο να επικαλούμαστε την εσώτατη ψυχοανάλυση. Όταν κανείς επικαλείται την εσώτατη ψυχοανάλυση, για να γνωρίσει τα ελαττώματα του ψυχολογικού τύπου, εμφανίζεται μια μεγάλη δυσκολία, θέλω να αναφερθώ με εμφατικό τρόπο στη δύναμη της αντίθεσης στη μεταβίβαση.

Μπορεί κανείς να αυτοεξερευνάται, μπορεί κανείς να στρέφεται προς το εσωτερικό του, αλλά όταν προσπαθεί εμφανίζεται η δυσκολία της αντίθεσης στην μεταβίβαση. Αλλά η λύση βρίσκεται στο να μεταβιβάσουμε την προσοχή μας προς τα μέσα με σκοπό να αυτοεξερευνηθούμε, να αυτογνωριστούμε και να εξαλείψουμε τις αρνητικές αξίες που μας βλάπτουν ψυχολογικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και μέχρι και πνευματικά.

Δυστυχώς, επαναλαμβάνω, όταν κανείς προσπαθεί να στραφεί προς τα μέσα για να αυτοεξερευνηθεί και να γνωρίσει τον εαυτό του, αμέσως εμφανίζεται η αντίθεση στην μεταβίβαση. Η αντίθεση στην μεταβίβαση είναι μια δύναμη που δυσκολεύει την στροφή προς τα μέσα. Αν δεν υπήρχε η αντίθεση στην μεταβίβαση η στροφή προς τα μέσα θα ήταν πιο εύκολη. Χρειαζόμαστε την εσώτατη ψυχοανάλυση, χρειαζόμαστε την εσώτατη αυτοέρευνα για να αυτογνωριστούμε αληθινά. Άνθρωπε γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το Σύμπαν και τους Θεούς.

Όταν κανείς γνωρίζει τον εαυτό του μπορεί να αλλάξει. Όσο κανείς δεν γνωρίζει τον εαυτό του, οποιαδήποτε αλλαγή θα καταλήξει υποκειμενική. Αλλά πριν απ’ όλα χρειαζόμαστε την αυτοανάλυση.

Πως θα νικούσαμε την δύναμη της αντίθεσης στην μεταβίβαση που δυσκολεύει την εσώτατη ψυχοανάλυση ή την αυτοανάλυση; αυτό θα ήταν δυνατόν μόνο μέσω της συνδιαλλακτικής ανάλυσης και της δομικής ανάλυσης.

Όταν κανείς επικαλείται την δομική ανάλυση γνωρίζει αυτές τις ψυχολογικές δομές που δυσκολεύουν και κάνουν αδύνατη την εσώτατη παρατήρηση της συνείδησης. Γνωρίζοντας αυτές τις δομές τις καταλαβαίνουμε και καταλαβαίνοντάς τις μπορούμε τότε να νικήσουμε το εμπόδιο.

Όμως χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο, χρειαζόμαστε επίσης την ανάλυση της συνδιαλλαγής. υπάρχουν οι τραπεζικές συνδιαλλαγές, οι εμπορικές κ.λ.π., όπως επίσης υπάρχουν οι ψυχολογικές συνδιαλλαγές. Τα διάφορα ψυχικά στοιχεία που φορτωνόμαστε στο εσωτερικό μας υποτάσσονται στις συνδιαλλαγές, στις ανταλλαγές, στις μάχες, στις αλλαγές θέσης κ.λ.π. Δεν είναι κάτι ακίνητο, βρίσκονται πάντα σε κατάσταση κίνησης. Όταν κανείς, μέσω της ανάλυσης της συνδιαλλαγής, γνωρίζει τις διάφορες ψυχολογικές διαδικασίες, τις ποικίλες δομές, τότε η δυσκολία για την ψυχολογική παρατήρηση της συνείδησης τελειώνει. Έπειτα πραγματοποιείται η αυτοεξερεύνηση του εαυτού μας με πλήρη επιτυχία.

Όποιος κατορθώνει την πλήρη αυτοεξερεύνηση πάνω σε οποιοδήποτε ελάττωμα, για να γνωρίσει πια τον θυμό, για να γνωρίσει την πλεονεξία,, την λαγνεία, την τεμπελιά, την λαιμαργία κ.λ.π. μπορεί να πραγματοποιήσει καταπληκτικές ψυχολογικές προόδους.

Για να κατορθώσουμε την πλήρη αυτοεξερεύνηση, θα πρέπει πρώτα να αρχίσουμε από το να διαχωρίσουμε το ελάττωμα που θέλουμε να εξαλείψουμε από μέσα μας ώστε αργότερα να το διαλύσουμε.

Το διαλυμένο ελάττωμα ελευθερώνει κάποιο ποσοστό ψυχικής Ουσίας. Με το μέτρο που προχωράμε διαλύοντας κάθε μια από τις λανθασμένες μας αξίες, δηλαδή, τα ελαττώματά μας, η μποτιλιαρισμένη μέσα σ’ αυτά ψυχική Ουσία θα απελευθερωθεί, και τέλος η ολοκληρωτικά απελευθερωμένη ψυχική Ουσία θα μας μεταμορφώσει ριζικά. Θα είναι σ’ αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή που οι αιώνιες αξίες του Είναι θα εκφραστούν μέσα από εμάς. Αναντίρρητα, αυτό θα ήταν θαυμάσιο όχι μόνο για μας τους ίδιους αλλά και για την ανθρωπότητα.

Όταν έχουμε κατορθώσει να αποσυνθέσουμε ή να διαλύσουμε τελείως τις αρνητικές αξίες, θα σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους, θα μετατραπούμε θα λέγαμε, σε μια πηγή καλοσύνης για όλο τον κόσμο, σε ένα τέλειο δημιούργημα συνειδητό και θαυμάσιο.

Αυτή η μυστική αυτοεικόνα ενός ξύπνιου ανθρώπου, θα έχει σαν συνέπεια την τέλεια εικόνα ενός ευγενούς πολίτη. Οι περιστάσεις του θα είναι επίσης ευεργετικές με κάθε έννοια, θα είναι ένα χρυσός κρίκος στην μεγάλη παγκόσμια αλυσίδα της ζωής. Θα είναι ένα παράδειγμα για ολόκληρο τον κόσμο, μια πηγή ευτυχίας για πολλά όντα, ένας φωτισμένος με την πιο βαρυσήμαντη έννοια της λέξης, κάποιος που θα απολαμβάνει από μια έκσταση συνεχή και υπέροχη.

Η διανοητική δυναμική

Στην Διανοητική Δυναμική χρειάζεται να ξέρουμε κάτι πάνω στο πως και στο γιατί λειτουργεί ο νους. Ο νους, αναντίρρητα, είναι ένα εργαλείο που εμείς πρέπει να μάθουμε να χειριζόμαστε συνειδητά. Αλλά θα ήταν παράλογο να ήταν αποδοτικό αυτό το εργαλείο αν πριν δεν γνωρίζαμε το πώς και το γιατί του νου.

Όταν κανείς γνωρίζει το πώς και το γιατί του νου, όταν γνωρίζει τις διάφορες λειτουργίες του, μπορεί να τον ελέγξει και τότε μετατρέπεται σε ένα χρήσιμο και τέλειο εργαλείο, σε ένα θαυμάσιο όχημα δια μέσω του οποίου μπορούμε να εργαστούμε προς όφελος της ανθρωπότητας.

Χρειάζεται, στ’ αλήθεια, ένα ρεαλιστικό σύστημα αν πραγματικά θέλουμε να γνωρίσουμε το δυναμικό του ανθρώπινου νου.

Αυτούς τους καιρούς αφθονούν πολλά θέματα για τον έλεγχο του νου. Υπάρχουν κάποιοι που σκέφτονται ότι συγκεκριμένες τεχνασματικές ασκήσεις μπορούν να είναι υπέροχες για τον έλεγχο της νοημοσύνης. Υπάρχουν σχολές, υπάρχουν πολλές θεωρίες πάνω στο νου, πολλά συστήματα, αλλά πως θα ήταν δυνατόν να κάνουμε από το νου κάτι χρήσιμο; Ας συλλογιστούμε ότι αν δεν γνωρίζουμε το πώς και το γιατί του νου δεν θα μπορέσουμε να καταφέρουμε να γίνει τέλειος.

Χρειάζεται να γνωρίσουμε τις διάφορες λειτουργίες του νου αν θέλουμε να γίνει τέλειος. Πως λειτουργεί; Γιατί λειτουργεί; Αυτό το πώς και το γιατί είναι οριστικά.

Αν, για παράδειγμα, ρίξουμε μια πέτρα σε μια λίμνη, θα δούμε ότι διαμορφώνονται κύματα, αυτά είναι η αντίδραση της λίμνης, του νερού ενάντια στην πέτρα. Ομοίως αν κάποιος μας πει μια ειρωνική λέξη, αυτή η λέξη φτάνει στο νου και ο νους αντιδρά ενάντια σ’ αυτή τη λέξη, τότε έρχονται οι συγκρούσεις. Όλος ο κόσμος βρίσκεται σε προβλήματα. Όλος ο κόσμος ζει σε συγκρούσεις. Εγώ έχω παρατηρήσει ήσυχα τα τραπέζια των συζητήσεων πολλών οργανισμών, σχολών κ.λ.π., δεν σέβονται ο ένας τον άλλον. Γιατί; Γιατί δεν σέβονται τον ίδιο τον εαυτό τους.

Παρατηρήσατε την Γερουσία, μια αίθουσα Αντιπροσώπων ή απλά ένα τραπέζι κάποιας σχολής: αν κάποιος πει κάτι άλλο γίνονται υπαινιγμοί, ενοχλείται και λέει κάτι χειρότερο, φιλονικούν μεταξύ τους και καταλήγουν σε ένα μεγάλο χάος.

Αυτό το ότι ο νους του κάθε ενός από αυτούς αντιδρά ενάντια στις συγκρούσεις του εξωτερικού κόσμου καταλήγει να είναι σοβαρότατο.

Πρέπει κανείς να επικαλεστεί στ’ αλήθεια την ψυχοανάλυση της παρατήρησης της συνείδησης για να εξερευνήσει τον ίδιο τον νου. Γίνεται αναγκαίο να αυτογνωριστούμε λίγο περισσότερο μέσα στο διανοούμενο πεδίο. Για παράδειγμα, γιατί αντιδρούμε μπροστά στην λέξη ενός ομοίου μας; σ’ αυτές τις καταστάσεις είμαστε πάντα θύματα… Αν κάποιος θέλει να είμαστε χαρούμενοι, αρκεί να μας δώσει μερικά χτυπηματάκια στον ώμο και να μας πει μερικές καλές λέξεις. Αν κάποιος θέλει να μας δει δυσαρεστημένους, θα έφτανε να μας πει μερικές δυσάρεστες λέξεις.

Τότε που βρίσκεται η πραγματική διανοητική μας ελευθερία; Ποια είναι; Εξαρτόμαστε συγκεκριμένα από τους άλλους, είμαστε σκλάβοι. Οι ψυχολογικές μας διαδικασίες εξαρτώνται αποκλειστικά από άλλους ανθρώπους, δεν κυβερνούμε τις ψυχολογικές μας διαδικασίες και αυτό είναι τρομερό.

Άλλοι είναι αυτοί που διατάζουν εμάς και τις εσώτατες διαδικασίες μας. Ένας φίλος έρχεται ξαφνικά και μας καλεί σε μια γιορτή. Πηγαίνουμε στο σπίτι του φίλου, μας προσφέρει ένα ποτηράκι, λυπόμαστε αλλά το δεχόμαστε, το πίνουμε, έρχεται και άλλο ποτηράκι και επίσης το πίνουμε. Μετά και άλλο και άλλο μέχρι που καταλήγουμε μεθυσμένοι. Ο φίλος ήταν ιδιοκτήτης και κύριος των ψυχολογικών μας διαδικασιών.

Ένας τέτοιος νους, μπορεί μήπως να χρησιμεύσει σε τίποτε; Αν κάποιος μας διατάζει, αν όλος ο κόσμος έχει δικαίωμα να μας διατάζει, τότε που βρίσκεται η διανοητική ελευθερία μας; Ποια είναι;

Ξαφνικά, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρόσωπο του αντίθετου φύλου, ταυτιζόμαστε πολύ με αυτό το πρόσωπο και στο τέλος καταλήγουμε σε εκσπερματώσεις ή μοιχείες. Αυτό σημαίνει ότι αυτό το πρόσωπο του αντίθετου φύλου ήταν πιο δυνατό και νίκησε τις ψυχολογικές μας διαδικασίες, μας έλεγξε, μας υπέταξε στην δική του θέληση. Είναι αυτό ελευθερία;

Το διανοητικό ζώο, το λανθασμένα ονομαζόμενο άνθρωπος, έχει στ’ αλήθεια εκπαιδευτεί να αρνείται την αυθεντική του ταυτότητα, αξίες και εικόνα. Ποια να είναι η αυθεντική ταυτότητα, αξίες και εσώτατη εικόνα κάθε ενός από εμάς; Να είναι μήπως το εγώ ή η προσωπικότητα; Όχι! Μέσω της ψυχανάλυσης, της ενδοσκόπησης της συνείδησης μπορούμε να περάσουμε πιο πέρα από το εγώ και να ανακαλύψουμε το Είναι. Αναντίρρητα, το Είναι στον εαυτό του είναι ο Α-Κ, ο Άνθρωπος Κόσμος ή ο Κόσμος Άνθρωπος. Δυστυχώς όπως ήδη το είπα, το ζώο, που λανθασμένα ονομάζεται άνθρωπος, έχει αυτοεκπαιδευτεί να αρνείται τις εσώτατες αξίες του, έχει πέσει στον υλισμό αυτής της εκφυλισμένης εποχής, έχει παραδοθεί σ’ όλα τα βίτσια της γης και προχωράει στο δρόμο του λάθους. Το να δεχτούμε την αρνητική, υποκειμενικά εμπνευσμένη κουλτούρα στο εσωτερικό μας, ακολουθώντας το δρόμο της λιγότερης αντίστασης είναι παράλογο. Δυστυχώς, ο κόσμος αυτήν την εποχή απολαμβάνει ακολουθώντας τον δρόμο της λιγότερης αντίστασης και δέχεται την λανθασμένη υλιστική κουλτούρα αυτών των καιρών, την αφήνουν να εγκατασταθεί στην ψυχή τους και έτσι φτάνει στην άρνηση των πραγματικών αξιών του Είναι.

Η λακωνική δράση του Είναι

Η Λακωνική Δράση του Είναι είναι η σύντομη εκδήλωση, η στιγμιαία δράση που πραγματοποιεί το Βασιλικό Είναι κάθε ενός από εμάς με σύνθετο, μαθηματικό και ακριβή τρόπο σαν έναν Πυθαγόρειο Πίνακα.

Θέλω να συλλογιστείτε πολύ καλά πάνω στην Λακωνική Δράση του Είναι. Θυμηθείτε ότι εκεί ψηλά, στο ατελείωτο διάστημα, στο αστεροσκεπές διάστημα, κάθε δράση είναι το αποτέλεσμα μιας αλγεβρικής εξίσωσης και μιας ακριβούς διατύπωσης. Έτσι επίσης, σαν απλό λογικό συμπέρασμα, πρέπει να βεβαιώσουμε με εμφατικό τρόπο ότι η πραγματική μας εικόνα, ο Εσώτατος Κοσμικός Άνθρωπος που βρίσκεται πιο πέρα από τις λανθασμένες αξίες, είναι τέλεια.

Κάθε δράση του Είναι, αναντίρρητα, είναι το αποτέλεσμα μιας αλγεβρικής εξίσωσης και μιας ακριβούς διατύπωσης.

Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες το Είναι έχει κατορθώσει να εκφραστεί μέσω κάποιου που έχει επιτύχει μια αλλαγή εικόνας, αξιών και ταυτότητας και τότε, αυτός ο κάποιος έχει μετατραπεί εκ των πραγμάτων σε έναν προφήτη, σε έναν φωτισμένο.

Αλλά υπάρχουν επίσης λυπηρές περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν χρησιμεύσει σαν όχημα στο ίδιο το Είναι και στ’ αλήθεια δεν έχουν καταλάβει τους σκοπούς της θεϊκότητας.

Όταν κάποιος που χρησιμεύει σαν όχημα στο Είναι δεν δουλεύει αφιλοκερδώς για χάρη της ανθρωπότητας, δεν έχει καταλάβει τι είναι μια αλγεβρική εξίσωση και ακριβής διατύπωση κάθε λακωνικής δράσης του Είναι. Μόνο όποιος απαρνείται την αμοιβή της δράσης, όποιος δεν περιμένει καμία ανταμοιβή όποιος εμψυχώνεται μόνο από αγάπη για δουλειά προς χάρη των ομοίων του, έχει καταλάβει σίγουρα την Λακωνική Δράση του Είναι.

Χρειάζεται να περάσουμε, επαναλαμβάνω, από μια ολοκληρωτική αλλαγή του εαυτού μας. Εικόνα, αξίες και ταυτότητα, πρέπει να αλλάξουν.

Τι ωραία είναι να έχεις την νεανική εικόνα του επίγειου ανθρώπου, αλλά πρέπει, και είναι καλύτερο, να έχουμε την πνευματική και ουράνια εικόνα, εδώ ακριβώς, σε σάρκα και οστά.

Αντί να κατέχουμε τις λανθασμένες αξίες του εγώ, πρέπει να βρίσκονται στην καρδιά μας και στον νου μας οι θετικές αξίες του Είναι. Αντί να έχουμε μια χονδροειδή ταυτότητα, πρέπει να έχουμε βάλει την ταυτότητα στην υπηρεσία του Είναι.

Ας συλλογιστούμε στην ανάγκη να μετατραπούμε σε ζωντανή έκφραση του Είναι…

Το Είναι είναι το Είναι και ο λόγος να είναι το Είναι είναι το ίδιο το Είναι.

Ας διακρίνουμε με σαφήνεια ανάμεσα σ’ αυτό που είναι η έκφραση και σ’ αυτό που είναι η αυτοέκφραση. Το εγώ μπορεί να εκφραστεί αλλά ποτέ δεν θα έχει αυτοέκφραση. Το εγώ εκφράζεται μέσω της προσωπικότητας και οι εκφράσεις του είναι υποκειμενικές, λέει αυτό που οι άλλοι είπαν, διηγείται αυτό που οι άλλοι διηγήθηκαν, εξηγεί αυτό που άλλοι εξήγησαν όμως δεν έχει προφανή αυτοέκφραση του Είναι.

Η αντικειμενική αληθινή αυτοέκφραση του Είναι είναι αυτό που μετράει. Όταν το Είναι εκφράζεται μέσω του εαυτού μας το κάνει με τέλειο και λακωνικό τρόπο.

Πρέπει να διαλύσουμε το εγώ με βάση την εσώτατη ψυχοανάλυση για να εκφραστεί μέσω του εαυτού μας ο Λόγος, η Λέξη του Είναι.

Η αυτο-αγάπη

Πολλά λέγονται πάνω στην γυναικεία ματαιοδοξία. Αληθινά η ματαιοδοξία είναι η ζωντανή εκδήλωση της αυτοαγάπης,

Η γυναίκα μπροστά στον καθρέπτη είναι ένας πλήρης νάρκισσος θαυμάζοντας τον εαυτό της, λατρεύοντας το είδωλό της με τρέλα. Η γυναίκα στολίζεται όσο καλύτερα μπορεί, βάφεται, κατσαρώνει τα μαλλιά της με μόνο σκοπό να πουν οι άλλοι: Είσαι όμορφη, είσαι ωραία, είσαι θεϊκή! κ.λ.π.

Το εγώ πάντα απολαμβάνει όταν ο κόσμος το θαυμάζει, το εγώ στολίζεται ώστε οι άλλοι να το λατρεύουν. Το εγώ νομίζει τον εαυτό του ωραίο, αγνό, ανέκφραστο, άγιο, ενάρετο κ.λ.π. Κανείς δεν νομίζει τον εαυτό του κακό, όλος ο κόσμος αυτοχαρακτηρίζεται καλός και δίκαιος.

Η αυτοαγάπη είναι κάτι τρομερό. Για παράδειγμα, οι φανατικοί του Υλισμού δεν δέχονται τις Ανώτερες Διαστάσεις του Διαστήματος από αυτοαγάπη. Αγαπάνε πολύ τους εαυτούς τους και όπως είναι φυσικό απαιτούν οι Ανώτερες Διαστάσεις του Διαστήματος, του Κόσμου και όλης της υπερευαίσθητης ζωής, να υποταχθούν στα προσωπικά τους καπρίτσια. Δεν είναι ικανοί να πάνε πιο πέρα από το στενό τους κριτήριο και τις θεωρίες τους, πιο πέρα από το αγαπημένο τους εγώ και τους διανοητικούς τους κανόνες.

Ο νους δεν λύνει το μοιραίο πρόβλημα του εγώ. Μόνο ο θάνατος του εγώ μπορεί να λύσει το πρόβλημα του ανθρώπινου πόνου, αλλά το εγώ αγαπά τον εαυτό του και δεν θέλει να πεθάνει με κανένα τρόπο. Όσο το εγώ θα υπάρχει θα γυρίζει ο τροχός του Σαμσάρα, ο μοιραίος τροχός της ανθρώπινης τραγωδίας.

Όταν είμαστε αληθινά ερωτευμένοι απαρνούμαστε το εγώ. Είναι πολύ σπάνιο να βρεις κάποιον αληθινά ερωτευμένο. Όλοι είναι παθιασμένοι αλλά αυτό δεν είναι αγάπη. Ο κόσμος παθιάζεται όταν βρίσκεται με κάποιον που του αρέσει, αλλά όταν ανακαλύπτει στον άλλον άνθρωπο τα ίδια του τα λάθη, ιδιότητες και ελαττώματα, τότε το αγαπημένο ον τους χρησιμεύει σαν καθρέπτης όπου μπορούν να παρατηρούνται πλήρως. Αληθινά δεν είναι ερωτευμένοι με το αγαπημένο ον, είναι ερωτευμένοι μόνο με τον εαυτό τους και απολαμβάνουν βλέποντάς τον στον καθρέφτη που είναι το αγαπημένο ον, αυτό τους συμβαίνει και νομίζουν ότι είναι ερωτευμένοι. Το εγώ απολαμβάνει μπροστά στον κρυστάλλινο καθρέφτη ή αισθάνεται ευτυχές βλέποντας τον εαυτό του στο πρόσωπο που έχει τις ίδιες του τις ιδιότητες, αρετές και ελαττώματα.

Πολλά λένε οι ιεροκήρυκες πάνω στην αλήθεια, αλλά είναι μήπως δυνατόν να γνωρίσουμε την αλήθεια όταν υπάρχει σε μας αυτοαγάπη;

Μόνο τελειώνοντας με την αυτοαγάπη, μόνο με τον νου ελεύθερο από υποθέσεις, μπορούμε να πειραματιστούμε, σε απουσία του εγώ, αυτό που είναι η Αλήθεια.

Πολλοί θα κριτικάρουν αυτό το έργο της Επανάστασης της Διαλεκτικής. Όπως πάντα, οι ψευτοσοφοί θα γελάσουν με τις επαναστατικές τοποθετήσεις λόγω του εγκλήματος να μην συμπίπτουν αυτές οι διδασκαλίες με τις «διανοητικές υποθέσεις» και τις μπλεγμένες θεωρίες που αυτοί έχουν στην μνήμη τους.

Οι πολυμαθείς δεν είναι ικανοί να ακούσουν με αυθόρμητο νου, ελεύθερο από διανοητικές υποθέσεις, θεωρίες, προ-ιδέες κ.λ.π., την Επαναστατική Ψυχολογία. Δεν είναι ικανοί να ανοιχθούν στο καινούριο με ακέραιο νου, με νου χωρίς διαιρέσεις από την μάχη ων αντιθέτων.

Οι πολυμαθείς ακούνε μόνο για να συγκρίνουν με τις υποθέσεις που έχουν αποθηκευμένες στην μνήμη. Οι πολυμαθείς ακούνε μόνο για να μεταφράσουν, σύμφωνα με την γλώσσα των προκρίσεων και προ-ιδεών, και να φτάσουν στο συμπέρασμα ότι οι διδασκαλίες της Επανάστασης της Διαλεκτικής είναι φαντασία. Έτσι είναι πάντα οι πολυμαθείς, οι νόες τους είναι τόσο εκφυλισμένοι πλέον που δεν είναι ικανοί να ανακαλύψουν το καινούριο.

Στην αλαζονεία του το εγώ θέλει όλα να συμπίπτουν με τις θεωρίες του και τις διανοητικές του υποθέσεις. Το εγώ θέλει να εκπληρώνονται όλα τα καπρίτσια του και ο Κόσμος ολόκληρος να υποταχτεί στα εργαστηριακά του πειράματα.

Το εγώ αποστρέφεται οτιδήποτε πληγώνει την αυτοαγάπη του. Το εγώ λατρεύει τις θεωρίες και τις προ-ιδέες του.

Πολλές φορές αποστρεφόμαστε κάποιον χωρίς λόγο. Γιατί; Απλά, γιατί αυτός ο κάποιος προσωποποιεί κάποια λάθη που φορτωνόμαστε και εμείς καλά κρυμμένα και δεν μπορεί να μας αρέσει που ο άλλος τα εκθέτει. Αληθινά, τα λάθη που αποδίδουμε στους άλλους τα έχουμε κι εμείς βαθιά μέσα μας.

Κανείς δεν είναι τέλειος σ’ αυτόν τον κόσμο, όλοι μας είμαστε κομμένοι με το ίδιο ψαλίδι. Κάθε ένας από εμάς είναι ένα κακό σαλιγκάρι στο στήθος της Μεγάλης Πραγματικότητας.

Όποιος δεν έχει ένα ελάττωμα προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, το έχει προς άλλη κατεύθυνση. Μερικοί δεν εποφθαλμιούν χρήματα αλλά εποφθαλμιούν φήμη, τιμές, έρωτες κ.λ.π. Άλλοι, δεν μοιχεύουν με την ξένη γυναίκα αλλά απολαμβάνουν μοιχεύοντας διδασκαλίες, ανακατεύοντας δόγματα στο όνομα της Παγκόσμιας Αδελφότητας. Μερικοί δεν ζηλεύουν την γυναίκα τους αλλά ζηλεύουν φιλίες, δόγματα, αιρέσεις, πράγματα κ.λ.π. Έτσι είμαστε τα ανθρώπινα όντα, κομμένοι πάντα με το ίδιο ψαλίδι.

Δεν υπάρχει ανθρώπινο ον που δεν λατρεύει τον εαυτό του. Εμείς έχουμε ακούσει άτομα που απολαμβάνουν ώρες και ώρες ολόκληρες μιλώντας για τον εαυτό τους, για τα θαύματά τους, για το ταλέντο τους, για τις αρετές τους κ.λ.π.

Το εγώ αγαπάει τόσο τον εαυτό του που φτάνει να ζηλεύει το ξένο καλό. Οι γυναίκες στολίζονται με πολλά πράγματα, κατά ένα μέρος από ματαιοδοξία και κατά άλλο μέρος για να ξυπνήσουν την ζήλια των υπολοίπων γυναικών. Όλες ζηλεύουν όλες. Όλες ζηλεύουν το ξένο φόρεμα, το ωραίο κολιέ κ.λ.π. Όλες λατρεύουν τον εαυτό τους και δεν θέλουν να είναι κάτω από τις υπόλοιπες, είναι ναρκισσίστριες 100%

Μερικοί ψευτοαποκρυφιστές, ή αδελφοί πολλών αιρέσεων, λατρεύουν τόσο τους εαυτούς τους που έχουν φτάσει να πιστεύουν ότι είναι πηγάδια ταπεινότητας και αγιότητας. Αισθάνονται περήφανοι για την ίδια τους την ταπεινότητα. Είναι τρομερά περήφανοι.

Δεν υπάρχει αδελφούλα ή αδελφούλης ψευτοαποκρυφιστής που στο βάθος δεν καυχιέται για αγιότητα, λάμψη και πνευματική ομορφιά.

Κανένας αδελφούλης ή αδελφούλα ψευτοαποκρυφιστής δεν νομίζει τον εαυτό του κακό ή διεστραμμένο, όλοι καυχιόνται ότι είναι άγιοι και τέλειοι ακόμα και όταν στ’ αλήθεια δεν είναι μόνο κακοί, αλλά, επίσης, διεστραμμένοι.

Το αγαπημένο εγώ λατρεύει υπερβολικά τον εαυτό του και καυχιέται, ακόμα και όταν δεν το λέει, σαν καλό και τέλειο.

Α-Χίμσα (η μη βία)

Α-Χίμσα είναι η αγνή σκέψη της Ινδίας, η μη βία. Το Α-Χίμσα είναι εμπνευσμένο στ’ αλήθεια από την παγκόσμια αγάπη. Χίμσα σημαίνει να θέλεις να σκοτώσεις, να θέλεις να βλάψεις. Α-Χίμσα είναι λοιπόν, η απάρνηση από κάθε πρόθεση θανάτου ή ζημιάς που προξενείται από την βία.

Α-Χίμσα είναι το αντίθετο του εγωισμού. Α-Χίμσα είναι αλτρουισμός και η απόλυτη αγάπη. Α-Χίμσα είναι ευθεία δράση.

Ο Μαχάτμα Γκάντι έκανε το Α-Χίμσα βάση του πολιτικού του δόγματος. Ο Γκάντι όρισε την εκδήλωση του Α-Χίμσα έτσι: «Η μη βία δεν βρίσκεται στο να παραιτούμαστε από κάθε πραγματική μάχη ενάντια στο κακό. Η μη βία, έτσι όπως την συλλαμβάνω εγώ, αρχίζει μια εκστρατεία ενάντια στο κακό πιο δραστήρια από το νόμο του Ταλίωνα, του οποίου η ίδια η φύση δίνει σαν αποτέλεσμα την ανάπτυξη της διαστροφής. Εγώ υψώνω μπροστά στην ανηθικότητα μια διανοητική αντίθεση και, επομένως, ηθική. Προσπαθώ να αχρηστεύσω το σπαθί του τύραννου, όχι διασταυρώνοντάς το με ένα ατσάλι καλύτερα ακονισμένο παρά εξαπατώντας την ελπίδα του μη προβάλλοντας καμία φυσική αντίσταση. Θα συναντήσει σ’ εμένα μια ψυχική αντίσταση που θα ξεφεύγει από την επίθεσή του. Αυτή η αντίσταση κατ’ αρχάς θα τον τυφλώσει και στη συνέχεια θα τον αναγκάσει να αναδιπλωθεί. Και το γεγονός της αναδίπλωσης δεν θα ταπεινώσει το επιτιθέμενο αλλά θα τον κάνει αξιοπρεπή…» Δεν υπάρχει πιο δυνατό όπλο από τον καλά κατευθυνόμενο νου!

Το εγώ είναι αυτό που διχάζει, προδίδει και εγκαθιστά αναρχία ανάμεσα στη φτωχή πονεμένη ανθρωπότητα. Ο εγωισμός, η προδοσία και η έλλειψη αδελφοσύνης έχει διαιρέσει την ανθρωπότητα.

Το εγώ δεν δημιουργήθηκε από τον Θεό ούτε από το Πνεύμα ούτε από την Ύλη. Το εγώ δημιουργήθηκε από τον ίδιο μας τον νου και θα πάψει να υπάρχει όταν θα το έχουμε καταλάβει πλήρως σε όλα τα επίπεδα του νου. Μόνο μέσω της ευθείας δράσης, ευθέως διαλογισμού, ευθείας θέλησης, ευθέων μέσων της ζωής, ευθείας προσπάθειας και ευθείας μνήμης, θα μπορέσουμε να διαλύσουμε το εγώ. Είναι επείγον να τα καταλάβουμε όλα αυτά σε βάθος αν πραγματικά θέλουμε την επανάσταση της Διαλεκτικής. Δεν πρέπει να μπερδεύουμε την προσωπικότητα με το εγώ. Πραγματικά η προσωπικότητα διαμορφώνεται στην διάρκεια των επτά ετών της νηπιακής ηλικίας και το εγώ είναι λάθος που διαιωνίζεται από αιώνα σε αιώνα και ενδυναμώνεται κάθε φορά και περισσότερο από την μηχανικότητα της υποτροπής.

Η προσωπικότητα είναι ενεργειακή γεννιέται με τις συνήθειες, τα έθιμα, τις ιδέες κ.λ.π. στη διάρκεια της νηπιακής ηλικίας και ενδυναμώνεται με τις εμπειρίες της ζωής. Τόσο η προσωπικότητα όσο και το εγώ πρέπει να αποσυντεθούν. Εμείς είμαστε πιο επαναστατικοί στις ψυχολογικές διαδικασίες από τον Γκουρτζίεφ και τον Ουσπένσκι.

Το εγώ χρησιμοποιεί την προσωπικότητα σαν εργαλείο δράσης. Η καλλιεργημένη προσωπικότητα αποτελείται από την ανάμιξη του εγώ και της προσωπικότητας. Η καλλιέργεια της προσωπικότητας εφευρέθηκε από το εγώ. Πραγματικά, η καλλιεργημένη προσωπικότητα παράγει εγωισμούς, μίση, βία κ.λ.π. Όλα αυτά είναι απορριπτέα από το Α-Χίμσα. Η καλλιεργημένη προσωπικότητα καταστρέφει τελείως τις εσωτερικές οργανώσεις. Η καλλιεργημένη προσωπικότητα προκαλεί αναρχία και σύγχυση. Η καλλιεργημένη προσωπικότητα μπορεί να καταστρέψει τελείως οποιαδήποτε οργάνωση.

Σε κάθε επανενσάρκωση-επιστροφή το εγώ κατασκευάζει μια νέα προσωπικότητα. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός σε κάθε καινούρια επανενσάρκωση.

Είναι επείγον να ξέρουμε να ζούμε. Όταν το εγώ διαλύεται έρχεται σε μας η Μεγάλη Πραγματικότητα, η αληθινή Ευτυχία, Εκείνο που δεν έχει όνομα.

Ας διακρίνουμε μεταξύ του Είναι και του εγώ. Ο τωρινός άνθρωπος έχει μόνο το εγώ. Ο άνθρωπος είναι ένα μη επιτυχημένο ον. Είναι επείγον να πετύχουμε το Είναι, είναι αναγκαίο να ξέρουμε ότι το Είναι είναι ευτυχία χωρίς όρια.

Καταλήγει παράλογο να λέμε ότι το Είναι είναι το «ανώτερο Εγώ», το «Θεϊκό Εγώ» κ.λ.π. Το Είναι, όντας κοσμικού και συμπαντικού τύπου, δεν μπορεί να έχει γεύση από εγώ. Ας μην προσπαθούμε να θεοποιήσουμε το εγώ.

Το Α-Χίμσα είναι μη βία στη σκέψη, στο λόγο και στα έργα. Το Α-Χίμσα είναι σεβασμός στις ξένες ιδέες, σεβασμός σε όλες τις θρησκείες, σχολές, αιρέσεις, οργανώσεις κ.λ.π.

Να μην περιμένουμε να εξελιχθεί το εγώ γιατί το εγώ δεν τελειοποιείται ποτέ. Χρειαζόμαστε μια πλήρη επανάσταση της Συνείδησης. Αυτός είναι ο μόνος τύπος επανάστασης που δεχόμαστε.

Στην Επανάσταση της Διαλεκτικής, στην Επανάσταση της Συνείδησης, βρίσκεται βασισμένη η διδασκαλία του Α-Χίμσα.

Σύμφωνα με το πώς πεθαίνουμε από στιγμή σε στιγμή η αρμονία μεταξύ των ανθρώπων αναπτύσσεται αργά. Σύμφωνα με το πώς πεθαίνουμε από λεπτό σε λεπτό, η καλή θέληση αντικαθιστά λίγο λίγο την κακή θέληση.

Οι άνθρωποι καλής θέλησης δέχονται το Α-Χίμσα. Καταλήγει αδύνατον να αρχίσεις μια νέα τάξη της ψυχής μας αποκλείοντας την διδασκαλία της μη βίας.

Το Α-Χίμσα πρέπει να καλλιεργηθεί στα σπίτια ακολουθώντας το μονοπάτι του Τέλειου Γάμου. Μόνο με τη μη βία στη σκέψη, στο λόγο και στα έργα, μπορεί να βασιλεύσει η ευτυχία στα σπίτια.

Το Α-Χίμσα πρέπει να είναι η βάση της καθημερινής ζωής, στο γραφείο, στο εργαστήριο, στον αγρό, στο σπίτι, στο δρόμο κ.λ.π. πρέπει να ζούμε την διδασκαλία της μη βίας.

Συμπεριφορά κοπαδιού

Συμπεριφορά είναι η τάση που έχει η ανθρώπινη μηχανή να αναμειγνύεται με άλλους, χωρίς διάκριση και χωρίς έλεγχο κανενός είδους.

Ας δούμε τι κάνει κανείς όταν είναι σε ομάδες ή σε όχλο. Είμαι σίγουρος ότι πολύ λίγα άτομα θα τολμούσαν να βγουν στον δρόμο και να πετάνε πέτρες εναντίον κάποιου άλλου. Όμως, σε ομάδα, ναι. Θα μπορούσε κανείς να ταυτιστεί σε μια λαϊκή διαδήλωση και καθώς θα βρίσκεται σε παροξυσμό από τον ενθουσιασμό, καταλήγει να πετάει πέτρες μαζί με τα πλήθη, αν και μετά ρωτάει τον εαυτό του, «γιατί το έκανα;»

Σε ομάδα, το ανθρώπινο ον συμπεριφέρεται πολύ διαφορετικά. Κάνει πράγματα που δεν θα έκανε ποτέ μόνο του. Σε τι οφείλεται αυτό; οφείλεται σε αρνητικές εντυπώσεις στις οποίες ανοίγει τις πόρτες και καταλήγει κάνοντας πράγματα που ποτέ δεν θα έκανε μόνο του.

Όταν ένας ανοίγει τις πόρτες σε αρνητικές εντυπώσεις, όχι μόνο αλλάζει την τάξη του συγκινησιακού κέντρου που βρίσκεται στην καρδιά αλλά και το μετατρέπει σε αρνητικό. Ανοίγει κάποιος τις πόρτες του, για παράδειγμα, στην αρνητική συγκίνηση ενός ανθρώπου που έρχεται γεμάτος θυμό γιατί κάποιος του προξένησε μία ζημιά. Τότε καταλήγει κανείς συμμαχώντας με αυτόν τον άνθρωπο, ενάντια σε εκείνον που προξένησε την ζημιά και γεμίζει θυμό χωρίς να έχει σχέση με το θέμα.

Ας υποθέσουμε ότι ανοίγει κανείς τις πόρτες στις αρνητικές εντυπώσεις ενός μέθυσου, καταλήγει να δεχτεί ένα ποτηράκι, μετά δύο, τρία, δέκα. Τελικά, μέθυσος και αυτός.

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος ανοίγει τις πόρτες στις αρνητικές εντυπώσεις ενός ανθρώπου του αντίθετου φύλου, καταλήγει, πολύ πιθανόν μοιχεύοντας και διαπράττοντας κάθε είδους εγκλήματα.

Αν ανοίγουμε τις πόρτες στις αρνητικές εντυπώσεις ενός ναρκομανή, θα καταλήξουμε ίσως καπνίζοντας μαριχουάνα ή καταναλώνοντας κάθε είδους ουσίες. Σαν συμπέρασμα θα φτάσει στην αποτυχία.

Έτσι είναι πως τα ανθρώπινα όντα μολύνουν ο ένας τον άλλον μέσα σε αρνητικά περιβάλλοντα. Οι κλέφτες κάνουν κλέφτες τους άλλους. Οι εγκληματίες μολύνουν τους άλλους περισσότερο. Οι ναρκομανείς μολύνουν άλλους ανθρώπους και πολλαπλασιάζονται οι ναρκομανείς, οι κλέφτες, οι τοκογλύφοι, οι δολοφόνοι κ.λ.π. Γιατί; Γιατί διαπράττουμε το λάθος να ανοίγουμε πάντα τις πόρτες στις αρνητικές εντυπώσεις, και αυτό ποτέ δεν είναι σωστό. Να επιλέγουμε τις εντυπώσεις.

Αν κάποιος μας φέρνει θετικές εντυπώσεις φωτός, ομορφιάς, αρμονίας, χαράς, αγάπης, τελειότητας να του ανοίγουμε τις πόρτες της καρδιάς μας. Αλλά αν κάποιος μας φέρει αρνητικές συγκινήσεις μίσους, βίας, ζήλιας, ναρκωτικών, αλκοόλ, μοιχείας; Γιατί πρέπει να του ανοίγουμε τις πόρτες της καρδιάς μας; Να τις κλείνουμε! Να κλείνουμε τις πόρτες στις αρνητικές εντυπώσεις.

Όταν κανείς συλλογίζεται πάνω στην συμπεριφορά κοπαδιού, μπορεί να την τροποποιήσει με τέλειο τρόπο και να κάνει τη ζωή κάτι καλύτερο.

Η παραμόρφωση του λόγου

Ο ήχος του κανονιού, η βροντή του, καταστρέφει τα τζάμια ενός παραθύρου. Από την άλλη μεριά μια απαλή λέξη κατευνάζει τον θυμό ή τον εκνευρισμό, αλλά μια χονδροειδής λέξη (χωρίς αρμονία) προκαλεί ενόχληση ή μελαγχολία, λύπη, μίσος κ.λ.π.

Λέγεται ότι η σιωπή είναι χρυσός αλλά είναι καλύτερα να πούμε: «Είναι τόσο λάθος να μιλάς όταν πρέπει να σωπαίνεις όσο να σωπαίνεις όταν πρέπει να μιλάς!»

Υπάρχουν εγκληματικές σιωπές, υπάρχουν λέξεις ατιμωτικές. Πρέπει να υπολογίζουμε με ευγένεια το αποτέλεσμα των λέξεων που λέμε, επειδή πολλές φορές πληγώνουμε τους άλλους με τις λέξεις με ασυνείδητο τρόπο.

Οι λέξεις γεμάτες με κακής πρόθεσης νοήματα προκαλούν μοιχείες στον κόσμο του νου. Και οι άρρυθμες λέξεις προκαλούν βία στον κόσμο του κοσμικού νου.

Ποτέ δεν πρέπει να καταδικάζουμε κανέναν με το λόγο γιατί δεν πρέπει να δικάζουμε ποτέ κανέναν. Η συκοφαντία, το κουτσομπολιό και η διαβολή, έχουν γεμίσει τον κόσμο με πίκρα και πόνο.

Αν δουλεύουμε με την Σεξουαλική Υπερδυναμική, πρέπει να καταλάβουμε ότι οι δημιουργικές ενέργειες είναι εκτεθειμένες σε κάθε είδους τροποποιήσεις. Αυτές οι ενέργειες του λίμπιντο μπορούν να τροποποιηθούν σε δυνάμεις του φωτός ή του σκότους. Όλα εξαρτώνται από την ποιότητα των λέξεων.

Ο τέλειος άνθρωπος λέει λέξεις της τελειότητας. Ο γνωστικός σπουδαστής που επιθυμεί να ακολουθήσει το μονοπάτι της Επανάστασης της Διαλεκτικής πρέπει να συνηθίσει να ελέγχει την γλώσσα. Πρέπει να μάθει να χειρίζεται τον λόγο.

Δεν είναι αυτό που μπαίνει από το στόμα αυτό που βλάπτει τον άνθρωπο παρά αυτό που βγαίνει! Το στόμα ξεχύνει την προσβολή, την μηχανορραφία, την δυσφήμηση, όλα αυτά είναι που βλάπτουν τον άνθρωπο.

Αποφύγετε κάθε είδους φανατισμό γιατί με αυτόν προκαλούμε μεγάλη βλάβη στον άνθρωπο, στον πλησίον. Δεν πληγώνουμε τους άλλους μόνο με χονδροειδείς λέξεις ή με λεπτές και τεχνικές ειρωνείες, αλλά επίσης με τον τόνο της φωνής, με τον άρρυθμο και χωρίς αρμονία τονισμό της φωνής.

Το να ξέρουμε να ακούμε

Πρέπει να μάθουμε να ακούμε. Για να μάθουμε να ακούμε πρέπει να ξυπνήσουμε την συνείδηση.

Για να ξέρουμε να ακούμε πρέπει να ξέρουμε να είμαστε παρόντες. Αυτός που ακούει δραπετεύει πάντα στην ψυχολογική χώρα και πόλη.

Η ανθρώπινη προσωπικότητα δεν ξέρει να ακούει, ούτε και το φυσικό σώμα γιατί είναι το όχημά της.

Ο κόσμος είναι γεμάτος από τον εαυτό του, από τις περηφάνιες του, από τις ικανότητές του, από τις θεωρίες του.

Δεν υπάρχει μια γωνίτσα ή ένας άδειος χώρος για τη γνώση, για το λόγο. Εμείς πρέπει να έχουμε την γαβάθα προς τα πάνω, όπως ο Βούδας, για να λάβουμε τον χριστικό λόγο.

Το να ακούμε ψυχολογικά είναι πολύ δύσκολο. Πρέπει να μάθουμε να είμαστε προσεκτικοί για να ξέρουμε να ακούμε. Πρέπει να γίνουμε πιο δεκτικοί προς το λόγο.

Ο κόσμος δεν θυμάται τις προηγούμενες υπάρξεις του γιατί δεν βρίσκεται στο ψυχολογικό του σπίτι, γιατί βρίσκεται έξω από αυτό.

Πρέπει να θυμόμαστε τον εαυτό μας. Πρέπει να χαλαρώνουμε το σώμα όσες φορές μπορούμε στη διάρκεια της ημέρας.

Επειδή ξεχνάει το Είναι, ο κόσμος διαπράττει πολλά λάθη. Μεγάλα πράγματα μας συμβαίνουν όταν θυμόμαστε τον εαυτό μας.

Να συμβουλευόμαστε είναι αναγκαίο, αλλά το σημαντικό είναι να ξέρουμε να ακούμε. Για να ξέρουμε να ακούμε πρέπει να έχουμε τα κέντρα συγκινησιακό, κινητικό και διανοητικό σε ανώτατη προσοχή.

Η λανθασμένη εκπαίδευση μας εμποδίζει να ακούμε. Η λανθασμένη εκπαίδευση βλάπτει τα πέντε κέντρα της ανθρώπινης μηχανής: διανοητικό, κινητικό, συγκινησιακό, ένστικτο και σεξουαλικό.

Πρέπει να ακούμε με τον νου αυθόρμητο, ελεύθερο από διανοητικές υποθέσεις, θεωρίες και προ-ιδέες. Πρέπει να ανοιγόμαστε στο καινούριο με τον νου πλήρη, με το νου όχι διαιρεμένο από την πάλη των αντιθέτων.

Η ακρίβεια του όρου

Ο Σωκράτης απαιτούσε σαν βάση της Διαλεκτικής του την ακρίβεια του όρου. Στην δική μας επανάσταση της Διαλεκτικής απαιτούμε σαν βάση την ακρίβεια του λόγου.

Ο λόγος, ανθρώπινο χαρακτηριστικό, είναι το εργαλείο της ατομικής έκφρασης και της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Είναι το όχημα της εξωτερικής γλώσσας και το ξεφόρτωμα ή η εξωτερίκευση της περίπλοκης εσωτερικής γλώσσας, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο από το Είναι όσο και από το εγώ.

Ο Πλάτωνας, στο διάλογο «Φαίδων», εξέφραζε σ’ έναν από τους μαθητές του μια έννοια διάσημη για το βάθος της και την ηθική της λεπτότητα, σαν ανθρώπινη αρχή της γλωσσικής ιδιότητας. Λέει: «Να ξέρεις αγαπητέ μου Κρίτωνα, ότι το να μιλάς με ακατάλληλο τρόπο δεν σημαίνει μόνο να κάνεις λάθος σ’ αυτό που λες αλλά και ένα είδος ζημιάς που προξενείται στις ψυχές».

Αν θέλουμε να λύσουμε τα προβλήματα, πρέπει να απέχουμε από γνωμοδοτήσεις. Όλες οι γνώμες μπορούν να γίνουν διαπληκτισμός. Πρέπει να λύνουμε ένα πρόβλημα διαλογιζόμενοι σε αυτό. Είναι αναγκαίο να το λύνουμε με τον νου και την καρδιά. Πρέπει να μάθουμε να σκεπτόμαστε για μας τους ίδιους. Είναι παράλογο να επαναλαμβάνουμε σαν παπαγάλοι τις ξένες γνώμες.

Όταν το εγώ εκμηδενίζεται, εξαφανίζονται οι εκλογικές διαδικασίες του νου. Γνώμη είναι η εκπομπή μιας έννοιας με τον φόβο ότι είναι σωστή η άλλη και αυτό δείχνει άγνοια.

Είναι επείγον να μάθουμε να μην ταυτιζόμαστε με τα προβλήματα. Είναι αναγκαίο να αυτοεξερευνούμαστε ειλικρινά και μετά να κρατάμε διανοητική και λεκτική σιωπή.

Το ψυχολογικό ρομπότ

Το διανοητικό ζώο είναι όμοιο με ένα ρομπότ προγραμματισμένο με μηχανικές ρόδες και είναι επίσης όμοιο με ένα ρολόι γιατί ζει επαναλαμβάνοντας τις ίδιες κινήσεις με τις περασμένες του υπάρξεις.

Το ανθρώπινο ον, το λανθασμένα ονομαζόμενο άνθρωπος, είναι ένα ψυχολογικό ρομπότ που δεν πράττει, όλα του συμβαίνουν. Το Είναι είναι το μόνο που πράττει. Το Είναι κάνει να αναβλύσει αυτό που θέλει γιατί δεν είναι μηχανικό ον.

Πρέπει να πάψουμε να είμαστε ένα διανοητικό ρομπότ, γιατί το ρομπότ πάντα επαναλαμβάνει τα ίδια και δεν έχει ανεξαρτησία.

Το ψυχολογικό ρομπότ επηρεάζεται από τους νόμους της Σελήνης: Υποτροπή, σύλληψη, θάνατος, μίσος, εγωισμός, βία, ματαιοδοξία, υπερηφάνεια, αυτοσπουδαιότητα, άμετρη απληστία κ.λ.π.

Πρέπει να δουλέψουμε με την σεξουαλική υπερ-δυναμική για να δημιουργήσουμε ένα διαρκές κέντρο βαρύτητας και να ανεξαρτητοποιηθούμε από την Σελήνη.

Για να πάψουμε να είμαστε ένα ψυχολογικό ρομπότ γίνεται αναγκαίο να κυριαρχούμε τον εαυτό μας. Ο Φάουστ το κατάφερε, όχι όμως ο Κορνήλιος Αγρίππας γιατί θεωρητικοποιούσε.

Ο κόσμος ενδιαφέρεται να αξιοποιήσει τον κόσμο αλλά είναι πιο σημαντικό να αξιοποιήσουμε τον εαυτό μας, γιατί αυτός που αξιοποιεί τον εαυτό του κυβερνά τον κόσμο.

Το ψυχολογικό ρομπότ που θέλει να μετατραπεί σε άνθρωπο, και μετά σε υπεράνθρωπο, θα έπρεπε να αναπτύξει την ικανότητα να στηρίζει τις νότες.

Όταν κάποιος στ’ αλήθεια θέλει να πάψει να είναι μηχανή, πρέπει να περάσει από την πρώτη κρίση: Μι-Φα και μετά από την δεύτερη κρίση: Λα-Σι.

Το κλειδί των θριαμβευτών για να περνάμε τις κρίσεις και να πάψουμε να είμαστε ένα ψυχολογικό ρομπότ είναι : Εκλογή, αλλαγή και απόφαση. Σε επτά κλίμακες γίνεται όλο το Έργο και αποχτιέται ο Νιριονισιάνο ήχος του Σύμπαντος.

Ο θυμός

Ο θυμός ακυρώνει την ικανότητα να σκεφτούμε και να λύσουμε τα προβλήματα που τον προκαλούν. Προφανώς, ο θυμός είναι ένα αρνητικό συναίσθημα.

Δυό αρνητικά συναισθήματα θυμού που εναντιώνονται δεν πετυχαίνουν την ειρήνη ούτε την δημιουργική κατανόηση.

Αναντίρρητα, πάντα όταν προβάλουμε το θυμό σε άλλο ανθρώπινο ον, προξενείται μια κατάρρευση της ίδιας μας της εικόνας και αυτό δεν είναι ποτέ ωφέλιμο στον κόσμο των διαπροσωπικών σχέσεων.

Οι διάφορες διαδικασίες του θυμού οδηγούν το ανθρώπινο ον σε τρομερές κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές αποτυχίες. Είναι σαφές ότι και η υγεία επίσης επηρεάζεται από τον θυμό.

Υπάρχουν ορισμένοι ανόητοι που απολαμβάνουν με τον θυμό, μια και αυτό τους δίνει κάποιο αέρα ανωτερότητας. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο θυμός συνδυάζεται με την περηφάνια.

Συμβαίνει επίσης να συνδυάζεται ο θυμός με την ματαιοδοξία και μέχρι και με την αυτάρκεια. Η καλοσύνη είναι μια πολύ πιο συντριπτική δύναμη από το θυμό.

Μια θυμώδης συζήτηση είναι μόνο μια διέγερση από έλλειψη βεβαιότητας. Όταν αντιμετωπίζουμε τον θυμό, πρέπει να αποφασίσουμε για τον τύπο των συναισθημάτων που συμφέρει περισσότερο.

Η καλοσύνη και η κατανόηση καταλήγουν καλύτερες από το θυμό. Καλοσύνη και κατανόηση είναι συναισθήματα μόνιμα δεδομένου ότι μπορούν να νικήσουν τον θυμό.

Όποιος αφήνεται να ελέγχεται από το θυμό καταστρέφει την ίδια του την εικόνα. Ο άνθρωπος που έχει έναν πλήρη αυτοέλεγχο, θα βρίσκεται πάντα στην κορυφή.

Η απογοήτευση, ο φόβος, η αμφιβολία και η ενοχή, προξενούν τις διαδικασίες του θυμού. Απογοήτευση, φόβος, αμφιβολία και ενοχή προκαλούν τον θυμό. Όποιος ελευθερώνεται από αυτά τα τέσσερα αρνητικά συναισθήματα θα κυριαρχήσει τον κόσμο. Το να δεχόμαστε αρνητικά πάθη είναι κάτι που πηγαίνει ενάντια στον αυτοσεβασμό.

Ο θυμός είναι για τρελούς, δεν χρησιμεύει, μας πηγαίνει στη βία. Ο σκοπός της βίας είναι να μας φέρει στη βία και αυτή προκαλεί περισσότερη βία.

Η προσωπικότητα

Η προσωπικότητα είναι πολλαπλή και έχει πολλά υποεπίπεδα. Σ’ αυτήν αποθηκεύεται το κάρμα των προηγούμενων υπάρξεων, κάρμα σε πορεία εκπλήρωσης ή αποκρυστάλλωσής του.

Οι μη χωνευμένες εντυπώσεις μετατρέπονται σε καινούρια ψυχικά επιπρόσθετα, και αυτό που είναι πιο σοβαρό, σε διαφορετικές προσωπικότητες. Η προσωπικότητα δεν είναι ομογενής αλλά ετερογενής και πολλαπλή.

Πρέπει να επιλέγει κανείς τις εντυπώσεις με τον ίδιο τρόπο που επιλέγει κανείς τα πράγματα της ζωής.

Αν ξεχνάει κανείς τον εαυτό του σε μια δεδομένη στιγμή, μπροστά σε ένα νέο συμβάν, διαμορφώνονται καινούρια εγώ και αν είναι πολύ δυνατά, σε καινούριες προσωπικότητες μέσα στην προσωπικότητα. Εκεί βρίσκεται η αιτία πολλών ψυχολογικών τραυμάτων, συμπλεγμάτων και συγκρούσεων.

Μια εντύπωση μη χωνευμένη που έρχεται να διαμορφώσει μια προσωπικότητα μέσα στην προσωπικότητα, και που δεν είναι αποδεκτή, μετατρέπεται σε πηγή τρομερών συγκρούσεων.

Δεν είναι αποδεκτές όλες οι προσωπικότητες που φορτώνεται κανείς στην προσωπικότητα, κι’ αυτό δίνει καταγωγή σε πολλά τραύματα, συμπλέγματα, φοβίες κ.λ.π.

Πριν από όλα, είναι αναγκαίο να καταλάβουμε την πολλαπλότητα της προσωπικότητας, που είναι πολλαπλή η ίδια.

Κατά τρόπον ώστε μπορεί κάποιος να έχει εξαλείψει τα ψυχικά επιπρόσθετα, αλλά αν δεν εξαλείψει την προσωπικότητα, δεν θα μπορέσει να κατορθώσει την αυθεντική φώτιση και την ευτυχία της ζωής.

Όταν κανείς γνωρίζει περισσότερο και περισσότερο τον εαυτό του, γνωρίζει κάθε φορά περισσότερο τους άλλους.

Το άτομο με εγώ δεν βλέπει τα πράγματα καθαρά και κάνει λάθος. Αυτοί που έχουν εγώ κάνουν λάθη γιατί τους λείπει κρίση, ακόμη και αν υπάρχει μια τρομερή λογική στις αναλύσεις τους.

Αν δεν χωνεύετε τις εντυπώσεις δημιουργείτε νέα εγώ. Πρέπει να μάθουμε να διαλέγουμε τις εντυπώσεις.

Δεν πρόκειται για το να: είναι κανείς καλύτερος! Αυτό που ενδιαφέρει είναι να αλλάξουμε. Το Είναι αναβλύζει όταν κανείς έχει αλλάξει και έχει πάψει να υπάρχει.

Τα ανεπιθύμητα στοιχεία που φορτωνόμαστε στο εσωτερικό μας, είναι αυτά που ελέγχουν τις αντιλήψεις μας, εμποδίζοντάς μας να έχουμε μια πλήρη αντίληψη που θα μας έφερνε ευτυχία και μακαριότητα.

Κατεξίς

Η ψυχική ενέργεια, Katexis, διαδικαζόμενη σαν εκτελεστική δύναμη καταλήγει καταπληκτική.

Τα αποθέματα εξυπνάδας είναι τα διάφορα μέρη του Είναι και ονομάζονται Katexis Ligada ή ψυχική ενέργεια σε δυνητική και στατική κατάσταση.

Η Katexis Ligada μας προσανατολίζει στη δουλειά που σχετίζεται με τη διάλυση του εγώ και την απελευθέρωση από το νου.

Η Katexis Ligada, που περιέχεται στο νου, μας οδηγεί στη δουλειά που σχετίζεται με την επαναστατική ψυχολογία και με την ολοκληρωτική επανάσταση.

Οι αξίες του Είναι αποτελούν την Katexis Ligada.

Μόνο η Katexis Ligada μπορεί να μας ελευθερώσει από το νου, μέσω της διάλυσης των ανεπιθύμητων ψυχικών στοιχείων που έχουν διαχωριστεί από εμάς με την δομική και συνδιαλλακτική ανάλυση.

Η Katexis Ligada είναι διαφορετική από την Katexis Suelta, δεδομένου ότι αυτή είναι η ψυχική ενέργεια που χρησιμοποιεί το εγώ για να κυριαρχεί τον νου και το σώμα για την εκδήλωσή του.

Πρέπει να επιτρέψουμε η Katexis Ligada, που είναι δυναμική ψυχική ενέργεια, να είναι αυτή που διευθύνει την ύπαρξή μας.

Πρέπει να δουλεύουμε ψυχολογικά ώστε η Katexis Ligada να μπει σε δραστηριότητα και να κυριαρχεί και να κυβερνά την Katexis Libre, που είναι η ενέργεια του σώματος και που δυστυχώς πάντα κυριαρχείται από την Katexis Suelta που είναι το εγώ.

Ο μυστικός θάνατος

Έχουμε υποφέρει πολύ με τα μέλη της Γνωστικής Κίνησης. Πολλοί έχουν ορκιστεί πίστη μπροστά στον βωμό των Lumisiales. Πολλοί έχουν υποσχεθεί να δουλέψουν σοβαρά στο Μεγάλο Έργο μέχρι την Ολοκληρωτική Αυτοπραγματοποίηση. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν ορκιστεί κλαίγοντας να μην αποσυρθούν από την Γνωστική Κίνηση ποτέ πλην όμως (και είναι θλιβερό να το λες) όλα ήσαν μάταια. Σχεδόν όλοι έφυγαν, μετατράπηκαν σε εχθρούς βλαστημώντας, μοιχεύοντας, ασελγώντας και πήραν τον μαύρο δρόμο. Πραγματικά αυτές οι τρομερές αντιθέσεις του ανθρωπίνου όντος οφείλονται στο ότι το ανθρώπινο ον έχει ένα μοιραίο θεμέλιο και μια τραγική βάση. Αυτό το θεμέλιο είναι η πολλαπλότητα του εγώ, η πολλαπλότητα της Katexis Suelta που όλοι φέρουμε μέσα μας.

Είναι επείγον να ξέρουμε ότι το εγώ είναι ένα σύνολο ψυχικών ενεργειών (Katexis Sueltas) που αναπαράγονται στα κατώτερα ζωικά βάθη του ανθρώπου. Κάθε Katexis Suelta είναι ένα μικρό εγώ που απολαμβάνει συγκεκριμένης αυτοανεξαρτησίας.

Αυτά τα εγώ, αυτές οι Katexis Sueltas, Μάχονται μεταξύ τους. Πρέπει να διαβάσω μια εφημερίδα, λέει το διανοητικό εγώ. Θα πάω να κάνω βόλτα με το ποδήλατο, αντιλέγει το μηχανικό εγώ. Πεινάω, δηλώνει το εγώ της λαιμαργίας. Κρυώνω, λέει το εγώ του μεταβολισμού. Δεν θα μου το εμποδίσετε, φωνάζει το εγώ του πάθους υπερασπίζοντας οποιοδήποτε από αυτές τις Katexis Sueltas.

Συμπέρασμα, το εγώ είναι λεγεώνα από Katexis Sueltas. Αυτές οι Katexis Sueltas έχουν μελετηθεί ήδη από τον Φράντς Χάρτμαν. Ζουν μέσα στα κατώτερα ζωικά βάθη του ανθρώπου. Τρώνε, κοιμούνται, αναπαράγονται και ζούνε με δαπάνες των ζωτικών αρχών μας (ή Katexis Libre) κινητική, μυϊκή και νευρώδης ενέργεια. Κάθε ένα από τα εγώ που στο σύνολό τους αποτελούν την Katexis Suelta, το εγώ, προβάλλεται στα διάφορα επίπεδα του νου και ταξιδεύει επιθυμώντας την ικανοποίηση των επιθυμιών του. Το εγώ, η Katexis Suelta, δεν μπορεί ποτέ να τελειοποιηθεί.

Ο άνθρωπος είναι η πόλη με τις εννέα πόρτες…Μέσα σε αυτή την πόλη ζουν πολλοί πολίτες που ούτε καν γνωρίζονται μεταξύ τους. Κάθε ένας από αυτούς τους πολίτες, κάθε ένα από αυτά τα μικρά εγώ έχει τα σχέδιά του και τον δικό του νου. Αυτοί είναι οι έμποροι που ο Ιησούς έπρεπε να διώξει από το Ναό με το μαστίγιο της θέλησης. Αυτοί οι έμποροι πρέπει να πεθάνουν.

Τώρα θα μας εξηγηθεί το γιατί των τόσων εσωτερικών αντιπαραθέσεων στο άτομο. Ενώ θα υπάρχει η Katexis Suelta δεν μπορεί να υπάρχει ειρήνη. Τα εγώ είναι η αιτία των αιτιών όλων των εσωτερικών αντιπαραθέσεων. Το εγώ που ορκίζεται πίστη στη Γνώση αντικαθίσταται από άλλο που την μισεί. Συμπέρασμα: ο άνθρωπος είναι ένα ανεύθυνο ον που δεν έχει ένα διαρκές κέντρο βαρύτητας. Ο άνθρωπος είναι ένα ον μη επιτυχημένο!

Ο άνθρωπος ακόμα δεν είναι άνθρωπος, είναι μόνο ένα διανοητικό ζώο. Είναι πολύ μεγάλο λάθος να ονομάζουμε «ψυχή» την λεγεώνα των εγώ. Στην πραγματικότητα της αλήθειας, ο άνθρωπος έχει μέσα στην Ουσία του το ψυχικό υλικό, το υλικό για την ψυχή, αλλά ακόμα δεν έχει ψυχή.

Τα Ευαγγέλια λένε: Σε τι σου χρησιμεύει να κερδίσεις τον κόσμο ολόκληρο αν χάσεις την ψυχή σου; Ο Ιησούς είπε στον Νικόδημο ότι ήταν αναγκαίο να γεννηθεί από νερό και πνεύμα για να απολαύσει τις ιδιότητες που αντιστοιχούν στ’ αλήθεια σε μια ψυχή. Είναι αδύνατον να κατασκευάσουμε ψυχή αν δεν περάσουμε από τον Μυστικό Θάνατο.

Μόνο όταν πεθάνει το εγώ μπορούμε να εγκαταστήσουμε ένα διαρκές κέντρο συνείδησης μέσα στην ίδια μας εσωτερική Ουσία. Αυτό το κέντρο είναι αυτό που λέγεται ψυχή. Μόνο ένας άνθρωπος με ψυχή μπορεί να έχει αληθινή συνέχεια σκοπού. Μόνο σε έναν άνθρωπο με ψυχή δεν υπάρχουν οι εσωτερικές αντιθέσεις και υπάρχει πραγματική εσωτερική ειρήνη.

Το εγώ ξοδεύει χονδροειδώς το ψυχικό υλικό, Katexis, σε εκρήξεις θυμού, απληστίας, λαγνείας, ζήλιας, υπερηφάνειας, τεμπελιάς, λαιμαργίας κ.λ.π. Είναι λογικό ότι όσο το ψυχικό υλικό (Katexis) δεν συσσωρεύεται, η ψυχή δεν μπορεί να κατασκευαστεί. Για να κατασκευάσουμε κάτι χρειάζεται η πρώτη ύλη. Χωρίς την πρώτη ύλη δεν μπορεί να κατασκευαστεί τίποτα γιατί από το τίποτα δεν βγαίνει τίποτα.

Όταν το εγώ πεθαίνει, η πρώτη ύλη αρχίζει να συσσωρεύεται. Όταν η πρώτη ύλη αρχίζει να συσσωρεύεται, αρχίζει η εγκαθίδρυση ενός κέντρου διαρκούς συνείδησης. Όταν το εγώ έχει πεθάνει τελείως, το κέντρο διαρκούς συνείδησης έχει εγκατασταθεί τελείως.

Το κεφάλαιο του ψυχικού υλικού συσσωρεύεται όταν πεθάνει το εγώ αφού ο ξοδευτής της ενέργειας έχει εξαλειφθεί. Έτσι εγκαθίσταται το διαρκές κέντρο συνείδησης. Αυτό το θαυμάσιο κέντρο είναι η ψυχή.

Μπορεί να είναι πιστός στην Γνώση, μπορεί να έχει συνέχεια σκοπών, μόνο όποιος έχει εγκαταστήσει μέσα του το διαρκές κέντρο συνείδησης. Όποιοι δεν κατέχουν αυτό το κέντρο μπορούν να είναι σήμερα στη Γνώση και αύριο εναντίον της, σήμερα με μια σχολή, αύριο με άλλη. Αυτό το είδος των ανθρώπων δεν έχουν πραγματική ύπαρξη.

Ο Μυστικός Θάνατος είναι μια δύσκολη και σκληρή περιοχή της Επανάστασης της Διαλεκτικής.

Η Katexis Suelta διαλύεται με βάση την αυστηρή κατανόηση. Η συμβίωση με τον πλησίον, η συμπεριφορά με τον κόσμο, είναι ο καθρέπτης όπου μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας σαν σώμα ολόκληρο. Στην συμπεριφορά με τον κόσμο, τα κρυμμένα ελαττώματά μας πηδάνε έξω, ξεπροβάλλουν και αν είμαστε επάγρυπνοι τότε τα βλέπουμε.

Κάθε ελάττωμα πρέπει πρώτα να αναλυθεί διανοητικά και μετά να μελετηθεί με τον διαλογισμό.

Πολλά άτομα πέτυχαν την τέλεια αγνότητα και την απόλυτη αγιότητα στον φυσικό κόσμο, αλλά κατέληξαν μεγάλοι μοιχοί και τρομεροί αμαρτωλοί όταν υποτάχτηκαν σε δοκιμασία στους ανώτερους κόσμους. Είχαν διαλύσει τα ελαττώματά τους στον φυσικό κόσμο, αλλά κατέληξαν μεγάλοι μοιχοί και τρομεροί αμαρτωλοί όταν υποτάχτηκαν σε δοκιμασία στους ανώτερους κόσμους. Είχαν διαλύσει τα ελαττώματά τους στον φυσικό κόσμο, αλλά σε άλλα επίπεδα του νου συνέχιζαν με τις Katexis Sueltas τους.

Όταν ένα ελάττωμα είναι τελείως κατανοητό σε όλα τα επίπεδα του νου, διαλύεται η αντίστοιχή του Katexis Suelta, δηλαδή, πεθαίνει ένα μικρό εγώ.

Είναι επείγον να πεθαίνουμε από στιγμή σε στιγμή. Με το θάνατο του εγώ γεννιέται η ψυχή. Χρειαζόμαστε το θάνατο του πολλαπλού εγώ με πλήρη τρόπο για να εκφραστεί με πληρότητα η Katexis Ligada, το Είναι.

Διαλύοντας την Κατεξίς Σουέλτα

Μόνο μελετώντας λεπτομερώς την Katexis Suelta, το εγώ, μπορούμε να την διαλύσουμε τελείως.

Πρέπει να παρατηρήσουμε λεπτομερώς τις διαδικασίες της σκέψης, τις διάφορες λειτουργίες της επιθυμίας, τις συνήθειες που διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας, τα σοφίσματα της σύγχυσης, το ψέμα του εγώ και τις σεξουαλικές μας ωθήσεις. Πρέπει να μελετήσουμε πως αντιδρούν αυτά μπροστά στις συγκρούσεις του εξωτερικού κόσμου και να δούμε πως συνδυάζονται.

Καταλαβαίνοντας όλες τις διαδικασίες της Katexis Suelta, του πολλαπλού εγώ, αυτό διαλύεται. Τότε εκδηλώνεται με μέσον εμάς αλλά και μέσα μας μόνο η Θεϊκότητα.

Η αμέλεια

Η αμέλεια και η απροσεξία οδηγούν όλα τα ανθρώπινα όντα στην αποτυχία.

Το να είμαστε αμελείς είναι, σαν να λέμε, Nec Legere, να μην εκλέγεις, να παραδίδεσαι στα χέρια της αποτυχίας.

Η αμέλεια είναι του εγώ και το αντίθετό της είναι η διαίσθηση που είναι του Είναι. Το εγώ δεν μπορεί να διαλέξει ούτε να διακρίνει, το Είναι ναι.

Μόνο μέσω της ζωντανής ενσάρκωσης της Επανάστασης της Διαλεκτικής θα μάθουμε να «διαλέγουμε» για να μην έχουμε άλλες αποτυχίες στη ζωή.

Οι συνδιαλλαγές

Το 99% των ανθρώπινων σκέψεων είναι αρνητικές και βλαβερές. Αυτό που είμαστε εδώ είναι το αποτέλεσμα των ίδιων μας των διανοητικών διαδικασιών.

Ο άνθρωπος πρέπει να αυτοεξερευνά τον ίδιο του τον νου αν επιθυμεί να αναγνωριστεί, να αξιολογηθεί και να αυτοεικονοποιηθεί σωστά.

Η δυσκολία της βαθιάς ανάλυσης της παρατήρησης της συνείδησης βρίσκεται στην «αντίθεση στην μεταβίβαση». Αυτή η δυσκολία εξαλείφεται μέσω των δομικών και συνδιαλλακτικών αναλύσεων.

Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε και να διαλύσουμε συγκεκριμένα ανεπιθύμητα ψυχικά επιπρόσθετα σταθεροποιημένα στο νου μας με τραυματικό τρόπο.

Οι συνδιαλλακτικές και δομικές αναλύσεις συνδυάζονται έξυπνα σ’ αυτό το ζήτημα της εξερεύνησης του εγώ.

Οποιοδήποτε ψυχικό επιπρόσθετο πρέπει να διαχωριστεί πριν από την οριστική του διάλυση.

Το ιδιαίτερο ψυχολογικό χαρακτηριστικό

Όλα τα ανθρώπινα όντα είναι μηχανικά 100%. Ασυνείδητοι, δουλεύουν με την συνείδηση κοιμισμένη, ζουν κοιμισμένοι χωρίς να ξέρουν από πού έρχονται ούτε προς τα πού πάνε, είναι υπνωτισμένοι βαθειά.

Η ύπνωση η οποία είναι συνολική και ρέει σε όλη τη φύση, επήλθε από το βδελυρό όργανο Κουνταρτιγουαδόρ. Αυτή η φυλή είναι υπνωτισμένη, ασυνείδητη, βυθισμένη στο πιο βαθύ όνειρο.

Το ξύπνημα είναι δυνατόν μόνο καταστρέφοντας το εγώ. Πρέπει να αναγνωρίσουμε με πλήρη σαφήνεια ότι μερικές φορές έχουμε μιλήσει πάνω στο Ιδιαίτερο Ψυχολογικό Χαρακτηριστικό (ΙΨΧ) του κάθε ανθρώπου.

Σίγουρα, κάθε άνθρωπος έχει το ιδιαίτερό του ψυχολογικό χαρακτηριστικό, αυτό είναι βέβαιο. Μερικοί θα έχουν σαν ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τη λαγνεία, άλλοι θα έχουν το μίσος, για άλλους θα είναι η απληστία κ.λ.π. Το χαρακτηριστικό είναι το σύνολο διαφόρων ιδιαίτερων ψυχολογικών χαρακτηριστικών στοιχείων.

Για κάθε ΙΨΧ υπάρχει πάντα ένα καθοριστικό συμβάν, μια ακριβής περίσταση. Είναι ένας άνθρωπος λάγνος; Πάντα θα έχει περιστάσεις λαγνείας στη ζωή του που θα συνοδεύονται από καθορισμένα προβλήματα. Αυτές οι περιστάσεις επαναλαμβάνονται πάντα.

Χρειάζεται να γνωρίσουμε το ΙΨΧ μας αν θέλουμε να περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι και να εξαλείψουμε από εμάς τα ανεπιθύμητα στοιχεία που αποτελούν το ψυχολογικό χαρακτηριστικό.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο γεγονός στη ζωή που είναι η ασυνέχεια της φύσης, αυτό είναι φανερό. Όλα τα φαινόμενα είναι ασυνεχή και αυτό σημαίνει ότι ποτέ δεν θα φτάσουμε στην τελειοποίηση μέσω της ανοδικής εξέλιξης. Χρειάζεται να μετατραπούμε σε πραγματικούς ηλιακούς Ανθρώπους στην πιο πλήρη έννοια της λέξης.

Ένα είναι το επίπεδο της αξιοπρεπούς και σεμνής γυναίκας και άλλο είναι το επίπεδο της ανάξιας και άσεμνης γυναίκας. Υπάρχουν διάφορα επίπεδα του Είναι.

Έχουμε πλέον καταλάβει το επίπεδο του Είναι μας; το επίπεδο του Είναι στο οποίο βρισκόμαστε; είμαστε συνειδητοί του ότι είμαστε υπνωτισμένοι και κοιμισμένοι;

Το διανοητικό ζώο ταυτίζεται όχι μόνο με τα εξωτερικά πράγματα, αλλά προχωρά ταυτισμένο με τον ίδιο του τον εαυτό, με τις λάγνες σκέψεις του, με τα μεθύσια του, με τους θυμούς του, με τις απληστίες του, με την αυτοσπουδαιότητά του, με την ματαιότητά του, με την μυστικιστική υπερηφάνεια του, με την αυτοαξία του κ.λ.π.

Έχουμε μήπως συλλογιστεί, ότι δεν έχουμε ταυτιστεί όχι μόνο με το εξωτερικό αλλά επίσης και με αυτό που είναι ματαιότητα και περηφάνια; Για παράδειγμα: Νικήσαμε σήμερα! Όμως, νικήσαμε την ημέρα ή η ημέρα μας νίκησε; Είμαστε σίγουροι ότι δεν έχουμε ταυτιστεί με κάποια νοσηρή σκέψη, άπληστη, περήφανη, κάποια προσβολή ή με κάποια ανησυχία ή αμφιβολία κ.λ.π.; Είμαστε σίγουροι ότι νικήσαμε την ημέρα ή η μέρα μας νίκησε;

Τι κάναμε σήμερα; Καταλάβαμε το επίπεδο του Είναι στο οποίο βρισκόμαστε; Περάσαμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι ή μείναμε εκεί όπου βρισκόμασταν;

Μήπως, μπορούμε να πιστέψουμε ότι μπορούμε να περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι αν δεν εξαλείψουμε συγκεκριμένα ψυχολογικά ελαττώματα; Είμαστε, μήπως, ευχαριστημένοι με το επίπεδο του Είναι στο οποίο βρισκόμαστε τώρα; Αν πρόκειται να μείνουμε σε όλη μας την ζωή σε ένα επίπεδο του Είναι τότε τι κάνουμε;

Σε κάθε επίπεδο του Είναι υπάρχουν συγκεκριμένες πίκρες, συγκεκριμένες οδύνες, αυτό είναι φανερό. Όλοι παραπονιούνται ότι υποφέρουν, ότι έχουν προβλήματα, για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται και για τους αγώνες τους. Τότε, ρωτάω ένα πράγμα, έχει ανησυχία το διανοητικό ζώο για να περάσει σ’ ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι;

Προφανώς, όσο βρισκόμαστε στο επίπεδο του Είναι στο οποίο βρισκόμαστε, θα πρέπει να επαναληφθούν όλες οι αντίξοες περιστάσεις που γνωρίζουμε ήδη και όλες οι πίκρες που έχουμε συναντήσει. Ξανά και ξανά θα εμφανιστούν όμοιες δυσκολίες.

Θέλουμε να αλλάξουμε; Δεν θέλουμε να έχουμε πια τα προβλήματα που μας θλίβουν, τα οικονομικά, τα οικογενειακά, της λαγνείας κ.λ.π.; Θέλουμε να σωθούμε από τις δυσκολίες; Δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι.

Κάθε φορά που κάνουμε ένα βήμα προς ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι, ανεξαρτητοποιούμαστε από τις εκτελεστικές δυνάμεις της Katexis Suelta.

Κατά τρόπον ώστε αν δεν γνωρίζουμε το ΙΨΧ μας πηγαίνουμε πολύ άσκημα. Χρειάζεται να το γνωρίσουμε αν θέλουμε να περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι και να εξαλείψουμε από εμάς τα ανεπιθύμητα στοιχεία που αποτελούν το ΙΨΧ. Διαφορετικά πως θα περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι;

Το διανοητικό ζώο θέλει να πάψει να υποφέρει αλλά δεν κάνει τίποτε για να αλλάξει, δεν παλεύει για να περάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι, τότε πως μπορεί να αλλάξει;

Όλα τα φαινόμενα είναι ασυνεχή. Το δόγμα της Εξέλιξης δεν χρησιμεύει σε τίποτε, παρά μόνο για να μας καθυστερήσει.

Εγώ γνωρίζω πολλούς ψευτοεσωτεριστές, ανθρώπους ειλικρινείς με αγνή καρδιά, που βρίσκονται μποτιλιαρισμένοι στο δόγμα της Εξέλιξης, που περιμένουν ότι ο χρόνος θα τους τελειοποιήσει και περνάνε χιλιάδες χρόνια και δεν τελειοποιούνται ποτέ. Γιατί; Διότι αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξουν τα επίπεδα του Είναι, παραμένουν πάντα στο ίδιο σκαλί. Τότε χρειάζεται να περάσουμε πιο πέρα από την Εξέλιξη και να μπούμε στον επαναστατικό δρόμο, στον δρόμο της Επανάστασης της Συνείδησης ή της Διαλεκτικής.

Η Εξέλιξη και η Πτώση είναι δύο νόμοι που διαδικάζονται ταυτοχρόνως σε όλη τη δημιουργία, αποτελούν τον μηχανικό άξονα της φύσης αλλά ποτέ δεν μας πάνε στην Απελευθέρωση.

Οι νόμοι της Εξέλιξης και της Πτώσης είναι καθαρά υλιστικοί και τίποτα δεν έχουν να κάνουν με την εσώτατη Αυτοπραγμάτωση του Είναι. Δεν τους αρνούμαστε, υπάρχουν αλλά δεν χρησιμεύουν για τη Ψυχολογική Επανάσταση. Εμείς χρειάζεται να είμαστε επαναστατικοί, χρειάζεται να μπούμε στο δρόμο της Επανάστασης της Συνείδησης.

Πως θα μπορούσαμε να περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι αν δεν ήμασταν επαναστατικοί; Ας παρατηρήσουμε τα διάφορα σκαλοπάτια μιας σκάλας, είναι ασυνεχή, έτσι είναι επίσης τα διάφορα επίπεδα του Είναι. Σε κάθε επίπεδο του Είναι ανήκει προσδιορισμένος αριθμός δραστηριοτήτων. Όταν κάποιος περνά σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι πρέπει να κάνει ένα πήδημα και να αφήσει όλες τις δραστηριότητες που είχε στο κατώτερο επίπεδο του Είναι.

Έρχονται ακόμα στην μνήμη μου εκείνες οι εποχές της ζωής μου, εδώ και 20, 30, 40 χρόνια πίσω, οι οποίες ήταν αποφασιστικές. Γιατί; Γιατί συνάντησα ανώτερα επίπεδα του Είναι. ήταν αυτό που για μένα αποτελούσε την μεγαλύτερη σπουδαιότητα.

Οι δραστηριότητές μου της εποχής εκείνης ανεστάλησαν, κόπηκαν γιατί στα ανώτερα σκαλοπάτια του Είναι υπάρχουν δραστηριότητες που είναι τελείως διαφορετικές.

Αν περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι, πρέπει να αφήσουμε πολλά πράγματα που τώρα είναι σπουδαία για μας, και ανήκουν στο επίπεδο στο οποίο βρισκόμαστε.

Το πέρασμα σε άλλο επίπεδο του Είναι περιλαμβάνει, λοιπόν, ένα πήδημα, και αυτό το πήδημα είναι επαναστατικό, δεν είναι ποτέ εξελικτικού τύπου, πάντα είναι επαναστατικό, διαλεκτικό.

Υπάρχουν άνθρωποι, φανφαρόνοι, που αισθάνονται σαν θεοί, αυτό το είδος ανθρώπων είναι μυθομανείς της χειρότερης μορφής, του χειρότερου γούστου. Αυτός που αισθάνεται σοφός επειδή έχει μερικές ψευτοεσωτεριστικές γνώσεις στον νου του και σκέπτεται ότι είναι πια ένας μεγάλος μυημένος, έχει πέσει στην μυθομανία, είναι γεμάτος από τον εαυτό του.

Κάθε ένας από εμάς δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα ευτελές σκουλήκι της λάσπης της γης. Όταν μιλάω έτσι αρχίζω από εμένα. Το να είμαστε γεμάτοι από τον εαυτό μας, το να έχουμε λανθασμένες εικόνες του εαυτού μας, φαντασίες των εαυτών μας, σημαίνει να είμαστε σε κατώτερα επίπεδα του Είναι.

Ταυτίζεται κανείς με τον εαυτό του σκεπτόμενος ότι θα βγάλει πολλά λεφτά, ένα όμορφο αυτοκίνητο, τελευταίο μοντέλο ή ότι η μνηστή του τον αγαπάει, ότι είναι ένας σπουδαίος κύριος ή ότι είναι σοφός. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ταυτιστεί κανείς με τον εαυτό του. Πρέπει να αρχίσει κανείς από το να μην ταυτίζεται με τον εαυτό του και μετά, να μην ταυτίζεται με τα εξωτερικά πράγματα.

Όταν κάποιος δεν ταυτίζεται για παράδειγμα με έναν υβριστή, τον συγχωρεί, τον αγαπά, δεν μπορεί να τον πληγώσει. Και αν κάποιος πληγώνει σε κάποιον την αυτοαγάπη, αλλά αυτός δεν ταυτίζεται με την αυτοαγάπη είναι σαφές ότι δεν μπορεί να αισθανθεί πόνο δεδομένου ότι δεν πονάει.

Αν κάποιος δεν ταυτίζεται με την ματαιότητα, δεν τον ενοχλεί να περπατά στο δρόμο ακόμα και αν είναι με μερικά εσώρουχα μπαλωμένα. Γιατί; Γιατί δεν είναι ταυτισμένος με την ματαιότητα.

Αν πριν από όλα ταυτιζόμαστε με τους εαυτούς μας και μετά με τις ματαιότητες του εξωτερικού κόσμου, τότε δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε. Ας θυμηθούμε την προσευχή του Κυρίου: «Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών…» Αλλά λέω και κάτι περισσότερο, δεν αρκεί να συγχωρούμε απλώς αλλά πρέπει και να διαγράφουμε τα χρέη. Θα μπορούσε να συγχωρέσει κανείς έναν εχθρό αλλά να μην διαγράψει τα χρέη ποτέ. Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, χρειάζεται διαγραφή…

Επίσης λέει το Ευαγγέλιο του Κυρίου: «Μακάριοι οι πράοι γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν την γη…» Αυτή είναι μια φράση που κανείς δεν έχει καταλάβει. Μακάριους, θα λέγαμε, όσους δεν είναι μνησίκακοι. Αν κάποιος είναι μνησίκακος, πως μπορεί να είναι πράος; ο μνησίκακος περνάει τον καιρό του κάνοντας λογαριασμούς: Εγώ που του έκανα τόσες χάρες… εγώ που τον προστάτευσα, του έκανα τόσες φιλανθρωπίες και κοίτα πως με πληρώνει αυτός ο φίλος που τόσο εξυπηρέτησα και τώρα δεν είναι ικανός να με εξυπηρετήσει! Αυτοί είναι οι «λογαριασμοί» του μνησίκακου.

Πως θα μπορούσε να είναι κανείς πράος όταν είναι γεμάτος μνησικακίες; Αυτός που είναι γεμάτος μνησικακίες ζει κάνοντας λογαριασμούς όλες τις ώρες, ύστερα, δεν είναι πράος. Πως θα μπορούσε να είναι μακάριος;

Τι καταλαβαίνουμε σαν «μακάριος»; Τι καταλαβαίνουμε σαν «ευτυχία»; Είμαστε σίγουροι ότι είμαστε ευτυχισμένοι; Ποιος είναι ευτυχισμένος; Έχω γνωρίσει ανθρώπους που λένε, είμαι ευτυχής! Είμαι χαρούμενος με την ζωή μου! Είμαι ευτυχής! Αλλά έχω ακούσει τους ίδιους να λένε: Με ενοχλεί ο τάδε! Εκείνος ο τύπος μου φαίνεται χοντρός! Δεν ξέρω γιατί δεν πραγματοποιείται αυτό που τόσο επιθυμώ! Τότε, δεν είναι ευτυχισμένοι, αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι είναι υποκριτές και αυτό είναι όλο.

Το να είσαι ευτυχισμένος είναι πολύ δύσκολο, πριν απ’ όλα για να είσαι ευτυχισμένος χρειάζεται να είσαι πράος.

Η λέξη μακαριότητα σημαίνει εσώτατη ευτυχία, όχι σε χίλια χρόνια, αλλά τώρα, αυτό το λεπτό, τη στιγμή στην οποία ζούμε.

Αν γίνουμε στ’ αλήθεια πράοι μέσω της μη ταύτισης, τότε θα φτάσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Αλλά είναι αναγκαίο όχι μόνο να μην ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις μας της λαγνείας, του μίσους, της εκδίκησης, της μνησικακίας, της πικρίας, όχι. Πρέπει να εξαλείψουμε από μέσα μας τα κόκκινα δαιμόνια του Σεθ, αυτά τα ψυχικά επιπρόσθετα που προσωποποιούν τα ελαττώματά μας του ψυχολογικού τύπου.

Πρέπει να καταλάβουμε, για παράδειγμα, αυτό που είναι η διαδικασία της πικρίας, πρέπει να κάνουμε ανατομία στην πικρία. Όταν φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι η πικρία οφείλεται στο ότι κατέχουμε στο εσωτερικό μας την αυτοαγάπη, τότε αγωνιζόμαστε για να εξαλείψουμε το εγώ της αυτοαγάπης. Αλλά πρέπει να το καταλάβουμε για να μπορέσουμε να το εξαλείψουμε, δεν θα μπορούσαμε να το εξαλείψουμε αν προηγουμένως δεν το είχαμε καταλάβει.

Για να μπορέσουμε να εξαλείψουμε χρειάζεται η Ντέβι Κουνταλίνη Σάκτι, μόνο εκείνη μπορεί να αποσυνθέσει οποιοδήποτε ψυχολογικό ελάττωμα, περιλαμβανομένου του εγώ της αυτοαγάπης.

Είμαστε σίγουροι ότι δεν είμαστε πικραμένοι με κάποιον; ποιος από εμάς είναι σίγουρος ότι δεν είναι πικραμένος και ότι δεν κάνει λογαριασμούς; Ποιός;

Αν θέλουμε να ανεξαρτητοποιηθούμε από την σεληνιακή μηχανικότητα, πρέπει να εξαλείψουμε από τους εαυτούς μας το εγώ της πικρίας και της αυτοαγάπης. Όταν κανείς το καταλαβαίνει αυτό, προχωράει στο δρόμο που οδηγεί στην τελική Απελευθέρωση.

Μόνο μέσω της φωτιάς του Κριού, του Αμνού, του ενσαρκωμένου προβάτου, του εσώτατου Χριστού, μπορούμε στ’ αλήθεια να κάψουμε αυτά τα απάνθρωπα στοιχεία που φέρουμε στο εσωτερικό μας και στο μέτρο που η συνείδηση απομποτιλιάρεται, ξυπνάμε σιγά-σιγά.

Η συνείδηση δεν μπορεί να ξυπνήσει όσο συνεχίζει να είναι μποτιλιαρισμένη μέσα στα ψυχικά επιπρόσθετα που στο σύνολό τους αποτελούν τον εαυτό μου, το εγώ, την Katexis Suelta. Χρειάζεται να περάσουμε από τον Μυστικό Θάνατο εδώ και τώρα. Χρειάζεται να πεθαίνουμε από στιγμή σε στιγμή, μόνο με τον θάνατο έρχεται το καινούριο. Αν ο σπόρος δεν πεθάνει το φυτό δεν γεννιέται. Χρειάζεται να μάθουμε να ζούμε, να απελευθερωθούμε από αυτή τη σεληνιακή κληρονομιά που έχουμε.

Μεθοδολογία της δουλειάς

Πριν γνωρίσουμε και εξολοθρεύσουμε το ΙΨΧ, πρέπει να δουλέψουμε εντατικά σε μια γενική έννοια με όλα τα ελαττώματα μιάς και το ΙΨΧ έχει πολύ βαθιές ρίζες που έρχονται από περασμένες υπάρξεις. Για να το γνωρίσουμε γίνεται αναγκαίο να έχουμε δουλέψει με ακούραστο τρόπο και με μια Μεθοδολογία της Δουλειάς, τουλάχιστον 5 χρόνια.

Πρέπει να έχουμε τάξη στη δουλειά και ακρίβεια στην εξάλειψη των ελαττωμάτων. Για παράδειγμα: σε κάποιον, στη διάρκεια της ημέρας, έχουν εμφανιστεί δύο ελαττώματα της λαγνείας το πρωί, της περηφάνιας το απόγευμα και αυτό του θυμού το βράδυ. Αναντίρρητα, βλέπουμε μια διαδοχή γεγονότων και εκδηλώσεων. Τότε, αναρωτιόμαστε: Πως και πάνω σε ποιο εκδηλωθέν ελάττωμα κατά τη διάρκεια της ημέρας πρέπει να δουλέψουμε;

Στην πραγματικότητα της αλήθειας η απάντηση είναι απλή. Όταν φτάσει η νύχτα ή η ώρα του διαλογισμού, με το σώμα χαλαρωμένο, περνάμε να εφαρμόσουμε την αναδρομική άσκηση πάνω στα γεγονότα και τις εκδηλώσεις του εγώ στη διάρκεια της ημέρας. Αφού πλέον έχουμε αναπαραστήσει, ταξινομήσει και αριθμήσει, προβαίνουμε στη δουλειά της κατανόησης.

Πρώτα θα εργαστούμε πάνω σε ένα εγωικό στοιχείο στο οποίο θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε περίπου 20 λεπτά, μετά σε άλλο ψυχολογικό συμβάν στο οποίο θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε 10 λεπτά και 15 λεπτά σε άλλη εκδήλωση. Όλα εξαρτώνται από τη σοβαρότητα και την ένταση των εγωικών συμβάντων.

Αφού ταξινομήσουμε τις εκδηλώσεις και τα γεγονότα της Katexis Suelta, του εαυτού μου, μπορούμε να τα δουλέψουμε τη νύχτα ή την ώρα του διαλογισμού, ήσυχα και με μεθοδική τάξη.

Σε κάθε εργασία πάνω σε αυτό ή εκείνο το ελάττωμα, γεγονός και εκδήλωση μπαίνουν οι εξής παράγοντες: Αποκάλυψη, δίκη και εκτέλεση. Σε κάθε ψυχολογικό επιπρόσθετο εφαρμόζονται οι τρεις αναφερθέντες παράγοντες έτσι: Αποκάλυψη όταν το έχουμε δει σε δράση, σε εκδήλωση. Δίκη ή κατανόηση όταν γνωρίζουμε όλες του τις ρίζες. Εκτέλεση με τη βοήθεια της Θεϊκής Μητέρας Κουνταλίνης, μέσω της σοφής πρακτικής της σεξουαλικής Υπερδυναμικής.

Τα σοφίσματα της σύγχυσης

Σοφίσματα, είναι οι εσφαλμένοι συλλογισμοί που προτρέπουν στο λάθος και που κυοφορούνται από το εγώ στα 49 επίπεδα του υποσυνείδητου.

Το υποσυνείδητο είναι ο τάφος του παρελθόντος πάνω από τον οποίο καίει η ηλίθια φλόγα της σκέψης και όπου κυοφορούνται τα σοφίσματα της ΣΥΓΧΥΣΗΣ. Αυτά φέρουν το διανοητικό ζώο στη γοητεία και τελικά στον ύπνο της συνείδησης.

Αυτό που βρίσκεται φυλαγμένο μέσα στον τάφο είναι διαφθορά και κόκαλα νεκρών, όμως το ταφικό κάλυμμα είναι πολύ ωραίο και πάνω του καίει η μοιραία φλόγα του διανοητικού.

Αν θέλουμε να διαλύσουμε το εγώ, πρέπει να ξεσκεπάσουμε τον υποσυνείδητο τάφο και να ξεθάψουμε όλα τα κόκαλα και τη διαφθορά του παρελθόντος. Είναι πολύ ωραίος ο τάφος απ’ έξω, αλλά από μέσα είναι βρωμερός και απεχθής. Χρειάζεται να μετατραπούμε σε νεκροθάφτες.

Το να προσβάλουμε τον άλλο, να τον πληγώσουμε στα εσώτατα συναισθήματά του, να τον ταπεινώσουμε, είναι πολύ εύκολο πράγμα όταν πρόκειται να τον διορθώσουμε για το ίδιο του το καλό. Έτσι σκέπτονται οι θυμώδεις, εκείνοι που πιστεύοντας ότι δεν μισούν, μισούν χωρίς να ξέρουν ότι μισούν.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που παλεύουν στη ζωή για να γίνουν πλούσιοι. Δουλεύουν, αποταμιεύουν και προσέχουν σε όλα, αλλά το κρυφό ελατήριο όλων των δραστηριοτήτων τους είναι η μυστική ζήλια, αυτή που αγνοείται, αυτή που δεν βγαίνει στην επιφάνεια, αυτή που παραμένει φυλαγμένη στον τάφο του υποσυνειδήτου.

Είναι δύσκολο να βρεις στη ζωή κάποιον που δεν ζηλεύει το ωραίο σπίτι, το αστραφτερό αυτοκίνητο, την εξυπνάδα του αρχηγού, το όμορφο ένδυμα, την καλή κοινωνική θέση, την μεγαλειώδη τύχη κ.λ.π.

Σχεδόν πάντα οι καλύτερες προσπάθειες των συμπολιτών έχουν για κρυφό ελατήριο τη ζήλια.

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που απολαμβάνουν την λεπτή γεύση και απεχθάνονται τη λαιμαργία, αλλά τρώνε πάντα πολύ περισσότερο από το κανονικό.

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που επιτηρούν υπερβολικά τον σύζυγό τους, αλλά απεχθάνονται τις ζήλιες.

Πολλοί είναι οι σπουδαστές συγκεκριμένων ψευτοεσωτεριστικών και ψευτοαποκρυφιστικών σχολών που απεχθάνονται τα πράγματα αυτού του κόσμου και δεν δουλεύουν καθόλου γιατί όλα αυτά είναι ματαιότητα, αλλά είναι ζηλιάρηδες με τις αρετές τους και δεν δέχονται ποτέ να τους χαρακτηρίσει κάποιος τεμπέληδες.

Πολλοί είναι αυτοί που μισούν τις φιλοφρονήσεις και τους επαίνους, αλλά δεν ενοχλούνται όταν ταπεινώνουν με την μετριοφροσύνη τους το φτωχό ποιητή που συνέθεσε γι’ αυτούς ένα στίχο με μοναδικό σκοπό να αποκτήσει ένα νόμισμα για να αγοράσει ψωμί.

Πολλοί είναι οι δικαστές που ξέρουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους, αλλά επίσης είναι πολλοί οι δικαστές που με την αρετή του καθήκοντος έχουν δολοφονήσει. Ήταν αναρίθμητα τα κεφάλια που έπεσαν στην γκιλοτίνα της Γαλλικής Επανάστασης.

Όλοι οι δήμιοι εκπληρώνουν το καθήκον τους και είναι πια χιλιάδες τα αθώα θύματα των δημίων. Κανένας δήμιος δεν αισθάνεται ένοχος, όλοι εκπληρώνουν το καθήκον τους…

Οι φυλακές είναι γεμάτες από αθώους, αλλά οι δικαστές δεν αισθάνονται ένοχοι γιατί εκπληρώνουν το καθήκον τους.

Ο πατέρας ή η μητέρα της οικογένειας, γεμάτοι θυμό, μαστιγώνουν και ξυλοφορτώνουν τα μικρά τους παιδιά, αλλά δεν αισθάνονται τύψεις γιατί εκπληρώνουν το καθήκον τους και θα δέχονταν τα πάντα εκτός από το να τους χαρακτηρίσουν σκληρούς.

Μόνο με το νου ήσυχο και σιωπηλό, βυθισμένοι σε βαθύ διαλογισμό, μπορούμε να βγάλουμε μέσα από τον τάφο του υποσυνειδήτου όλη την μυστική διαφθορά που φορτωνόμαστε μέσα μας. Δεν είναι καθόλου ευχάριστο να βλέπεις τον μαύρο τάφο με όλα τα κόκαλα και την διαφθορά του παρελθόντος.

Κάθε κρυφό ελάττωμα μυρίζει άσχημα μέσα στον τάφο του, αλλά όταν το δούμε καταλήγει εύκολο να το κάψουμε και να το ελαττώσουμε σε στάχτες.

Η φωτιά της κατανόησης ελαττώνει σε σκόνη την διαφθορά του παρελθόντος. Πολλοί μαθητές της Ψυχολογίας όταν αναλύουν το υποσυνείδητο, διαπράττουν το λάθος να διαιρούνται σε αναλυτή και αναλυόμενο, διανοητικό και υποσυνείδητο, υποκείμενο και αντικείμενο, αντιλαμβανόμενο και αντιληπτό.

Αυτοί οι τρόποι διαίρεσης είναι τα σοφίσματα της σύγχυσης που μας παρουσιάζει το εγώ. Αυτοί οι τρόποι διαίρεσης δημιουργούν ανταγωνισμούς και μάχες ανάμεσα στο διανοητικό και το υποσυνείδητο, και όπου υπάρχουν μάχες και πάλη δεν μπορεί να υπάρχει ησυχία και σιωπή του νου.

Μόνο στη νοητική ησυχία και σιωπή μπορούμε να βγάλουμε μέσα από το μαύρο τάφο του υποσυνειδήτου όλη τη διαφθορά του παρελθόντος.

Να μη λέμε το εγώ μου έχει ζήλια, μίσος, φθόνο, λαγνεία κ.λ.π. Καλύτερα είναι να μη διαιρούμαστε, καλύτερα είναι να λέμε: εγώ έχω ζήλια, μίσος, φθόνο, θυμό, λαγνεία κ.λ.π.

Όταν μελετάμε τα Άγια Βιβλία της Ινδίας, ενθουσιαζόμαστε σκεπτόμενοι το Ανώτατο Μπραχάτμαν και την ένωση του Άτμαν με τον Μπραχάτμαν, αλλά στ’ αλήθεια, όσο υπάρχει ένα ψυχολογικό εγώ με τα σοφίσματά του της σύγχυσης, δεν θα μπορούσαμε να πετύχουμε την ευτυχία να ενωθούμε με το Παγκόσμιο Πνεύμα της Ζωής. Όταν πεθάνει το εγώ το Παγκόσμιο Πνεύμα της Ζωής βρίσκεται μέσα μας σαν τη φλόγα στη λάμπα.

Η απάτη του Εγώ

Η απάτη του εγώ είναι η συνήθεια της εξαπάτησης, χωρίς κανένα όριο, η οποία διαδικάζεται μέσα από τις σειρές του εγώ.

Οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να διαπράξει το λάθος να τινάξει τα μυαλά του στον αέρα όπως κάνει οποιοσδήποτε δειλός και ηλίθιος αυτόχειρας, αλλά το διάσημο εγώ της Ψυχολογίας ποτέ δεν θα μπορούσε να αυτοκτονήσει.

Οι άνθρωποι όλων των ψευτοεσωτεριστικών σχολών έχουν υπέροχα ιδανικά και μέχρι υψηλόφρονες σκοπούς, αλλά όλα αυτά υπάρχουν στο πεδίο της υποκειμενικής και άθλιας σκέψης, όλα αυτά είναι του εγώ.

Το εγώ είναι πάντοτε διεστραμμένο, μερικές φορές στολίζεται με ωραίες αρετές και μέχρι που ντύνεται τον χιτώνα της αγιότητας.

Όταν το εγώ θέλει να πάψει να υπάρχει, δεν το κάνει με αφιλοκερδή και αγνό τρόπο, θέλει να συνεχίσει να υπάρχει με διαφορετικό τρόπο, φιλοδοξεί την ανταμοιβή και την ευτυχία.

Σε αυτούς τους καιρούς της μηχανοποίησης της ζωής υπάρχει παραγωγή σε σειρά, αεροπλάνα σε σειρά, μηχανές αυτής ή της άλλης μάρκας σε σειρά κ.λ.π., όλα γίνονται σε σειρά και μέχρι το ίδιο το εγώ είναι σε σειρά.

Πρέπει να γνωρίζουμε τις σειρές του εγώ. Το εγώ διαδικάζεται σε σειρές και περισσότερες σειρές σκέψεων, αισθημάτων, επιθυμιών, μίσους, συνηθειών κ.λ.π.

Ας συνεχίσουν οι οπαδοί του διαχωρισμού του εγώ να διαιρούν το εγώ τους σε «ανώτερο και κατώτερο», εκεί συνεχίζουν αυτοί με όλες τις θεωρίες τους και το τόσο κακαρισμένο ανώτερο και υπερθεϊκό εγώ να ελέγχουν το δυστυχισμένο κατώτερο εγώ.

Ξέρουμε καλά ότι αυτή η διαίρεση σε ανώτερο και κατώτερο εγώ είναι λανθασμένη εκατό τοις εκατό. Ανώτερο και κατώτερο είναι δυο τμήματα του ίδιου πράγματος. Ανώτερο εγώ και κατώτερο εγώ είναι τα δυό τμήματα του Σατανά, του εγώ.

Μπορεί μήπως ένα μέρος του εγώ να ελαττώσει σε σκόνη το άλλο μέρος του εγώ; Μπορεί μήπως ένα μέρος του εαυτού μου να ψηφίσει το νόμο της εξορίας για το άλλο μέρος του εαυτού μου;

Το περισσότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρύψουμε με πονηριά αυτό που δεν μας συμφέρει, να κρύψουμε τις διαστροφές μας και να χαμογελάμε με πρόσωπο αγίου, αυτή είναι η απάτη του εγώ, η συνήθεια να εξαπατάμε. Ένα μέρος του εαυτού μου μπορεί να κρύψει το άλλο μέρος του εαυτού μου. Είναι αυτό τίποτα παράξενο; Μήπως ο γάτος δεν κρύβει τα νύχια του; Αυτή είναι η απάτη του εγώ. Όλοι φέρουμε μέσα μας τον φαρισαίο, απ’ έξω είμαστε πολύ ωραίοι, αλλά από μέσα είμαστε τελείως σάπιοι.

Εμείς έχουμε γνωρίσει φαρισαίους που προκαλούσαν φρίκη. Γνωρίσαμε έναν που φορούσε τον άσπιλο χιτώνα του Δασκάλου, τα μαλλιά του ήταν μακριά και το ξυράφι ποτέ δεν είχε κόψει την αξιοσέβαστη γενειάδα του. Αυτός ο άνθρωπος τρομοκρατούσε με την αγιότητά του όλο τον κόσμο, ήταν χορτοφάγος εκατό τοις εκατό, δεν έπινε τίποτα που μπορούσε να έχει αλκοόλ, ο κόσμος γονάτιζε μπροστά του.

Δεν αναφέρουμε το όνομα αυτού του σοκολατένιου άγιου, περιοριζόμαστε μόνο να πούμε ότι είχε εγκαταλείψει τη σύζυγό του και τους γιους του για να ακολουθήσει το μονοπάτι της αγιότητας.

Κήρυττε ωραία πράγματα και έλεγε τρομερά πράγματα ενάντια στη μοιχεία και την ασέλγεια, αλλά στα κρυφά είχε πολλές παλλακίδες και πρότεινε στις ακολούθους του σεξουαλικές παρά φύσην ενώσεις. Ήταν ένας άγιος, ναι, ένας σοκολατένιος άγιος.

Έτσι είναι οι φαρισαίοι… « Αλίμονό σας γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές γιατί καθαρίζετε το ποτήρι και το πιάτο απ’ έξω, αλλά από μέσα είστε γεμάτοι κλεψιά και αδικία».

Δεν τρώτε κρέας, δεν πίνετε, δεν καπνίζετε…Στ’ αλήθεια φαίνεστε δίκαιοι στους ανθρώπους, αλλά από μέσα είστε γεμάτοι με υποκρισία και κακία.

Ο φαρισαίος, με την απάτη του εγώ του, κρύβει τα εγκλήματα από τα ξένα μάτια και τα κρύβει επίσης από τον εαυτό του.

Γνωρίζουμε φαρισαίους που κάνουν τρομερές νηστείες και φοβερές μετάνοιες, είναι πολύ σίγουροι ότι είναι δίκαιοι και σοφοί, αλλά τα θύματά τους κλαίνε ανείπωτα. Σχεδόν πάντα τα αθώα θύματα της κακίας τους είναι οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους, αλλά αυτοί συνεχίζουν να κάνουν τις άγιες ασκήσεις τους πεπεισμένοι ότι είναι σωστοί και άγιοι.

Το αποκαλούμενο ανώτερο εγώ λέει: Θα νικήσω το θυμό, την απληστία, τη λαγνεία κ.λ.π., αλλά το αποκαλούμενο κατώτερο εγώ γελάει τότε με τον θορυβώδη καγχασμό του Αριστοφάνη και τα δαιμόνια των παθών, τρομοκρατημένα, τρέχουν να κρυφτούν μέσα στις μυστικές σπηλιές των διαφόρων πεδίων του νου. Έτσι είναι το πώς λειτουργεί η απάτη του εγώ.

Κάθε διανοητική προσπάθεια να διαλύσουμε το εγώ είναι άχρηστη γιατί οποιαδήποτε κίνηση του νου ανήκει στο εγώ. Οποιοδήποτε μέρος του εαυτού μου μπορεί να έχει καλές προθέσεις. Και λοιπόν; Ο δρόμος που οδηγεί στην άβυσσο είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Είναι περίεργο αυτό το παιχνίδι ή απάτη του ενός μέρους του εαυτού μου που θέλει να ελέγξει το άλλο μέρος του εαυτού μου που δεν έχει όρεξη να ελεγχθεί.

Είναι συγκινητικές οι μετάνοιες αυτών των αγίων που κάνουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους να υποφέρουν. Είναι αστείες όλες αυτές οι καλοσύνες των «σοκολατένιων αγίων». Είναι θαυμαστή η πολυμάθεια των βαθύσοφων. Και λοιπόν; Το εγώ δεν μπορεί να καταστρέψει το εγώ και συνεχίζει να διαιωνίζεται μέσω χιλιάδων χρόνων στους απογόνους μας.

Πρέπει να βγούμε από την πλάνη όλων των άχρηστων προσπαθειών και απατών. Όταν το εγώ θέλει να καταστρέψει το εγώ η προσπάθεια είναι άχρηστη.

Μόνο καταλαβαίνοντας σε βάθος και αληθινά το τι είναι οι άχρηστες μάχες της σκέψης, μόνο καταλαβαίνοντας τις εσωτερικές και εξωτερικές δράσεις και αντιδράσεις, τις μυστικές απαντήσεις, τα κρυφά κίνητρα, τις κρυμμένες ωθήσεις, κ.λ.π. μπορούμε να επιτύχουμε την επιβλητική ηρεμία και σιωπή του νου.

Πάνω στα αγνά νερά του ωκεανού του Παγκόσμιου Νου, μπορούμε να παρατηρήσουμε σε κατάσταση έκστασης όλες τις διαβολιές του πολλαπλού εγώ.

Όταν το εγώ δεν μπορεί πια να κρυφτεί είναι καταδικασμένο στην ποινή του θανάτου. Στο εγώ αρέσει να κρύβεται, αλλά όταν πια δεν μπορεί να κρυφτεί, είναι χαμένο το δύστυχο.

Μόνο στη γαλήνη της σκέψης βλέπουμε το εγώ έτσι όπως είναι και όχι όπως φαίνεται ότι είναι. Το να δούμε το εγώ και το να το καταλάβουμε φτάνει να γίνει μια πληρότητα. Το εγώ έχει αποτύχει αφού το έχουμε καταλάβει γιατί γίνεται σκόνη αναπόφευκτα.

Η γαλήνη του ωκεανού του νου δεν είναι ένα αποτέλεσμα, είναι μια φυσική κατάσταση. Τα εξοργισμένα κύματα της σκέψης είναι μόνο ένα ατύχημα που παράγεται από το τέρας του εγώ.

Ο ηλίθιος νους, ο ανόητος νους, ο νους που λέει: « Με τον καιρό θα κατορθώσω την γαλήνη, κάποια μέρα θα τη φτάσω», είναι καταδικασμένος σε αποτυχία γιατί η γαλήνη του νου δεν είναι του χρόνου. Όλα όσα ανήκουν στο χρόνο είναι του εγώ. Το ίδιο το εγώ είναι του χρόνου.

Εκείνοι που θέλουν να συναρμολογήσουν την γαλήνη της σκέψης, να την συναρμολογήσουν όπως συναρμολογεί κάποιος μια μηχανή τοποθετώντας έξυπνα μαζί κάθε ένα από τα κομμάτια της, είναι εκ των πραγμάτων αποτυχημένοι γιατί η γαλήνη του νου δεν συντίθεται από διάφορα κομμάτια που μπορούν να συναρμολογηθούν και να αποσυναρμολογηθούν, να οργανωθούν ή να αποδιοργανωθούν, να μαζευτούν ή να χωριστούν.

Η προσπάθεια

Για να πειραματιστούμε την Αλήθεια δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια. Ο κόσμος είναι συνηθισμένος να προσπαθεί σε όλα και υποθέτει, λανθασμένα, ότι είναι αδύνατον να πειραματιστούμε την Αλήθεια χωρίς προσπάθεια.

Μπορεί να χρειαστούμε προσπάθεια για να κερδίσουμε το ψωμί της κάθε ημέρας ή για να παίξουμε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, ή για να φορτώσουμε ένα πολύ βαρύ δέμα, αλλά είναι παράλογο μα πιστεύουμε ότι είναι αναγκαία η προσπάθεια για να πειραματιστούμε αυτό που είναι η Αλήθεια.

Η κατανόηση αντικαθιστά την προσπάθεια όταν πρόκειται να καταλάβουμε όλα και κάθε ένα από τα ελαττώματα που φέρουμε κρυμμένα στα διάφορα πεδία του νου.

Δεν χρειαζόμαστε προσπάθεια για να καταλάβουμε ότι η ζήλια είναι ένα από τα πιο ισχυρά ελατήρια της κοινωνικής μηχανής. Γιατί θέλει πολύς κόσμος να προοδεύσει; Γιατί θέλουν πολλοί άνθρωποι να έχουν όμορφες κατοικίες και κομψότατα αυτοκίνητα; Όλος ο κόσμος ζηλεύει το ξένο, η ζήλια είναι το να σκέφτεσαι για το ξένο καλό.

Τις κομψές γυναίκες τις ζηλεύουν άλλες γυναίκες λιγότερο κομψές και αυτό χρησιμεύει για να εντείνεται η μάχη και ο πόνος. Αυτές που δεν έχουν θέλουν να έχουν και μέχρι που δεν τρώνε για να αγοράσουν ρούχα και κοσμήματα κάθε είδους με μοναδικό σκοπό να μην είναι λιγότερο από κανέναν.

Κάθε ιππότης μιας μεγάλης αιτίας μισείται θανάσιμα από τους ζηλιάρηδες. Η ζήλια του ανίκανου, του νικημένου, του μικροπρεπή, μεταμφιέζεται με την τήβεννο του δικαστή, ή με τον χιτώνα της αγιότητας και της διδασκαλίας, ή με το σόφισμα που χειροκροτούν, ή με την ομορφιά της ταπεινοφροσύνης.

Αν καταλάβουμε με ολοκληρωτικό τρόπο ότι είμαστε ζηλιάρηδες, είναι λογικό ότι η ζήλια τελειώνει τότε και στη θέση της εμφανίζεται το αστέρι που χαίρεται και λάμπει για το ξένο καλό.

Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να πάψουν να είναι άπληστοι αλλά επιθυμούν άπληστα να μην είναι άπληστοι, να εδώ ένας τρόπος απληστίας.

Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να αποκτήσουν την αρετή της αγνότητας, αλλά όταν βλέπουν στο δρόμο μια όμορφη κοπέλα της πετάνε μερικές ωραίες φιλοφρονήσεις και αν η κοπέλα είναι φίλη δεν μπορούν παρά να την παινέψουν, να της πουν ωραία λόγια, να την θαυμάσουν, να εγκωμιάσουν τα ωραία της προσόντα κ.λ.π.

Το υπόβαθρο όλης αυτής της κοκεταρίας βρίσκεται στα μυστικά ελατήρια της σκοτεινής και βυθισμένης, υποσυνείδητης λαγνείας.

Όταν καταλάβουμε χωρίς καμία προσπάθεια όλα τα παιχνίδια της λαγνείας, αυτή εκμηδενίζεται και γεννιέται στη θέση της το άσπιλο λουλούδι της αγνότητας.

Δεν είναι με κάποια προσπάθεια το πώς μπορούμε να αποκτήσουμε αυτές τις αρετές. Το εγώ ενισχύεται όταν προσπαθούμε να αποκτήσουμε αρετές. Το εγώ το γοητεύουν τα εμβλήματα, τα μετάλλια, οι τίτλοι, οι τιμές, οι αρετές, τα ωραία προσόντα κ.λ.π.

Διηγούνται οι Ελληνικές παραδόσεις ότι ο Αρίστιππος, ο φιλόσοφος, θέλοντας να δείξει την σοφία του και την μετριοφροσύνη του, ντύθηκε με έναν παλιό χιτώνα γεμάτο με μπαλώματα και τρύπες, άρπαξε τη ράβδο της φιλοσοφίας και βγήκε στους δρόμους της Αθήνας. Όταν Σωκράτης τον είδε να φτάνει στο σπίτι του φώναξε: Ω Αρίστιππε, φαίνεται η ματαιότητά σου από τις τρύπες του ενδύματός σου!

Οι σχολαστικοί, οι ματαιόδοξοι, οι περήφανοι, πιστεύοντας τους εαυτούς τους πολύ ταπεινούς, ντύνονται με τον χιτώνα του Αρίστιππου. Η ταπεινότητα είναι ένα πολύ εξωτικό λουλούδι, αυτός που πιστεύει ότι είναι ταπεινός είναι γεμάτος υπερηφάνεια.

Στην πρακτική ζωή κάνουμε πολλές άχρηστες προσπάθειες κάθε φορά που ένα καινούριο πρόβλημα μας βασανίζει. Απευθυνόμαστε στην προσπάθεια για να το λύσουμε, πολεμάμε και υποφέρουμε, αλλά τότε το μόνο που καταφέρνουμε είναι να κάνουμε τρέλες και να περιπλέκουμε όλο και περισσότερο την ύπαρξή μας.

Οι απογοητευμένοι, οι απελπισμένοι, εκείνοι που δεν θέλουν πια ούτε να σκεφτούν, εκείνοι που δεν μπόρεσαν να λύσουν ένα ζωτικό πρόβλημα, βρίσκουν τη λύση όταν ο νους τους είναι γαλήνιος και ήσυχος, όταν δεν έχουν πια καμία ελπίδα.

Καμία αλήθεια δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω της προσπάθειας. Η αλήθεια έρχεται σαν κλέφτης στη νύχτα, όταν λιγότερο την περιμένουμε.

Οι αισθητηριακές αντιλήψεις στη διάρκεια του διαλογισμού, η φώτιση, η λύση ενός προβλήματος, είναι πιθανές μόνο όταν δεν υπάρχει κανενός είδους συνειδητής ή ασυνείδητης προσπάθειας, όταν ο νους δεν προσπαθεί να είναι τίποτε περισσότερο από ότι είναι.

Η περηφάνια μεταμφιέζεται επίσης σαν κάτι υπέρτατο, ο νους προσπαθεί να είναι κάτι περισσότερο από αυτό που είναι. Ο νους, γαλήνιος σαν μια λίμνη, μπορεί να πειραματιστεί την Αλήθεια, αλλά όταν ο νους θέλει να είναι κάτι περισσότερο, βρίσκεται σε ένταση, βρίσκεται σε μάχη και τότε ο πειραματισμός της Αλήθειας γίνεται αδύνατος.

Δεν πρέπει να μπερδεύουμε την Αλήθεια με τις γνώμες. Πολλοί έχουν την γνώμη ότι η Αλήθεια είναι αυτό ή εκείνο ή ότι η Αλήθεια είναι αυτό ή εκείνο το βιβλίο, ή αυτή ή εκείνη η πεποίθηση ή ιδέα κ.λ.π.

Όποιος θα ήθελε να πειραματιστεί την Αλήθεια δεν πρέπει να μπερδεύει τις πεποιθήσεις, γνώμες, ιδέες και θεωρίες με αυτό που είναι η Αλήθεια.

Πρέπει να πειραματιστούμε την Αλήθεια με άμεσο, πρακτικό και αληθινό τρόπο. Αυτό είναι δυνατόν μόνο στην ησυχία και σιωπή του νου και αυτό επιτυγχάνεται μέσω του διαλογισμού.

Να βιώσουμε την Αλήθεια είναι το βασικό. Δεν είναι μέσω της προσπάθειας που μπορούμε να πειραματιστούμε την Αλήθεια. Η Αλήθεια δεν είναι το αποτέλεσμα, η Αλήθεια δεν είναι το προϊόν της προσπάθειας. Η Αλήθεια έρχεται σε μας μέσω της βαθιάς κατανόησης.

Χρειαζόμαστε προσπάθεια για να δουλέψουμε στο Μεγάλο Έργο, προσπάθεια για να μετατρέψουμε τις δημιουργικές μας ενέργειες, προσπάθεια για να ζήσουμε, να πολεμήσουμε και να διατρέξουμε τον δρόμο της Ολοκληρωτικής Επανάστασης, αλλά δεν χρειαζόμαστε προσπάθεια για να καταλάβουμε την Αλήθεια.

Η ψυχολογική σκλαβιά

Δεν χωράει η μικρότερη αμφιβολία ότι βρισκόμαστε στο χείλος ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου και γι’ αυτό έχουμε γράψει αυτό το βιβλίο με τον τίτλο «Η Επανάσταση της Διαλεκτικής».

Οι καιροί έχουν αλλάξει και αρχίζουμε μία νέα Εποχή μέσα στον σεβάσμιο κεραυνό της σκέψης. Τώρα χρειάζεται μια επαναστατική Ηθική βασισμένη σε μια επαναστατική Ψυχολογία.

Χωρίς μια ηθική εκ βάθους οι καλύτεροι κοινωνικοί και οικονομικοί τύποι ελαττώνονται σε σκόνη. Είναι αδύνατον να μεταμορφωθεί το άτομο αν δεν ανησυχεί για την διάλυση του εγώ.

Η ψυχολογική σκλαβιά καταστρέφει την συμβίωση. Το να εξαρτόμαστε ψυχολογικά από κάποιον είναι σκλαβιά. Αν ο τρόπος σκέψης, αίσθησης και δράσης μας εξαρτάται από τον τρόπο σκέψης, αίσθησης και δράσης εκείνων των ανθρώπων που συμβιώνουν μαζί μας, τότε είμαστε σκλαβωμένοι.

Συνεχώς λαμβάνουμε γράμματα από πολλούς ανθρώπους που επιθυμούν να διαλύσουν το εγώ, αλλά παραπονιούνται για τη γυναίκα, τους γιους, τον αδελφό, την οικογένεια, τον σύζυγο, το αφεντικό τους κ.λ.π. Αυτοί οι άνθρωποι απαιτούν όρους για να διαλύσουν το εγώ, θέλουν ανέσεις για να εκμηδενίσουν το εγώ, απαιτούν μεγαλοπρεπή συμπεριφορά από εκείνους με τους οποίους συμβιώνουν.

Το πιο αστείο απ’ όλα αυτά είναι ότι αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι ψάχνουν διάφορες υπεκφυγές, θέλουν να κρυφτούν, να εγκαταλείψουν το σπίτι τους, τη δουλειά τους κ.λ.π. δήθεν για να πραγματοποιηθούν σε βάθος.

Φτωχοί άνθρωποι…τα λατρευτά σας βάσανα είναι οι αφέντες σας, φυσικά. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να είναι ελεύθεροι, η συμπεριφορά τους εξαρτάται από την ξένη συμπεριφορά.

Αν θέλουμε να ακολουθήσουμε το μονοπάτι της αγνότητας και φιλοδοξούμε πρώτα να γίνει αγνή η γυναίκα μας, τότε έχουμε αποτύχει. Αν θέλουμε να πάψουμε να είμαστε μέθυσοι αλλά λυπόμαστε όταν μας προσφέρουν ένα ποτήρι για το τι θα πουν ή γιατί μπορεί να ενοχληθούν οι φίλοι μας, τότε ποτέ δεν θα πάψουμε να είμαστε μέθυσοι.

Αν θέλουμε να πάψουμε να είμαστε θυμώδεις, ευέξαπτοι, οργισμένοι, βίαιοι αλλά σαν πρώτο όρο απαιτούμε εκείνοι που συμβιώνουν μαζί μας να είναι γλυκείς και γαλήνιοι και να μην κάνουν τίποτα που θα μας ενοχλήσει, τότε είμαστε τελείως αποτυχημένοι γιατί εκείνοι δεν είναι άγιοι και σε οποιοδήποτε λεπτό θα διαλύσουν τις καλές μας προθέσεις.

Αν θέλουμε να διαλύσουμε το εγώ χρειάζεται να είμαστε ελεύθεροι. Όποιος εξαρτάται από την ξένη συμπεριφορά δεν θα μπορέσει να διαλύσει το εγώ. Η συμπεριφορά μας πρέπει να είναι κατάλληλη και δεν πρέπει να εξαρτάται από κανέναν. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι δράσεις μας, πρέπει να ρέουν ανεξάρτητα από τα μέσα προς τα έξω.

Οι χειρότερες δυσκολίες μας προσφέρουν τις καλλίτερες ευκαιρίες. Στο παρελθόν υπήρξαν σοφοί περιτριγυρισμένοι από κάθε είδους ανέσεις και χωρίς δυσκολίες κανενός είδους. Αυτοί οι σοφοί, επειδή ήθελαν να εκμηδενίσουν το εγώ, έπρεπε να δημιουργήσουν οι ίδιοι δύσκολες καταστάσεις.

Στις δύσκολες καταστάσεις έχουμε τρομερές ευκαιρίες για να μελετήσουμε τις εσωτερικές και εξωτερικές μας ωθήσεις, τις σκέψεις μας, τα αισθήματά μας, τις δράσεις μας, τις αντιδράσεις μας, τις θελήσεις μας κ.λ.π.

Η συμβίωση είναι ένας καθρέφτης ολόκληρου του σώματος όπου μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι και όχι όπως φαίνεται ότι είναι. Είναι θαυμάσια η συμβίωση, αν είμαστε πολύ προσεκτικοί μπορούμε να ανακαλύψουμε κάθε στιγμή τα πιο μυστικά μας ελαττώματα, ξεπροβάλλουν, πηδάνε έξω όταν λιγότερο τα περιμένουμε.

Έχουμε γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που λένε: «Εγώ δεν έχω πια θυμό» και με την μικρότερη πρόκληση βροντούν και αστράφτουν. Άλλοι λένε: «Εγώ δεν έχω πια ζήλια», αλλά φτάνει ένα χαμόγελο του συντρόφου ή της συντρόφου σ’ οποιονδήποτε καλό γείτονα, για να γίνονται τα πρόσωπά τους πράσινα από ζήλια.

Οι άνθρωποι διαμαρτύρονται για τις δυσκολίες που τους προσφέρει η συμβίωση. Δεν θέλουν να καταλάβουν ότι αυτές οι δυσκολίες, ακριβώς, τους προσφέρουν όλες τις αναγκαίες ευκολίες για την διάλυση του εγώ.

Χρειάζεται να είμαστε στ’ αλήθεια ελεύθεροι αν αληθινά θέλουμε να διαλύσουμε το εγώ. Δεν είναι ελεύθερος όποιος εξαρτάται από την ξένη συμπεριφορά. Μόνο εκείνος που ελευθερώνεται στ’ αλήθεια ξέρει τι είναι η πραγματική αγάπη. Ο σκλάβος δεν ξέρει το τι είναι η πραγματική αγάπη. Αν είμαστε σκλάβοι των άλλων στη σκέψη, το συναίσθημα και την πράξη, ποτέ δεν θα μάθουμε τι είναι η αγάπη.

Η αγάπη γεννιέται σ’ εμάς όταν παύουμε την ψυχολογική σκλαβιά. Χρειάζεται να καταλάβουμε πολύ βαθιά και σε όλα τα επίπεδα του νου, όλον αυτόν τον μηχανισμό της ψυχολογικής σκλαβιάς.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι ψυχολογικής σκλαβιάς. Είναι αναγκαίο να μελετήσουμε όλους αυτούς τους τρόπους αν στ’ αλήθεια θέλουμε να διαλύσουμε το εγώ.

Υπάρχει ψυχολογική σκλαβιά όχι μόνο εσωτερικά αλλά και εξωτερικά επίσης. Υπάρχει η εσώτατη σκλαβιά, η μυστική, η κρυφή, την οποία δεν υποπτευόμαστε ούτε καν από μακριά.

Ο σκλάβος νομίζει ότι αγαπά, όταν στην πραγματικότητα είναι μόνο φοβισμένος. Ο σκλάβος δεν ξέρει το τι είναι η πραγματική αγάπη.

Η γυναίκα που φοβάται τον άνδρα της, νομίζει ότι τον λατρεύει όταν στην πραγματικότητα μόνο τον φοβάται. Ο άνδρας που φοβάται την γυναίκα του, νομίζει ότι την αγαπά όταν στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι ότι την φοβάται. Μπορεί να φοβάται ότι θα πάει με άλλον, ή ότι ο χαρακτήρας της θα γίνει οξύς ή ότι θα του αρνηθεί σεξουαλικά κ.λ.π.

Ο εργάτης που φοβάται το αφεντικό, νομίζει ότι το αγαπά, ότι το σέβεται, ότι προσέχει τα συμφέροντά του κ.λ.π. Κανένας ψυχολογικός σκλάβος δεν ξέρει το τι είναι η αγάπη, η ψυχολογική σκλαβιά είναι ασυμβίβαστη με την αγάπη.

Υπάρχουν δύο είδη συμπεριφοράς: η πρώτη είναι αυτή που έρχεται από έξω προς τα μέσα και η δεύτερη αυτή που πάει από μέσα προς τα έξω. Η πρώτη είναι το αποτέλεσμα της ψυχολογικής σκλαβιάς και προκαλείται από αντίδραση: Μας κτυπούν και κτυπάμε, μας προσβάλουν και απαντάμε με αισχρολογίες. Ο δεύτερος τύπος συμπεριφοράς είναι ο καλλίτερος, είναι εκείνου που δεν είναι πια σκλάβος, είναι εκείνου που τίποτα δεν έχει να κάνει πλέον με την σκέψη, αίσθηση και δράση των άλλων. Αυτός ο τύπος συμπεριφοράς είναι ανεξάρτητος, είναι συμπεριφορά ευθεία και σωστή. Αν μας κτυπούν απαντάμε ευλογώντας. Αν μας προσβάλουν κρατάμε σιωπή. Αν θέλουν να μας μεθύσουν δεν πίνουμε ακόμα και αν οι φίλοι μας ενοχλούνται κ.λ.π.

Τώρα θα καταλάβουν οι αναγνώστες μας γιατί η ψυχολογική ελευθερία φέρνει αυτό που λέγεται αγάπη.

Η κάλκιανα προσωπικότητα

Πρέπει να γινόμαστε κάθε φορά και πιο συνειδητοί της εργασίας που πραγματοποιούμε. Είναι βασικό να γνωρίζουμε την διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη Γνωστική Κίνηση και όλες τις υπόλοιπες οργανώσεις που υπάρχουν τριγύρω, ψευτοεσωτεριστικές, ψευτοαποκρυφιστικές κ.λ.π. Πριν απ’ όλα πρέπει να ξέρουμε να τοποθετούμαστε, να επικεντρωνόμαστε, αν θέλουμε να καταλάβουμε την εργασία που πρέπει να πραγματοποιήσουμε.

Αν ρίξουμε μια ματιά στις σχολές που υπάρχουν τώρα στον κόσμο γενικώς, όλες ψευτοεσωτεριστικού και ψευτοαποκρυφιστικού τύπου, φτάνουμε να αποκαλύψουμε πολύ εύκολα την καταγωγή τους.

Κάποτε υπήρξε στην Ρώμη η περίπτωση μίας μοναχής που έπεφτε συνεχώς σε κατάσταση ύπνωσης. Είχε τον εξομολογητή της και μαζί του προσπαθούσε να ξεκαθαρίσει την αιτία των αιτιών αυτών των μοιραίων καταστάσεων. Πριν από όλα ο εξομολογητής κατάφερε να μάθει ότι είχε κάποτε ένα εραστή και παρ’ όλο που είχε κλειστεί σε μοναστήρι διατηρούσε μια φωτογραφία του. Ο εξομολογητής της είπε να την φέρει. Ξαφνικά αυτός κατάλαβε ότι μόνο και μόνο κοιτώντας εκείνη τη φιγούρα η μοναχή έπεφτε σε ύπνωση. Εκείνος ο εξομολογητής αποφάσισε να συμβουλευτεί έναν ψυχολόγο και υπέταξαν εκείνη την μοναχή σε ψυχικά πειράματα. Τότε έγινε φανερό ότι δεν ήταν η φωτογραφία εκείνου του άνδρα που την έβαζε σε κατάσταση ύπνωσης, αλλά κάποιες πολύ λαμπερές πέτρες που υπήρχαν στο κάδρο της φωτογραφίας.

Συνεχίστηκαν οι έρευνες και πολύ γρήγορα μπόρεσε να βγει σαν συμπέρασμα ή αποτέλεσμα ότι κάθε είδους λαμπερά αντικείμενα προδιαθέτουν σε υπνωτιστικές καταστάσεις. Σαν αποτέλεσμα προήλθε μια ολόκληρη σχολή. Επαληθεύτηκε ότι μέσω των υπνωτιστικών καταστάσεων είναι δυνατόν να τροποποιηθούν κατά κάποιον τρόπο οι ψυχολογικές καταστάσεις των ασθενών, και αποφασίστηκε, τελικά, να χρησιμοποιείται η ύπνωση για να θεραπεύονται ασθενείς ή να θεραπεύονται άρρωστοι.

Έτσι γεννήθηκαν οι διάσημοι γιατροί-υπνωτιστές. Ήταν τότε που έκαναν την εμφάνισή τους στον κόσμο πολλοί οπαδοί της Υπνολογίας, της Καταληψίας, των Μέντιουμ κ.λ.π. δεν είναι περιττό να θυμίσουμε με κάποια έμφαση τους Ρίτσαρντ Σαρκότ, Λουίς Ζέα Ουρίμπ, Σεζάρ Λομπρόζο, Καμίλ Φλαμαριόν κ.λ.π.

Ανάμεσα από αυτή τη σχολή υπνωτιστών διακρίθηκαν ιδιαίτερα: ένας άγγλος του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι σε αυτές τις συγκεκριμένες στιγμές και ο διάσημος Σαρκότ. Όσο για τον πρώτο είχε όλες τις ιδιότητες του Χανασμούσεν. Ο άλλος, ο δεύτερος, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν το « μικρό της μαμάς», αναφέρομαι στον Σαρκότ. Τα πειράματά του ήταν πολύ αξιοσημείωτα, αλλά μια και ήταν το «μωρό», ο χαϊδεμένος της οικογένειας, ότι και αν έκανε ήταν ένα θαύμα.

Καλά, αν κάνω αναφορά σε όλους αυτούς σε γενικές γραμμές και σε πειράματα μαγνητισμού, υπνολογίας, καταληψίας, πνευματισμό και πενήντα χιλιάδες πράγματα ακόμα αυτού του είδους, το κάνω με ένα σκοπό μόνο: να σας κάνω να δείτε από πού βγήκαν οι διάφορες σχολές ψευτοεσωτεριστικού και ψευτοαποκρυφιστικού τύπου αυτής της μαύρης εποχής του Κάλι Γιούγκα.

Εκείνους τους καιρούς των δεσποινίδων Φοξ ντε Μιρβίλ, που κατάφερναν να χρησιμεύσουν σαν όργανο για την υλοποίηση της διάσημης Κάθυ Κίνγκ, ένα φάντασμα που έμεινε υλοποιημένο για τρία συνεχή χρόνια μπροστά στα μάτια των διαφόρων επιστημόνων ολόκληρου του κόσμου, εκείνες τις ημέρες της Εουζάπια Παλαντίνο ντε Νάπολες, κατά τις οποίες όλη η Ευρώπη αναταρασσόταν με τα ψυχικά φαινόμενα, ήταν που εμφανίστηκε ο Θεοσοφισμός του Ανατολικού τύπου. Και σαφώς, εσείς το ξέρετε, το ξέρουν όλοι όσοι έχουν επισκεφτεί αυτές τις οργανώσεις, σ’ αυτές τις σχολές υπάρχει πάντα ένα ανακάτωμα πνευματισμού με θεωρίες ινδοστανικού τύπου. Ο Θεοσοφισμός ποτέ δεν ήταν ελεύθερος από πνευματιστικά φαινόμενα.

Όταν γνωρίσουμε την καταγωγή των διαφόρων οργανισμών που υπάρχουν τώρα, δεν μπορεί να μας παραξενέψει με κανένα τρόπο το ότι ο Θεοσοφισμός είναι ανακατεμένος με λίγο από μέντιουμ. Το ότι τρομάζουν οι Θεόσοφοι μπροστά στον Ταντρισμό είναι φυσικό γιατί οι Θεόσοφοι δεν είναι σχολή εσωτεριστικού τύπου αλλά ψευτοαποκρυφιστικού και τίποτα λιγότερο.

Αναντίρρητα, σε εκείνη την εποχή των υπνωτιστών έπρεπε να αποκοπούν, και το έκαναν, όπως είναι φυσικό, πολλά παρακλάδια και οργανώσεις, ας τις ονομάσουμε ψευδοροδοσταυρισμό, ψευτογιογκισμό κ.λ.π. είναι τόσες που θα χρειαζόταν να συμβουλευτούμε κάποιο λεξικό για να μάθουμε τα ονόματα όλων τους.

Αλλά ας πάμε στο βάθος του ζητήματος, ποια είναι η βάση αυτών των σχολών; το Δόγμα της Εξέλιξης. Από πού βγήκε αυτό το τόσο κακαρισμένο δόγμα; Από κάποιον κύριο Δαρβίνο.

Μοιάζει απίστευτο ότι ο κύριος Δαρβίνος έχει βάλει στην τσέπη του πολλές διαπρεπείς μορφές, πολλούς εσωτεριστικούς ερευνητές, ψευτοεσωτεριστές και πολλούς ειλικρινείς υποψηφίους. Αλλά έτσι είναι, δεν μπορούμε να το αρνηθούμε.

Η σύλληψη που δημιούργησαν πάνω στην επανενσάρκωση τα διάφορα ψευτοεσωτεριστικά ιδρύματα στον δυτικό κόσμο είναι λανθασμένη. Ποτέ δεν είπε ο Κύριος Κρίσνα ότι όλα τα ανθρώπινα όντα επανενσαρκώνονται. Είπε ότι μόνο οι Βούδες, οι Θεοί, οι ηλιακοί Ήρωες είχαν δικαίωμα στην επανενσάρκωση. Οι υπόλοιποι είμαστε υποταγμένοι στον Νόμο της Αιώνιας Επιστροφής όλων των πραγμάτων, αυτό είναι σαφές.

Ούτε ειπώθηκε ποτέ στην Ανατολή ότι όλα τα ανθρωποειδή όντα κατέχουν τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι. Αλλά ήταν εύκολο για τις σχολές του ψευτοεσωτεριστικού και ψευτοαποκρυφιστικού τύπου να κάνουν την ανθρωπότητα να πιστέψει ότι όλος ο κόσμος κατέχει κι’ όλας αυτά τα ανώτερα οχήματα. Έτσι αυτοί δεν έχουν κανένα εμπόδιο στο να παρουσιάσουν το θέμα «Τα επτά Σώματα του Ανθρώπου» με μια σιγουριά τέτοια που φαίνεται ότι όλα τα ανθρωποειδή κατέχουν πραγματικά όλο αυτό το σύνολο από οχήματα.

Καλώς. Το αποτέλεσμα αυτού του είδους νοσηρότητας, που διαδόθηκε στον δυτικό κόσμο, από αυτές τις σχολές υποκειμενικού, ασυνάρτητου, ασαφή και ανακριβή τύπου είναι η Καλκιάνα προσωπικότητα, δηλαδή η προσωπικότητα ίδιον αυτής της εποχής του Κάλι Γιούγκα.

Οι Καλκιάνας προσωπικότητες είναι ασεβείς, ανευλαβείς. Οι προσωπικότητες αυτού του είδους των ψευτοεσωτεριστικών και ψευτοαποκρυφιστικών σχολών έχουν χάσει, όχι μόνο την αίσθηση της αυθεντικής ευλάβειας και της αληθινής θρησκευτικότητας αλλά επίσης της λατρείας στους αρχαίους Πατριάρχες. Έτσι ώστε ενώ η ανθρωπότητα θα μπορούσε να οδηγείται από πραγματικά σοφές θρησκείες, έχει εκφυλιστεί με τις γελοίες ψευτοσοφίες, διαμορφώνοντας έτσι την Καλκιάνα προσωπικότητα.

Αρμόζει να ξέρουμε να αντιπαραβάλουμε μια Καλκιάνα προσωπικότητα με μια αυθεντικά εσωτεριστική προσωπικότητα. Ποια είναι η διαφορά τους; η Καλκιάνα προσωπικότητα είναι γεμάτη ψευτοσοφίες μποτιλιαρισμένη στο Δόγμα της Εξέλιξης, κακοπληροφορημένη πάνω στην εσωτερική σύνθεση του ανθρώπου, αγνοεί τα ταντρικά μυστήρια, φοβάται την ανάπτυξη του πυρογενούς Φιδιού στη σπονδυλική στήλη και επιπλέον, το γεγονός ότι είναι παραγεμισμένη με θεωρίες παράγει μέσα της μια αίσθηση αυτοεπάρκειας.

Αναντίρρητα η Καλκιάνα προσωπικότητα είναι θύμα της αυτοεξαπάτησης. Νομίζει ότι τα έχει επιτύχει όλα όταν δεν έχει πετύχει τίποτα και το χειρότερο είναι ότι έχει χάσει την αίσθηση της ευλάβειας. Έχει ξεχάσει την πραγματική και αυθεντική θρησκευτικότητα και έχει χάσει επίσης την ταπεινότητα μπροστά στον Δημιουργικό Λόγο. Αυτή είναι η Καλκιάνα προσωπικότητα.

Εμείς δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε τον δρόμο των προσωπικοτήτων Καλκιάνας, δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτά τα λανθασμένα δόγματα όπως είναι της Εξέλιξης, όπως είναι το να πιστέψουμε ότι όλα τα ανθρωποειδή είναι ήδη τέλειοι Άνθρωποι, πλήρεις, με διαμορφωμένα πια τα υπαρξιακά σώματα, όπως είναι ο φόβος για το πυρογενές Φίδι των μαγικών μας δυνάμεων και για την βιωμένη εμπειρία κ.λ.π. προτιμάμε να ακολουθούμε καλλίτερα το μονοπάτι της αυθεντικής Σοφίας, το μονοπάτι των Τάντρας, της διάλυσης του εγώ και της αναγνώρισης της ίδιας μας της μιζέριας και ανικανότητας. Προτιμάμε να αναγνωρίσουμε ότι δεν είμαστε τίποτα, ότι είμαστε μόνο άθλια σκουλήκια της λάσπης. Ανησυχούμε, αυτό ναι, για να δουλέψουμε με τον εαυτό μας, πάνω στον εαυτό μας. Θέλουμε την διάλυση του εμένα τον ίδιο, του εγώ ο ίδιος.

Χρησιμοποιούμε την έξυπνη δύναμη της Δημιουργικής Ενέργειας. Δουλεύουμε στο Σιδηρουργείο των Κυκλώπων που τόσο φοβίζει τους ψευτοεσωτεριστές και ψευτοαποκρυφιστές. Βρισκόμαστε λοιπόν σε έναν διαφορετικό δρόμο, ανόμοιο, επαναστατικό εκατό τοις εκατό και που παρ’ όλα αυτά έχει μια τρομερή αρχαιότητα που χάνεται στην αβάσταχτη νύχτα όλων των εποχών.

Βεβαίως τα χαρακτηριστικά της Καλκιάνας προσωπικότητας είναι αδύνατον να μπερδευτούν. Πριν από όλα, η αυτοεπάρκεια, η τρομερή υπερηφάνεια και η τρομακτική ματαιότητα που βασίζεται στις θεωρίες. Βλέπουμε, για παράδειγμα, στις σχολές της ψυχανάλυσης, παραψυχολογίας κ.λ.π. τι τρομερή υπερηφάνεια και αυτοεπάρκεια καταλαμβάνει αυτούς τους ανθρώπους με τις πραγματικές Καλκιάνας προσωπικότητες. Αυτές διακρίνονται όχι μόνο μέσα σε συγκεκριμένες ομάδες παρά εμφανίζονται και στην τηλεόραση, στον τύπο, στο ραδιόφωνο και έχουν δηλητηριάσει τελείως τον κόσμο με ένα είδος δονήσεων που στον εσωτερισμό ονομάζονται Βενενιοσκιριάνας.

Έχουν μια πλήρη αυτοεπάρκεια, κοιτάζουν με περιφρόνηση τον κόσμο του Μεσαίωνα, νομίζουν τον εαυτό τους αυτο-υπερπολιτισμένο, νομίζουν ότι έχουν φτάσει στο άκρον άωτον της σοφίας. Είναι τέτοια η περηφάνια τους που σκέπτονται να κατακτήσουν το Άπειρο, το εξωτερικό Διάστημα, γελάνε με αυτό που χαρακτηρίζουν προλήψεις των σοφών του Μεσαίωνα, να εκεί το είδος της Καλκιάνας προσωπικότητας.

Και πώς να τις κάνουμε να καταλάβουν αυτές τις Καλκιάνας προσωπικότητες ότι κάνουν λάθος;

Δεν θα έφθανε να το αρνηθούν απλώς έτσι; Μια και αυτές οι Καλκιάνας προσωπικότητες χειρίζονται την λογική και αυτή είναι το όπλο της μάχης τους, το αλογάκι της μάχης, πρέπει λοιπόν να τους κάνουμε να καταλάβουν το τι είναι η διαδικασία της λογικής.

Πρέπει να κάνουμε γνωστό σε αυτούς τους αυτοεπαρκείς και περήφανους ανθρώπους ότι ο Δον Εμμανουήλ Κάντ, ο φιλόσοφος του Κένιγκσμπεργκ, ο μεγάλος γερμανός στοχαστής, έγραψε ένα έργο με τίτλο «Η Κριτική του Αγνού Λόγου», όπως επίσης το «Η Κριτική του Πρακτικού Λόγου».

Αν μελετήσουμε τον Δον Εμμανουήλ Κάντ θα δούμε πως μας αποκρυπτογραφεί, όχι μόνο στους προσυλλογισμούς, συλλογισμούς και ισολογισμούς αλλά επίσης στον τρόπο που αναλύει τις αντιλήψεις περιεχομένων στην «Κριτική του Αγνού Λόγου»

Είναι σαφές ότι μέσω των εξωτερικών αισθητηριακών αντιλήψεων πληροφορούμε τον νου, τότε αυτός επεξεργάζεται τις αντιλήψεις περιεχομένου του με βάση, ακριβώς, τα αισθητηριακά νοητικά σύνολα. Από αυτή την οπτική γωνία, η λογική δεν θα μπορούσε να ξέρει τίποτα που δεν ανήκει στον κόσμο των πέντε αισθήσεων, δεδομένου ότι οι αντιλήψεις περιεχομένου είναι επεξεργασμένες μόνο με τα αισθητικά σύνολα και γι’ αυτό το λόγο είναι περιορισμένη μόνο από τα δεδομένα που φέρνουν οι αισθήσεις. Γι’ αυτό, τι μπορεί να ξέρει η υποκειμενική λογική πάνω στη διαίσθηση; πάνω στις ιδέες «a priori»; πάνω σε αυτό που ξεφεύγει από τις αντιλήψεις περιεχομένου που βασίζονται μόνο στις εξωτερικές αισθητηριακές αντιλήψεις; Τίποτα! Έτσι;

Υπάρχει ένας άλλος τύπος λογικής που η Καλκιάνα προσωπικότητα αγνοεί τελείως, θέλω να αναφερθώ με εμφατικό τρόπο στην αντικειμενική λογική. Προφανώς, έχει σαν βάση τα δεδομένα της συνείδησης και είναι με αυτά τα δεδομένα που λειτουργεί.

Στον αυθεντικό εσωτερισμό η συνείδηση ονομάζεται Ζούστατ.

Η αντικειμενική λογική αναπτύχθηκε πριν να εμφανιστεί η Ελληνορωμαϊκή εποχή. Την ανέπτυξαν οι αρχέγονοι Άριοι της πρώτης υποφυλής της μεγάλης Άριας φυλής που άνθισε στην κεντρική Ασία. Την κατείχαν επίσης οι άνθρωποι της δεύτερης υποφυλής πριν από την περίοδο των ηλιακών Ρίσις. Την χρησιμοποίησαν επίσης οι Αιγύπτιοι των αρχαίων Δυναστειών των Φαραώ, οι Βαβυλώνιοι, οι σοφοί του Αφγανιστάν, του Τουρκεστάν και του Ιράκ και έφτασε να τελειώσει πρακτικά με τον Ελληνικό Συλλογισμό.

Ήταν οι Έλληνες, αυτοί άρχισαν να παίζουν με το λόγο, που κατέληξαν να εγκαταστήσουν τον υποκειμενικό συλλογισμό βασισμένο στις εξωτερικές αισθητηριακές αντιλήψεις πνίγοντας την αντικειμενική λογική, εξαλείφοντάς την από το πρόσωπο της γης. Από τότε η ανθρωπότητα κατέχει μόνο τον υποκειμενικό συλλογισμό, τις εξωτερικές αισθητηριακές αντιλήψεις, τα δεδομένα που προσφέρουν οι αισθήσεις.

Οι αντιλήψεις περιεχομένου είναι βασισμένες στα αισθητηριακά σύνολα κ.λ.π. και τίποτα δεν μπορεί να ξέρει η υποκειμενική λογική πάνω σε αυτό που ξεφεύγει από τους προηγουμένως αναφερθέντες παράγοντες. Η αισθητηριακή υποκειμενική λογική δεν μπορεί να ξέρει τίποτα πάνω στο πραγματικό, πάνω στο θεϊκό, πάνω στα μυστήρια της ζωής και του θανάτου κ.λ.π. Είναι τελείως αγνοούσα από όλα αυτά που ξεφεύγουν από τον κύκλο δράσης της που είναι οι πέντε ελαττωματικές αισθήσεις.

Αναντίρρητα υπάρχουν οι δυνάμεις της καρδιάς, οι ιδιότητες εκείνες που βρίσκονται πολύ πιο πέρα από το διανοητικό και την αποκλειστικά συλλογιστική διαδικασία του και για τις οποίες τίποτε δεν ξέρει ούτε γνωρίζει η αισθητηριακή υποκειμενική λογική.

Στην άγια γη των Βέδας υπάρχει ένα παλιό χειρόγραφο που λέει τα εξής: «Εκείνος που θα διαλογιστεί στο κέντρο της καρδιάς, θα καταφέρει τον έλεγχο πάνω στο Τάτουα Βαγιού (η αιθερική αρχή του αέρα) και θα πετύχει επίσης τα Σίντις (τις δυνάμεις των αγίων)»

Μου έρχεται στη μνήμη σε αυτές τις στιγμές η περίπτωση του Ιωσήφ του Κουπερτίνο, λένε ότι υψώθηκε στον αέρα 70 φορές και αυτό το μαγικό συμβάν, που συνέβη γύρω στο 1950, ήταν ο λόγος που αγιοποιήθηκε. Είναι αναμφίβολο ότι είχε αναπτύξει το κέντρο της καρδιάς. Όταν ένας καρδινάλιος τον ρώτησε: «Ωραία, γιατί τη στιγμή που πρόκειται να υψωθείτε, καθώς βρίσκεστε σε προσευχή, βγάζετε μία κραυγή;» Τότε του απάντησε: «Το μπαρούτι, όταν φλέγεται στο αρκεβούζιο, εκρήγνυται με μεγάλο θόρυβο, το ίδιο συμβαίνει στην καρδιά που φλέγεται από την Θεϊκή Αγάπη».

Έτσι ώστε ο Ιωσήφ του Κουπερτίνο έδωσε με πρακτικό τρόπο το κλειδί των καταστάσεων Χίνας. Η καρδιά είναι που πρέπει να αναπτυχθεί για να πετύχουμε τις καταστάσεις Χίνας.

Η ασυνήθιστη Αγία Χριστίνα ανυψωνόταν συνεχώς. Πεθαμένη πια-νόμιζαν ότι ήταν πεθαμένη- πήγαιναν να την θάψουν και ξαφνικά, μέσα από το φέρετρο, υψώθηκε επιπλέοντας μέχρι το καμπαναριό της εκκλησίας.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να διηγούμαστε αναρίθμητες περιπτώσεις… Στα σίγουρα, αυτή του Φραγκίσκου της Ασίζης: ο καλός αδελφός που τον πρόσεχε, του έφερνε το φαγητό και ο μοναχός βρισκόταν ήδη ανυψωμένος, σε προσευχή, επιπλέοντας στην ατμόσφαιρα. Άλλες φορές δεν κατάφερνε ο καλός αδελφός να του δώσει την τροφή γιατί δεν τον έφτανε, βρισκόταν πια υπερβολικά ψηλά, σε τέτοιο σημείο που μερικές φορές χανόταν πάνω από μερικά δένδρα που βρίσκονταν εκεί κοντά.

Όλοι αυτοί οι μυστικιστές είχαν αναπτύξει το κέντρο της καρδιάς. Χωρίς να έχουμε αναπτύξει αυτό το κέντρο δεν μπορούμε να αποκτήσουμε εμπειρία στις καταστάσεις Χίνας.

Κοινώς, αυτός που έχει αναπτύξει το διανοητικό υποφέρει πολύ για να αποκτήσει τις καταστάσεις Χίνας, γιατί αν αναπτυχθεί το διανοητικό εις βάρος των δυνάμεων της καρδιάς ρουφώντας τις δυνάμεις της καρδιάς, χάνει τις δυνάμεις της καρδιάς. Να πούμε καλύτερα: Αλλάζει τις δυνάμεις της καρδιάς για το διανοητικό.

Καλύτερα θα ήταν να μην είμαστε διανοητικοί αλλά να έχουμε τις δυνάμεις της καρδιάς, έτσι; Αλλά δεν πρέπει να ανησυχούν γι’ αυτό οι εκπαιδευτές, η καρδιά μπορεί να αναπτυχθεί εκ νέου καλλιεργώντας το ανώτερο συναίσθημα, την προωθημένη μουσική των μεγάλων Μαέστρων, το διαλογισμό. Με το να γινόμαστε πιο μυστικιστικοί, πιο βαθειά ευλαβείς, έτσι ξανααναπτύσσεται η καρδιά, αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον.

Επιπλέον πρέπει να ξέρουμε αγαπητοί μου αδελφοί, να καταλάβουμε, ότι το ανθρώπινο ον είναι διαιρεμένο σε δύο συνειδήσεις, την αληθινή και την ψεύτικη.

Όταν κανείς έρχεται στον κόσμο φέρνει στην ουσία, αποθηκευμένα από την φύση, όλα τα δεδομένα που χρειάζεται για την εσώτατη Αυτοπραγμάτωση του Είναι αλλά τι συμβαίνει; Τον βάζουν σε σχολίτσες, του δίνουν μια λανθασμένη εκπαίδευση που δεν χρειάζεται σε τίποτα και πολλές συμβουλές και διδαχές. Στο τέλος κατάληξη είναι ότι δημιουργεί κανείς μια ψεύτικη συνείδηση, και η αληθινή συνείδηση, εκείνη στην οποία βρίσκονται αποθηκευμένα τα δεδομένα που χρειάζεται κανείς για να ακολουθήσει τα ίχνη, για να ακολουθήσει το δρόμο, για να φτάσει στην απελευθέρωση του Είναι, μένει εκεί στο βάθος καταχωρημένη θλιβερά με το όνομα του υποσυνειδήτου, έχετε δει πιο παράλογο πράγμα;

Εμείς πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε ότι αυτή η ψεύτικη συνείδηση που μας έχουν διαμορφώσει φτιάχτηκε με όλες τις θεωρίες, με όλα μάθαμε σε Πρωτοβάθμιες σχολές, Προπαρασκευαστήρια και τόσα άλλα πράγματα, με το παράδειγμα των μεγαλυτέρων μας, με τις προκαταλήψεις της κοινωνίας στην οποία ζούμε, λοιπόν δεν είναι η αληθινή συνείδηση.

Πρέπει να εξαλείψουμε ότι ψεύτικο έχουμε, αυτή τη συνείδηση την ψεύτικη που βασίζεται σε αυτό που μας έχουν πει, στους κανόνες του σχολείου, στα προπαρασκευαστικά μαθήματα κ.λ.π. να εξαλείψουμε πλήρως, να ξεριζώσουμε οριστικά αυτή την ψεύτικη συνείδηση για να μείνει σε εμάς μόνο η αληθινή συνείδηση, η υπερθετική Συνείδηση του Είναι, αυτό είναι που μετράει. Ας δείτε πως αυτοί οι μοντέρνοι ψυχαναλυτές, αυτοί οι διάσημοι ψυχίατροι, ψυχολόγοι, παραψυχολόγοι, οπαδοί των υπνολόγων και άλλοι, προσπαθούν κάθε φορά και περισσότερο να πνίξουν την αληθινή συνείδηση του Είναι, καταστέλλοντάς την, εξαλείφοντάς την. Θέλουν με όλα τους τα μέσα να ισχυροποιήσουν όλο και περισσότερο κάθε φορά, αυτή την ψεύτικη συνείδηση που κατέχουμε.

Ο Μεσμέρ ήταν ένας θαυμάσιος άνθρωπος, προαισθάνθηκε ότι υπήρχε μια διπλή συνείδηση στα ανθρώπινα όντα και θέλησε να την μελετήσει. Όταν κατάλαβε ότι υπήρχε μία ψεύτικη συνείδηση και ότι υπήρχε μία νόμιμη πραγματική συνείδηση, η οποία ήταν αρχειοθετημένη στο βάθος, δηλαδή υποτιμημένη, άρχισε να κάνει μαγνητικά πειράματα, πολύ αντίθετα με την υπνολογία βεβαίως.

Ο φτωχός Μεσμέρ. Τον κορόιδεψαν πολύ στην εποχή του και συνεχίζουν ακόμα να τον κοροϊδεύουν. Εναντίον του σήκωσαν την κριτική και ακόμα τώρα τον κριτικάρουν. Πολλά κείμενα υπνολογίας αρχίζουν μιλώντας ενάντια στον Μεσμέρ. Τον μισούν οι υπνωτιστές επειδή, ακριβώς, καταφέρθηκε ενάντια σε αυτή την ψεύτικη συνείδηση, αποκάλυψε ότι υπήρχε μια διπλή συνείδηση, η αληθινή και η ψεύτικη. Ο Μεσμέρ έφτασε να ξεμασκαρέψει την ψεύτικη συνείδηση μπροστά στην επίσημη ετυμηγορία της κοινής γνώμης και είναι σαφές ότι σχεδόν τον κατασπάραξαν, αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα των γεγονότων.

Ωραία, για να μην παρεκκλίνουμε τόσο από το θέμα, αυτό που θέλω να πω είναι ότι η εσωτερική ανάπτυξη κατορθώνεται μόνο προσπαθώντας να πετάξουμε στα σκουπίδια την ψεύτικη συνείδηση και δίνοντας προσοχή στην αληθινή συνείδηση, στην αυθεντική συνείδηση.

Τι είναι αντιληπτό σαν ψεύτικη συνείδηση; Εκείνη που μας διαμόρφωσαν από τότε που γεννηθήκαμε, αυτή που έγινε με τα παραδείγματα, με τα διδάγματα όλων των συγγενών μας, αυτή που μας διαμόρφωσαν στο σχολείο, στη Δευτεροβάθμια σχολή κ.λ.π., αυτή που διαμορφώθηκε με όλες τις κοινωνικές προκαταλήψεις, που έχουμε αποκτήσει και που πρόκειται να αποκτήσουμε.

Όλα αυτά πρέπει να τα πετάξουμε στα σκουπίδια και να βάλουμε να κυριαρχεί η αληθινή συνείδηση για να δουλέψουμε. Αυτό δείχνει ότι πρέπει να μετατραπούμε σε ένα παιδί για να δουλέψουμε, να μετατραπούμε σε νήπιο, σε ένα μικρούλη κατά το λεπτό της δουλειάς, ανεφοδίαστο με θεωρίες και βάζοντας στο παιχνίδι την αληθινή Σοφία.

Έτσι λοιπόν, έχω κάνει αυτό το κεφάλαιο με τον σκοπό να επικεντρωθούμε, να αναγνωρίσουμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο, να καταλάβουμε ότι δεν περπατάμε στο δρόμο όλων των σχολών, αιρέσεων και τάξεων που διαμορφώνει η Καλκιάνα προσωπικότητα, ότι είμαστε διαφορετικοί, αυτό είναι όλο.

Ισχυρογνωμοσύνη

Ισχυρογνωμοσύνη είναι η επιμονή σε κάτι. Εδώ είναι το να δείχνουμε ένα λάθος, και γι’ αυτό ποτέ δεν θα κουραστώ να επιμένω ότι και η αιτία όλων των λαθών είναι το εγώ, ο εαυτός μου. Δεν με πειράζει αν τα διανοητικά ζώα ενοχλούνται επειδή μιλάω ενάντια στο εγώ, ότι και αν στοιχίσει θα συνεχίσω με την ισχυρογνωμοσύνη.

Έχουν περάσει οι μεγάλοι παγκόσμιοι πόλεμοι και ο κόσμος βρίσκεται στο κατώφλι του τρίτου Παγκόσμιου Πόλεμου. Ο κόσμος βρίσκεται σε κρίση, παντού υπάρχει αθλιότητα, αρρώστιες και άγνοια.

Τίποτε καλό δεν μας έχουν αφήσει οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος μας άφησε την τρομερή γρίπη που σκότωσε χιλιάδες ανθρώπους την χρονιά του 1918. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος μας άφησε μια διανοητική επιδημία χειρότερη από την επιδημία του πρώτου. Αναφερόμαστε στην βδελυρή «υπαρξιακή φιλοσοφία» που έχει δηλητηριάσει τελείως τις νέες γενιές και ενάντια στην οποία καταφέρεται η Επανάσταση της Διαλεκτικής.

Όλοι μας έχουμε δημιουργήσει αυτό το κοινωνικό χάος στο οποίο ζούμε και πρέπει να δουλέψουμε για να το διαλύσουμε και να κάνουμε ένα καλλίτερο κόσμο μέσα από τις διδασκαλίες που παραδίδω σε αυτό το έργο.

Δυστυχώς, ο κόσμος σκέφτεται μόνο το εγωιστικό εγώ του και λέει: «Πρώτος εγώ, δεύτερος εγώ και τρίτος εγώ!». Το έχουμε ήδη πει και θα το επαναλάβουμε: Το εγώ καταστρέφει την τάξη που εγκαθιστά η Επαναστατική Ψυχολογία.

Εάν θέλουμε στ’ αλήθεια και πολύ ειλικρινά την Επανάσταση της Διαλεκτικής, χρειαζόμαστε πρώτα τη ριζική μεταμόρφωση του ατόμου.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που δέχονται την ανάγκη μιας πλήρους και αποφασιστικής ριζικής εσωτερικής αλλαγής, αλλά δυστυχώς, υπάρχουν ειδικές ενθαρρύνσεις και κίνητρα.

Στους ανθρώπους αρέσει να τους λέμε ότι πηγαίνουν καλά, να τους δίνεις χτυπηματάκια στον ώμο, να τους λες ωραίες ενθαρρυντικές λέξεις κ.λ.π.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που απαιτούν ένα πολύ ωραίο λόγο που να τους χρησιμεύσει σαν παρακίνηση, κάποια πεποίθηση, κάποια ιδεολογία ή οποιαδήποτε ουτοπία για να αλλάξουνε.

Υπάρχουν μερικοί που απαιτούν την ελπίδα μιας καλής δουλειάς σαν παρακίνηση για να αλλάξουν. Υπάρχουν μερικοί που απαιτούν έναν καλό αρραβώνα ή έναν μεγαλοπρεπή γάμο που θα τους χρησιμεύσει σαν παρακίνηση για να αλλάξουν.

Κανείς δεν θέλει να αλλάξει γιατί έτσι, αλλά εξ αιτίας ενός καλού κινήτρου για την δράση. Τους ανθρώπους τους γοητεύουν οι ενθαρρύνσεις. Δεν θέλουν να καταλάβουν οι φτωχοί άνθρωποι ότι αυτές οι ενθαρρύνσεις είναι πολύ κούφιες και επιφανειακές και γι’ αυτό είναι τελείως λογικό να πούμε ότι δεν χρησιμεύουν.

Οι ενθαρρύνσεις ποτέ στη ζωή, ποτέ στην ιστορία των αιώνων, δεν έχουν μπορέσει να προκαλέσουν μέσα σε κάποιο άτομο μια πλήρη, αποφασιστική και ριζική αλλαγή.

Μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει ένα ενεργητικό κέντρο που δεν μπορεί να καταστραφεί με τον θάνατο του φυσικού σώματος και διαιωνίζεται, για δυστυχία του κόσμου, στους απογόνους μας. Αυτό το κέντρο είναι το εγώ, το ο εαυτός μου, το ο εαυτός σου. Χρειαζόμαστε, είναι απολύτως επείγουσα ανάγκη, να δημιουργήσουμε μια ριζική αλλαγή μέσα σε αυτό το μαγνητικό κέντρο που λέγεται εγώ.

Τα χτυπηματάκια στον ώμο, οι ωραίες λέξεις, οι όμορφες φιλοφρονήσεις, οι ωραίες ενθαρρύνσεις, οι ευγενείς παρακινήσεις κ.λ.π. δεν μπορούν ποτέ να δημιουργήσουν καμία ριζική αλλαγή σ’ αυτό το ενεργητικό κέντρο που λέγεται εγώ και που βρίσκεται μέσα σε εμάς τους ίδιους.

Αν πολύ ειλικρινά και από το βάθος της καρδιάς μας θέλουμε μια ριζική αλλαγή μέσα σε αυτό το κέντρο που λέγεται εγώ, πρέπει να αναγνωρίσουμε την λυπηρή κατάσταση της αθλιότητάς μας και την εσωτερική μας φτώχεια και να ξεχάσουμε τον εαυτό μας για να δουλέψουμε ανιδιοτελώς για την ανθρωπότητα. Αυτό σημαίνει αυταπάρνηση, πλήρη λησμονιά και πλήρη εγκατάλειψη του εαυτού μας.

Είναι αδύνατον να υπάρξει μια ριζική αλλαγή στους εαυτούς μας, εάν σκεφτόμαστε να γεμίσουμε τις τσέπες μας με χρήματα και περισσότερα χρήματα.

Το εγώ, ο εαυτός μου θέλει να μεγαλώσει, να καλυτερεύσει, να εξελιχθεί, να σχετισθεί με τους μεγάλους της Γης, να αποκτήσει επιρροή, θέση, περιουσία κ.λ.π. Οι επιφανειακές αλλαγές στον εαυτό μας δεν χρησιμεύουν σε τίποτα, δεν αλλάζουν τίποτα και δεν μεταμορφώνουν κανέναν και τίποτα. Χρειάζεται, μέσα σε καθένα μας, μια βαθιά αλλαγή. Αυτή η αλλαγή μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο στο κέντρο που φέρουμε μέσα μας, στο εγώ. Χρειάζεται να σπάσουμε σαν πήλινο φλιτζάνι αυτό το εγωιστικό κέντρο.

Είναι επείγον να αφαιρέσουμε το εγώ για να δημιουργήσουμε μέσα σε καθένα μας μια βαθιά, ριζική, πλήρη και αληθινή αλλαγή. Έτσι όπως είμαστε, έτσι όπως βρισκόμαστε χρησιμεύουμε μόνο για να πικραίνουμε την ζωή μας και να πικραίνουμε την ζωή των ομοίων μας.

Το εγώ θέλει να γεμίσει με τιμές, χρήμα, αρετές κ.λ.π. Το εγώ θέλει απολαύσεις,, φήμη, κύρος κ.λ.π. και στον τρελό του πόθο να επεκταθεί, δημιουργεί μια εγωιστική κοινωνία στην οποία υπάρχουν μόνο φιλονικίες, ωμότητες, ακόρεστη ζήλια, φιλοδοξίες χωρίς όρια ούτε περιορισμούς, πόλεμοι κ.λ.π.

Για δική μας δυστυχία, είμαστε μέλη μιας κοινωνίας δημιουργημένης από το εγώ. Αυτή η κοινωνία είναι άχρηστη, βλαβερή και επιζήμια. Μόνο ξεριζώνοντας ριζικά το εγώ, μπορούμε να αλλάξουμε πλήρως και να αλλάξουμε τον κόσμο. Αν αλήθεια θέλουμε το ριζικό ξερίζωμα του εγώ είναι επείγον να έχουμε ήσυχη την μνήμη για να γαληνεύει ο νους και μετά να αυτοπαρατηρούμαστε με ηρεμία για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Πρέπει να παρατηρήσουμε τους εαυτούς μας όπως κάποιος που παρατηρεί και συγκρατεί πάνω από τον εαυτό του μια χειμαρρώδη μπόρα.

Κανείς στο εγώ δεν μπορεί να διαλύσει το εγώ βρίσκοντας υποκατάστατα, σταματώντας το ποτό και αλλάζοντάς το με το τσιγάρο, εγκαταλείποντας μία γυναίκα για να παντρευτεί μια άλλη, αφήνοντας ένα ελάττωμα για να το αντικαταστήσει με άλλο ή φεύγοντας από μία σχολή για να πάει σε άλλη σχολή.

Αν στ’ αλήθεια θέλουμε μια ριζική αλλαγή μέσα σε εμάς τους ίδιους, πρέπει να αφήσουμε στην άκρη όλα αυτά τα πράγματα που μας φαίνονται θετικά, όλες αυτές τις παλιές συνήθειες και όλα αυτά τα λανθασμένα ήθη.

Ο νους είναι η κεντρική έδρα του εγώ. Χρειαζόμαστε μια αλλαγή στην κεντρική έδρα ώστε μέσα σε κάθε έναν από εμάς να υπάρξει αληθινή επανάσταση.

Μόνο με πραγματική αυταπάρνηση και κατανόηση αυτού που δυστυχώς είμαστε και χωρίς ενθαρρύνσεις και κίνητρα κανενός είδους, μπορούμε στ’ αλήθεια να πετύχουμε το ξερίζωμα του εγώ.

Τα στάδια του Εγώ

Τα στάδια του εγώ συναντιούνται ταξινομημένα με τον εξής τρόπο:

ΣΤΕΡΕΟΨΥΧΙΚΑ: είναι τα ταυτιστικά στάδια που βρίσκονται εσώτατα συσχετισμένα με τις εξωτερικές αντιλήψεις που λαμβάνονται μέσω των αισθήσεων και που βρίσκονται συνδεδεμένα με τον κόσμο των εντυπώσεων.

ΝΕΟΨΥΧΙΚΑ: είναι τα διαδικαστικά στάδια των δεδομένων, δηλαδή αυτά που παρουσιάζουν καλώς ή παρουσιάζουν κακώς όλες τις πολλαπλές καταστάσεις που ζει το διανοητικό ζώο. Σε αυτά τα στάδια δουλεύει η κακή μας γραμματέας που είναι η προσωπικότητα.

ΑΡΧΑΙΟΨΥΧΙΚΑ: είναι τα επανερχόμενα στάδια (μνήμη του εγώ) που βρίσκονται στα 49 επίπεδα του υποσυνείδητου. Είναι οι αναμνήσεις του παρελθόντος που βρίσκονται αρχειοθετημένες με φωτογραφικό και φωνογραφικό τρόπο.

«Μπλε χρόνος»: η θεραπευτική της ανάπαυσης

Στο μυστηριώδες κατώφλι του Ναού των Δελφών υπήρχε γραμμένο στη ζωντανή πέτρα ένα ελληνικό ρητό που έλεγε: ΓΝΩΘΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ, «Άνθρωπε, γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το Σύμπαν και τους Θεούς». Η μελέτη του εαυτού, ο γαλήνιος στοχασμός είναι προφανές ότι σε τελική ανάλυση καταλήγει σε ησυχία και σε σιωπή του νου.

Όταν ο νους είναι ήσυχος και σε σιωπή, όχι μόνο σε επιφανειακό και διανοητικό επίπεδο, αλλά σε όλα και κάθε ένα από τα 49 υποσυνείδητα διαμερίσματα επέρχεται το καινούριο, απομποτιλιάρεται η ουσία, η συνείδηση και έρχεται το ξύπνημα της ψυχής, η έκσταση και το Σαμαντί.

Η καθημερινή πρακτική του διαλογισμού μας μεταμορφώνει ριζικά. Οι άνθρωποι που δεν δουλεύουν στην εκμηδένιση του εγώ, ζουν πεταλουδίζοντας από σχολή σε σχολή και δεν βρίσκουν το διαρκές κέντρο βαρύτητάς τους, πεθαίνουν αποτυχημένοι χωρίς να έχουν καταφέρει την εσώτατη Αυτοπραγματοποίηση του Είναι.

Το ξύπνημα της συνείδησης είναι δυνατόν μόνο μέσω της απελευθέρωσης και της χειραφέτησης από τον διανοητικό δυαδισμό, από την μάχη των αντιθέσεων, από την διανοητική φουρτούνα. Οποιαδήποτε υποσυνείδητη, παρασυνειδητή ή ασυνείδητη μάχη, μετατρέπεται σε μια παγίδα για την απελευθέρωση της ουσίας.

Κάθε αντιθετική μάχη όσο ασήμαντη και ασυνείδητη και αν είναι αυτή, εκδηλώνει στις ατομικές κολάσεις του ανθρώπου σκοτεινά, άγνωστα σημεία. Το να παρατηρήσουμε και να γνωρίσουμε αυτές τις υπανθρώπινες απόψεις του εαυτού, καταλήγει απαραίτητο για να πετύχουμε την απόλυτη ησυχία και σιωπή του νου. Μόνο σε απουσία του εγώ είναι δυνατόν να πειραματιστούμε και να ζήσουμε την Ολοκληρωτική Επανάσταση και την Επανάσταση της Διαλεκτικής.

Ο ΜΠΛΕ ΧΡΟΝΟΣ, η Θεραπευτική της Ανάπαυσης έχει βασικούς κανόνες χωρίς τους οποίους θα κατέληγε αδύνατον να χειραφετηθούμε από τους εξευτελιστικούς χαλκάδες του νου. Αυτοί οι κανόνες είναι:

–ΧΑΛΑΡΩΣΗ: είναι απαραίτητο να μάθουμε να χαλαρώσουμε το σώμα για τον διαλογισμό, κανένας μυς δεν πρέπει να μείνει σε ένταση. Είναι επείγον να προκαλούμε και να ρυθμίζουμε τον ύπνο κατά βούληση. Είναι καταφανές ότι από το σοφό συνδυασμό ύπνου και διαλογισμού προκαλείται αυτό που λέγεται Φώτιση.

–ΑΝΑΔΡΟΜΗ: τι ψάχνουμε μέσω της αναδρομής; Το διανοητικό ζώο, δεδομένης της μηχανικής ζωής που ζει καθημερινώς, ξεχνάει τον εαυτό του και πέφτει στην γοητεία, προχωρά με την συνείδηση κοιμισμένη χωρίς να θυμάται τι έκανε τη στιγμή που σηκώθηκε, αγνοώντας τις πρώτες σκέψεις της ημέρας, τις δράσεις του και τα μέρη στα οποία βρέθηκε. Η αναδρομή έχει σαν σκοπό να συνειδητοποιήσουμε όλες τις ενέργειες ή δράσεις του παρελθόντος. Όταν πραγματοποιήσουμε την αναδρομή στον διαλογισμό, δεν βαρύνουμε με αντιρρήσεις του νου. Θα φέρουμε την ανάμνηση των καταστάσεων του παρελθόντος, από τη στιγμή κατά την οποία άρχισε η αναδρομή μέχρι το λεπτό της ζωής που επιθυμούμε. Κάθε ανάμνηση πρέπει να την μελετήσουμε χωρίς να ταυτιζόμαστε με αυτήν.

–ΓΑΛΗΝΙΟΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ: πρώτα, πρέπει να γίνουμε τελείως συνειδητοί της ψυχικής κατάστασης στην οποία βρισκόμασταν Πριν αναβλύσει οποιαδήποτε σκέψη. Να παρατηρούμε γαλήνια τον νου μας, να βάζουμε πλήρη προσοχή σε κάθε διανοητική μορφή που κάνει την εμφάνισή της στην οθόνη του διανοητικού. Είναι επείγον να μετατραπούμε σε σκοπούς του ίδιου μας του νου κατά την διάρκεια οποιασδήποτε ανήσυχης δραστηριότητας και να σταματήσουμε για μια στιγμή για να την παρατηρήσουμε.

-ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ: να εξετάσουμε, να ψάξουμε, να ερευνήσουμε τη ρίζα και την καταγωγή κάθε σκέψης, ανάμνησης, επιρροής, συγκίνησης, συναισθήματος, μνησικακίας κ.λ.π. σύμφωνα με το πώς αναβλύζουν στο νου.

Στη διάρκεια της ψυχανάλυσης θα πρέπει να εξετάσουμε, να εκτιμήσουμε και να ψάξουμε την βασική καταγωγή, αιτία, λογική ή λόγο κάθε σκέψης, ανάμνησης, εικόνας και συνδέσμου, σύμφωνα με το πώς αναβλύζουν από το βάθος του υποσυνείδητου.

-ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΩΝ ΜΑΝΤΡΑΜ ή ΚΟΑΝ: τα αντικείμενα αυτής της φάσης είναι: α) να ανακατέψουμε μέσα στο εσωτερικό μας σύμπαν τις μαγικές δυνάμεις των Μάντραμ ή Κοάνες. β) να ξυπνήσουμε συνείδηση. γ) να συσσωρεύσουμε εσώτατα χριστικά άτομα υψηλότατου βολτάζ.

Σε αυτή την ψυχολογική δουλειά το διανοητικό πρέπει να αναλάβει μια δεκτική κατάσταση, πλήρη, ενοποιητική, ολόκληρη, ήσυχη και βαθειά. Με τους κοάνες ή φράσεις χειραφέτησης του νου επιτυγχάνεται η δεκτική, ενοποιητική κατάσταση.

–ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΙΣ: βασίζεται σε μια ενδοσκοπική γνώση του εαυτού μας. Το να στραφούμε προς τα μέσα είναι απαραίτητο στη διάρκεια του βαθύ διαλογισμού. Σε αυτό το στάδιο θα δουλέψουμε στη διαδικασία της κατανόησης του εγώ ή του ελαττώματος που θέλουμε να αποσυνθέσουμε. Ο γνωστικός σπουδαστής θα συγκεντρωθεί στο ψυχολογικό επιπρόσθετο και θα το διατηρήσει στην οθόνη του νου. Πριν απ’ όλα, είναι απαραίτητο να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του.

Η υπερθετική ανάλυση αποτελείται από δύο φάσεις που είναι:

α) Αυτοεξερεύνηση: να εξετάσουμε στο βάθος της συνείδησης και στα 49 επίπεδα του υποσυνείδητου πότε ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μας που εμφανίστηκε το ελάττωμα, πότε ήταν η τελευταία και σε ποιες στιγμές έχει περισσότερη δύναμη για να εμφανίζεται.

β) Αυτοανακάλυψη: να ερευνήσουμε ποιες είναι οι τροφές του εγώ. Να τεμαχίσουμε και να διαιρέσουμε το ελάττωμα σε διάφορα κομμάτια και να μελετήσουμε κάθε ένα από αυτά για να πετύχουμε να μάθουμε από τι είδους εγώ προέρχεται και τι είδους εγώ προκύπτουν από αυτό.

-ΑΥΤΟΔΙΚΗ: να καθίσουμε το ελάττωμα που μελετάμε στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Να φέρουμε στη δίκη τις ζημιές που προξενεί στην συνείδηση και τις ωφέλειες που θα έφερνε στη ζωή μας η εκμηδένιση του ελαττώματος που δικάζεται.

–ΠΡΟΣΕΥΧΗ: να ζητήσουμε από την Θεϊκή Μητέρα Κουνταλίνη, την εσωτερική και ατομική Μητέρα, με πολλή θέρμη. Να της μιλήσουμε με ειλικρίνεια και να στρέψουμε μέσα όλα τα ελαττώματα και τις αποτυχίες που έχουμε ώστε Αυτή, που είναι η μοναδική ικανή να αποσυνθέσει το εγώ, να τα αποσυνθέσει μέχρι την ίδια τους την ρίζα.

Καταλήγει ευχάριστο και ενδιαφέρον να παρευρισκόμαστε, κάθε φορά που μπορούμε, στις Σάλες διαλογισμού, στα γνωστικά Lumisial.

Είναι απαραίτητο να εφαρμόζουμε το διαλογισμό πάντοτε με τα μάτια κλειστά με σκοπό να αποφύγουμε τις εξωτερικές αισθητηριακές αντιλήψεις.

Τα πτώματα του Εγώ

Στις ατομικές κολάσεις πρέπει να αποσυνθέσουμε τα πτώματα του εγώ με την αιχμή της ηλεκτρικής σεξουαλικής δύναμης. Δεν πρέπει να περιμένουμε να τα αποσυνθέσει ο χρόνος.

Το πολύτιμο Διαμάντι με το οποίο ο Σολομώντας καθάρισε τις πολύτιμες πέτρες, είναι η Φιλοσοφική Πέτρα. Αποσυνθέτοντας τα πτώματα του εγώ πρέπει να κατευθύνουμε όλες τις προσπάθειές μας στο να «μην ξαναδημιουργήσουμε φυσικά σώματα γιατί είναι τρωτά και εκτεθειμένα στα γηρατειά και στον θάνατο».

Αναμφισβήτητα το Κάρμα δημιουργεί σώματα.

Από έλλειψη ψυχολογικής δουλειάς, οι άνθρωποι αυτής της εποχής δεν είναι βαθείς και τους αρέσει να είναι επιφανειακοί. Νομίζουν τους εαυτούς τους ικανούς να γελάνε με όλους τους πολιτισμούς.

Σε αυτούς τους καιρούς, ο ανθρώπινος νους βρίσκεται εκφυλισμένος για εκείνον τον λόγο της σύλληψης. Κάθε εκπεμπόμενη σύλληψη είναι το αποτέλεσμα από αυτό που έχουν πει άλλοι, από αυτό που έχουν μελετήσει.

Η αυτοσύλληψη βασίζεται στον πειραματισμό του ιδιαίτερου τρόπου σκέψης.

Ο Γκουρτζίεφ είναι υποτυπώδης στις σκέψεις του.

Ο Κρισναμούρτι έχει τις αυτοσυλλήψεις του γιατί δεν έχει διαβάσει ποτέ κανέναν.

Η ανισορροπία και το σπάσιμο της αρμονίας του Κόσμου επέρχονται όταν η αυτοεξουσία δεν κατέχεται μέσα.

Πως γίνεται να κατέχουμε αυτοεξουσία εάν δεν είμαστε ιδιοκτήτες του εαυτού μας;

Η αυτοδράση μπορεί να είναι δυνατή μόνο όταν έχουμε το Είναι μέσα μας.

Η Φιλοσοφική Πέτρα, η αυτοϊδέα, η αυτοδράση και η αυτοεξουσία, είναι δυνατές μόνον όταν αποσυντίθενται τα πτώματα του εγώ στις ψυχολογικές ατομικές κολάσεις.

Ψυχογένεσις

Ο πολιτισμός μας, με την τόσο αστραφτερή εμφάνιση της κατάκτησης του διαστήματος και της εισχώρησης στην ύλη, είναι σάπιος από την λέπρα της ηθικής παρακμής της ομοφυλοφιλίας, του λεσβιανισμού και της ναρκομανίας.

Αυτός ο πολιτισμός έχει μπει στην φάση της πτώσης για να εκκαθαριστεί όπως έχει συμβεί και με άλλους πολιτισμούς. Μας το δείχνει η ιστορική μαρτυρία της περήφανης και αυτοκρατορικής Ρώμης, όπου τα σημάδια της πτώσης φάνηκαν όταν στην μεγαλοπρέπεια ενός αυστηρού και ηθικού έθνους συνέβησαν ριζικές αλλαγές που το βύθισαν στις διαστροφές παρ’ όλο που ήταν μια κοινωνία που είχε κατακτήσει τον αρχαίο κόσμο.

Σε τι βασίζομαι; Σε σαφή και ισχυρά γεγονότα! Ένας μεγάλος πολιτισμός όπως ο αγγλικός τώρα πια εξάγει μόνο μια ψυχολογική λέπρα που μολύνει διανοητικά τις γενιές αυτής της εποχής. Το αγγλικό γκρουπ Σεξ Πίστολς οι οποίοι είναι ικανοί να κάνουν όλα τα αντίθετα από το κατεστημένο αλλά με αρνητικό τρόπο, για να εμφανίζονται σαν εξέχουσες φιγούρες, είναι οι δημιουργοί του Πανκ-Ροκ. Είναι οι διαμορφωτές νοσηρών τραγουδιών με άσχημες λέξεις, θέματα που ασχολούνται με την άμεση επίθεση, όχι μόνο ενάντια στους θεσμούς αλλά μέχρι και ενάντια στο ίδιο το κοινό που τους ακούει με την συνείδηση κοιμισμένη.

Η βρώμα είναι η σημαία των Σεξ Πίστολς, υποκειμενικό μήνυμα που παραδίδουν σ’ αυτή τη φτωχή ανθρωπότητα που είναι σάπια μέχρι το μεδούλι.

Οι Σεξ Πίστολς είναι ένα επιθετικό γκρουπ, καταχράται όλα όσα καθορίζει όπως τη θρησκεία του Πανκ-Ροκ. Τραγούδια ενάντια στην αγάπη γεμάτα με κυνισμό, ενάντια στην καταπίεση και την επίθεση, δημιουργημένα από τέσσερις νέους της αγγλικής εργατικής τάξης που είναι ενάντια στην ελίτ. Καταλήγει παράλογο να μπορούν αυτά τα διανοητικά ζώα να δημιουργήσουν μια θρησκεία ξεχνώντας ότι η λέξη θρησκεία έρχεται από την ελληνική γλώσσα και σημαίνει ένωση με την θεϊκότητα. Αλλά τι είδους θεϊκότητα έχουν αυτοί οι εκφυλισμένοι άνθρωποι που οι νέοι τους λατρεύουν μέσα στην ύπνωσή τους σαν να ήταν τίποτα σπουδαίο; Αυτό το μουσικό ρεύμα που φτιάχνουν οι Σεξ Πίστολς δημιουργεί το πιο κολασμένο περιβάλλον της τωρινής ύπαρξης, αυτό βεβαιώνεται από εκατοντάδες νέους βυθισμένους στην πιο βαθιά πνευματική και ψυχολογική άγνοια που συμμετέχουν σε αυτά τα ακροατήρια του «Εκατό Κλαμπ» του Λονδίνου.

Το κύμα της Πανκ προχωρά παρ’ όλη την αντίσταση και στα αναρίθμητα διεθνή περιοδικά εμφανίζεται πια η υποκειμενική μόδα. Ρούχα από κουρέλια, απορρίμματα από ότι υλικό υπάρχει τα χρησιμοποιούν σαν στολίδια, κοντό μαλλί και βαμμένο με διάφορα χρώματα, πουκάμισα και πέδιλα με επιγραφές ενάντια σε όλα. Αυτή είναι μια σαφής απόδειξη των συμπτωμάτων της ψυχολογικής λέπρας που έχει η ανθρωπότητα και που την έχει σαπίσει τόσο.

Σε πολλές από τις συναντήσεις τους, η φυσική επιθετικότητα -θυμός- γίνεται της μόδας. Με μεγάλη ευκολία προσβολές ακόμη και μπουκάλια πετιούνται από την ίδια την σκηνή των Σεξ Πίστολς. Όλα αυτά πολλές φορές τελειώνουν με καυγάδες και μέχρι που φτάνουν στη φυλακή και τα νοσοκομεία. Παρ’ όλη αυτή την προσβλητική πολυλογία και το πέταγμα πραγμάτων εμφανίζονται κάποιοι άγγλοι νεαροί που φωνάζουν ότι αγαπάνε τους Σεξ Πίστολς γιατί είναι ότι ανώτερο, όπως ήδη συνέβη σε κάποιες εμφανίσεις στο κλαμπ Παράδεισος στην οδό Μπριούερ.

Περιέργως στο συγκρότημα Σεξ Πίστολς επικεφαλής είναι ο Τζόνυ Ρότεν (Γιαννάκης Σάπιος), ο αρχηγός που ποτέ πριν δεν είχε τραγουδήσει, ο Σίντ Βίσιους (Σίντ Διεφθαρμένος), ο Πώλ Κούκ (Παύλος Κόκορας) και ο Στίβ Τζόουνς. Στην Αγγλία δεν σέβονται κανέναν και δύσκολα θα μπορούσαν να έρθουν στην χώρα μας.

Θεωρώ ότι η ζωή δεν θα εξηγούνταν χωρίς περιόδους εξέλιξης και πτώσης όπως αυτή του κύματος Πανκ, που αναφέρονται σε φυτά, ζώα, ανθρώπινα όντα, στα αστέρια και τους αστερισμούς.

Οι ιστορικοί κύκλοι έχουν επίσης μια εξέλιξη και μετά μία πτώση που μοιραία παρουσιάζεται, η οποία φθείρει πέτρες, κονιορτοποιεί ήλιους, μετατρέπει σε γέροντα αυτόν που ήταν παιδί, μετατρέπει σε κάρβουνο αυτό που ήταν δέντρο και βυθίζει στο βάθος των ωκεανών τις ηπείρους ή τις κάνει να αναδυθούν.

Τα αξιώματά μας που παρουσιάζονται σε αυτό το έργο έχουν σκοπό να διαμορφώσουν τις βάσεις ενός νέου πολιτισμού που να μην έχει λέπρα και να βασίζεται στην Ψυχογένεση. Δηλαδή στην δημιουργία του ανθρώπου πρώτα, για να περάσουμε μετά στον υπεράνθρωπο μέσω της σεξουαλικής και διανοητικής Υπερδυναμικής στην οποία δίνουμε έμφαση σε αυτό το βιβλίο.

Στα Γνωστικά μας Ιδρύματα που διαδίδουν τη διδασκαλία μου μπορούν να μπουν όλοι όσοι θέλουν, πάντα εφ’ όσον έχουν υπερβατικές φιλοδοξίες και θέλουν να πραγματοποιήσουν μέσα στον εαυτό τους την Ψυχογένεση, εδώ και τώρα.

Ο άνθρωπος που δεν έχει κάνει την Ψυχογένεση μέσα στον εαυτό του χρησιμοποιεί ένα άπειρα μικρό μέρος των ικανοτήτων και δυνάμεών του, γι’ αυτό καλώ τους αναγνώστες μας να βάλουν σε εφαρμογή τις ψυχολογικές διδασκαλίες που παραδίδω σε αυτά τα κεφάλαια για να μάθουν να αποκτούν το ανώτερο όφελος από την ψυχή τους.

Μέσα σε κάθε ανθρώπινο ον υπάρχουν ατελείωτες δυνατότητες για μια γνώση επίσης χωρίς όρια. Όλοι κατέχουμε σε εμβρυακό στάδιο μεγάλες ψυχολογικές ικανότητες που θα αναβλύσουν το ίδιο λεπτό που θα κάνουμε τη δουλειά μιας Ψυχογένεσης μέσα μας χωρίς να περιμένουν ούτε μια στιγμή παραπάνω. Το ανθρώπινο ον πρέπει να γίνει ικανό να γνωρίσει όσα ανήκουν στην ύπαρξή του, αυτό είναι ένα γεγονός όσο και η ελεύθερη βούληση. Γιατί είμαστε εδώ; Από πού ερχόμαστε; Προς τα πού πάμε; όλα αυτά πρέπει να γίνουν γνωστά εδώ και τώρα και να είναι ελεύθερα από δογματισμούς και θεωρίες.

Μέσα από τις ψυχολογικές πειθαρχίες που έχω δείξει μπορούμε να καλυτερεύσουμε ψυχικά, δηλαδή, να κάνουμε την Ψυχογένεση μέσα μας για να έρθουμε σε επαφή με τις διάφορες διαστάσεις της φύσης.

Καθώς θα προχωράμε δουλεύοντας στην Ψυχογένεσή μας θα βλέπουμε την προσωπική μας ανάπτυξη, έχοντας έτσι πρόσβαση στις βαθιές εσωτερικές γνώσεις που διαμέσου της ροής των αναρίθμητων αιώνων βρίσκονται εκεί, στη διάθεση κάθε ανθρώπινου όντος που επιθυμεί ειλικρινά να βρει απαντήσεις σε μια ποσότητα κενών και ερωτηματικών και που χωρίς να ξέρει επιχειρεί την αθάνατη υπόδειξη του Μεγάλου Δάσκαλου: Ψάξτε και θα βρείτε…

Σε σύνθεση θα πούμε ότι η Ψυχογένεση βασίζεται στη φράση της επιγραφής στον αρχαίο Ναό των Δελφών: « Σε προειδοποιώ όποιος και αν είσαι, ω! εσύ που επιθυμείς να βολιδοσκοπήσεις τα μυστήρια της φύσης, ότι αν δεν βρεις μέσα σε σένα τον ίδιο εκείνο που ψάχνεις, ούτε έξω θα μπορέσεις να το βρεις. Αν αγνοείς τις ομορφιές του ίδιου σου του σπιτιού, πως σκοπεύεις να βρεις άλλες ομορφιές; Σε σένα βρίσκεται κρυμμένος ο θησαυρός των θησαυρών. Ω! άνθρωπε, γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το Σύμπαν και τους Θεούς».

Η μετατροπή των εντυπώσεων

Θα μιλήσουμε για την μετατροπή της ζωής και αυτό είναι δυνατόν αν κανείς το σκοπεύει κατά βάθος.

Μετατροπή, σημαίνει ότι ένα πράγμα αλλάζει σε άλλο πράγμα διαφορετικό. Είναι λογικό να είναι όλα επιδεκτικά αλλαγών.

Υπάρχουν μετατροπές της ύλης πολύ γνωστές. Κανείς δεν θα μπορούσε να αρνηθεί, για παράδειγμα, ότι η ζάχαρη μετατρέπεται σε αλκοόλ και ότι αυτό μετατρέπεται σε ξύδι από την δράση των ζυμώσεων. Αυτή είναι η μετατροπή μιας μοριακής ουσίας. Ξέρει κανείς από την χημική ζωή των στοιχείων, για παράδειγμα, ότι το ράδιο μετατρέπεται αργά σε μόλυβδο.

Οι αλχημιστές του μεσαίωνα μιλούσαν για την μετατροπή του μολύβδου σε χρυσό. Όμως, δεν υπαινίσσονταν πάντα το καθαρά φυσικό, μεταλλικό θέμα. Κανονικά ήθελαν να δείξουν με αυτή την λέξη την μετατροπή του μολύβδου της προσωπικότητας στον χρυσό του πνεύματος. Έτσι λοιπόν, συμφέρει να συλλογιστούμε σε όλα αυτά τα πράγματα.

Στα Ευαγγέλια η ιδέα του γήινου ανθρώπου, σε σύγκριση με ένα σπόρο ικανό για βλάστηση, έχει την ίδια έννοια με την ιδέα της αναγέννησης του ανθρώπου που γεννιέται ξανά. Είναι φανερό ότι αν ο σπόρος δεν πεθάνει το φυτό δεν γεννιέται. Σε κάθε μετατροπή υπάρχει θάνατος και γέννηση.

Στη Γνώση θεωρούμε τον άνθρωπο σαν ένα εργοστάσιο τριών ορόφων που απορροφά κανονικά τρεις τροφές.

Την κοινή τροφή, που αντιστοιχεί στον κατώτερο όροφο του εργοστασίου, στο ζήτημα αυτό του στομαχιού. Τον αέρα, που φυσικά βρίσκεται σε σχέση με τον δεύτερο όροφο, με τα πνευμόνια. Και τις εντυπώσεις, που αναμφισβήτητα είναι συνδεδεμένες με τον τρίτο όροφο ή τον εγκέφαλο.

Η τροφή που τρώμε υφίσταται διαδοχικές μετατροπές, αυτό είναι αναντίρρητο. Η διαδικασία της ζωής, στον εαυτό της και από τον εαυτό της, είναι μετατροπή. Κάθε πλάσμα του σύμπαντος ζει από την μετατροπή μιας ουσίας σε άλλη. Η χλωρίδα, για παράδειγμα, μετατρέπει το νερό, τον αέρα και τα άλατα της γης σε νέες ζωτικές φυτικές ουσίες, σε χρήσιμα για μας στοιχεία, όπως είναι τα καρύδια, τα φρούτα, οι πατάτες, το λεμόνι κ.λ.π. Έτσι λοιπόν, όλα είναι μετατροπή.

Με τη δράση του ηλιακού φωτός αλλάζουν οι ζυμώσεις της φύσης. Είναι αναντίρρητο ότι η ευαίσθητη ταινία της ζωής, που κανονικά απλώνεται πάνω στην επιφάνεια της Γης, οδηγεί όλες τις συμπαντικές δυνάμεις προς το ίδιο το εσωτερικό του πλανητικού κόσμου. Αλλά κάθε φυτό, κάθε έντομο, κάθε πλάσμα και το ίδιο το διανοητικό ζώο, το λανθασμένα ονομαζόμενο άνθρωπος, απορροφά, αφομοιώνει καθορισμένες κοσμικές δυνάμεις και μετά τις μετατρέπει και τις μεταβιβάζει ασυνείδητα στους κατώτερους μανδύες του πλανητικού οργανισμού. Αυτές οι μετασχηματισμένες δυνάμεις βρίσκονται εσωτερικά συσχετισμένες με όλη την οικονομία του πλανητικού οργανισμού στον οποίο ζούμε. Αναμφισβήτητα, κάθε πλάσμα, σύμφωνα με το είδος του, μετατρέπει ορισμένες δυνάμεις που μετά τις μεταβιβάζει στο εσωτερικό της γης για την οικονομία του κόσμου. Έτσι λοιπόν, κάθε πλάσμα που έχει ύπαρξη πληρεί τις ίδιες λειτουργίες.

Όταν τρώμε κάποια τροφή αναγκαία για την ύπαρξή μας, είναι σαφές ότι αυτή τροποποιείται από φάση σε φάση, σε όλα αυτά τα στοιχεία τα τόσο απαραίτητα για την ίδια μας την ύπαρξη. Ποιός πραγματοποιεί μέσα μας αυτές τις διαδικασίες της μετατροπής των ουσιών; Το Ένστικτο Κέντρο, είναι φανερό. Η σοφία αυτού του κέντρου είναι αληθινά εκπληκτική. Η χώνεψη, στον εαυτό της, είναι μετατροπή. Η τροφή στο στομάχι, δηλαδή, στο κατώτερο μέρος του τριώροφου εργοστασίου του ανθρώπινου οργανισμού, υποφέρει μετατροπές. Αν κάτι εισβάλλει χωρίς να περάσει από το στομάχι, ο οργανισμός δεν μπορεί να αφομοιώσει τις βιταμίνες ούτε τις πρωτεΐνες του, αυτό θα ήταν απλά μια δυσπεψία. Στο μέτρο που προχωράμε συλλογιζόμενοι πάνω σε αυτό το θέμα, φτάνουμε να καταλάβουμε την ανάγκη να περάσουμε από μια μετατροπή.

Φανερό είναι ότι οι φυσικές τροφές μετατρέπονται, όμως υπάρχει κάτι που μας καλεί σε συλλογισμό: Υπάρχει σε εμάς η μορφωτική μετατροπή των εντυπώσεων;

Για τον σκοπό της ίδιας της φύσης δεν υπάρχει καμία ανάγκη να μετατρέπει αληθινά τις εντυπώσεις το διανοητικό ζώο, το λανθασμένα ονομαζόμενο άνθρωπος. Αλλά ένας άνθρωπος μπορεί να μετατρέπει τις εντυπώσεις του από μόνος του, αν κατέχει, φυσικά, μια γνώση, θα λέγαμε, σε βάθος και πρέπει να καταλάβουμε το γιατί αυτής της ανάγκης.

Θα ήταν μεγαλειώδες να μετατρέπαμε τις εντυπώσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων, όπως φαίνονται στο πεδίο της πρακτικής ζωής, πιστεύουν ότι αυτός ο φυσικός κόσμος θα τους δώσει αυτό που ποθούν και ψάχνουν. Πραγματικά αυτό είναι ένα τρομερό σφάλμα. Η ζωή, αυτή καθ’ εαυτή, μπαίνει μέσα μας, στον οργανισμό μας, με μορφή απλών εντυπώσεων. Το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε είναι η έννοια της εσωτερικής δουλειάς που σχετίζεται εσώτατα με τον κόσμο των εντυπώσεων.

Χρειάζεται να τις μετατρέψουμε; Είναι αλήθεια! Δεν θα μπορούσε κανείς να μετατρέψει αληθινά την ζωή του αν δεν μετατρέπει τις εντυπώσεις που του έρχονται στο νου.

Οι άνθρωποι που διαβάζουν αυτές τις γραμμές πρέπει να συλλογιστούν σε αυτό που λέμε εδώ. Μιλάμε για κάτι πολύ επαναστατικό, επειδή ο κόσμος πιστεύει ότι το φυσικό είναι το πραγματικό, αλλά αν πάμε λίγο περισσότερο σε βάθος, θα δούμε ότι αυτό που πραγματικά λαμβάνουμε σε κάθε στιγμή, σε κάθε λεπτό είναι απλές εντυπώσεις.

Όταν βλέπουμε κάποιο άτομο που μας ευχαριστεί ή μας δυσαρεστεί, το πρώτο που αποκτούμε είναι εντυπώσεις τέτοιας φύσεως έτσι; Αυτό δεν μπορούμε να το αρνηθούμε. Η ζωή είναι μια διαδοχή εντυπώσεων, όχι όπως νομίζουν οι πολυμαθείς αγνοούντες ότι είναι ένα φυσικό πράγμα αποκλειστικά υλιστικού τύπου.

Η πραγματικότητα της ζωής είναι οι εντυπώσεις της!

Είναι φανερό ότι οι ιδέες που διατυπώνουμε καταλήγουν όχι και τόσο εύκολες στη σύλληψη, στην κατανόηση. Είναι πιθανόν οι αναγνώστες να έχουν την σιγουριά ότι η ζωή υπάρχει σαν τέτοια όμως όχι σαν εντυπώσεις της. Βρίσκονται τόσο επηρεασμένοι απ’ αυτόν τον φυσικό κόσμο που, προφανώς, έτσι σκέπτονται. Το άτομο που βλέπουμε να κάθεται, για παράδειγμα, σε μια καρέκλα με αυτό ή εκείνο το χρωματιστό ένδυμα, αυτός που μας χαιρετά, αυτός που μας χαμογελά κ.λ.π., είναι για μας πραγματικά αλήθεια.

Αλλά αν διαλογιστούμε βαθειά σε όλα αυτά, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι το πραγματικό είναι οι εντυπώσεις. Αυτές έρχονται, πραγματικά, στο νου μέσω του Παράθυρου των αισθήσεων.

Αν δεν είχαμε τις αισθήσεις, για παράδειγμα, μάτια για να βλέπουμε, ούτε αυτιά για να ακούμε, ούτε στόμα για να γευόμαστε τις τροφές που απορροφά ο οργανισμός μας, θα υπήρχε για μας αυτό που λέγεται φυσικός κόσμος; Σαφώς όχι, απολύτως όχι.

Η ζωή φτάνει σε εμάς με την μορφή εντυπώσεων και είναι εκεί ακριβώς που υπάρχει η πιθανότητα να δουλέψουμε πάνω στον εαυτό μας. Πριν από όλα τι πρέπει να κάνουμε; Πρέπει να καταλάβουμε την δουλειά που πρέπει να κάνουμε. Πως θα μπορούσαμε να κατορθώσουμε μια ψυχολογική μετατροπή του εαυτού μας; Λοιπόν, πραγματοποιώντας μια εργασία πάνω στις εντυπώσεις που λαμβάνουμε κάθε στιγμή, κάθε λεπτό. Αυτή η εργασία λαμβάνει το όνομα Πρώτο Συνειδητό Σοκ. Αυτό σχετίζεται με εκείνες τις εντυπώσεις που είναι όλα όσα γνωρίζουμε από τον εξωτερικό κόσμο. Τι μέγεθος έχουν τα αληθινά πράγματα; τα αληθινά πρόσωπα;

Χρειάζεται να μετατρεπόμαστε εσωτερικά κάθε μέρα. Αν θέλουμε να μετατρέψουμε την ψυχολογική μας άποψη χρειάζεται να δουλεύουμε πάνω στις εντυπώσεις που εισέρχονται μέσα μας.

Γιατί ονομάζουμε την δουλειά της μετατροπής των εντυπώσεων Πρώτο Συνειδητό Σοκ; Γιατί το «σοκ» είναι κάτι που δεν θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε με μηχανικό μόνο τρόπο. Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ με μηχανικό τρόπο, χρειάζεται μια αυτοσυνείδητη προσπάθεια. Είναι προφανές ότι όταν αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε αυτή την δουλειά, αρχίζουμε να μην είμαστε ο μηχανικός άνθρωπος που χρησιμεύει για τους σκοπούς της φύσης.

Αν σκεφτούμε τώρα το νόημα όλων όσων σας διδάσκω εδώ, για την πορεία της αυτοπροσπάθειας, αρχίζοντας από την παρατήρηση του εαυτού μας, θα δείτε ότι στην πρακτική πλευρά της εσωτερικής δουλειάς όλα σχετίζονται εσωτερικά με την μετατροπή των εντυπώσεων και σε ότι καταλήγει φυσικά από αυτές.

Η δουλειά, για παράδειγμα, πάνω στις αρνητικές συγκινήσεις, πάνω στις ενοχλητικές καταστάσεις της ψυχής, πάνω στην ταύτιση, πάνω στην αυτοεκτίμηση, πάνω στα εξακολουθητικά εγώ, πάνω στο ψέμα, πάνω στην αυτοδικαίωση, πάνω στην συγχώρεση, πάνω στις ασυνείδητες καταστάσεις στις οποίες βρισκόμαστε, σχετίζεται πλήρως με την μετατροπή των εντυπώσεων και ότι καταλήγει από όλα αυτά. Θα πεισθείτε ότι με συγκεκριμένο τρόπο, η δουλειά πάνω στον εαυτό μας συγκρίνεται με την χώνευση, με την έννοια ότι είναι μια μετατροπή. Είναι αναγκαίο να διαμορφώσουμε ένα στοιχείο αλλαγής στον τόπο της εισόδου των εντυπώσεων, μην το ξεχνάτε.

Μέσω της κατανόησης της δουλειάς, μπορείτε να δεχθείτε την ζωή σαν μία δουλειά, τότε θα μπείτε πραγματικά σε μια συνεχή κατάσταση ενθύμησης του εαυτού σας, θα έρθει φυσικά σε σας ο τρομερός ρεαλισμός της μετατροπής των εντυπώσεων. Οι ίδιες οι εντυπώσεις κανονικά, ή υπερφυσικά θα λέγαμε καλύτερα, θα σας έφερναν σε μια καλύτερη ζωή από αυτή που σας αντιστοιχεί φυσικά και δεν θα ενεργούσαν πια επάνω σας όπως το έκαναν στην αρχή της ίδιας σας της μετατροπής. Αλλά όσο συνεχίζετε να σκέπτεστε με τον ίδιο τρόπο, παίρνοντας την ζωή με τον ίδιο τρόπο, είναι φανερό ότι δεν θα υπάρξει σε σας καμία αλλαγή. Το να μετατρέπει τις εντυπώσεις της ζωής σημαίνει να μετατρέπει κανείς τον εαυτό του. Αυτή η ολοκληρωτικά καινούρια μορφή του σκέπτεσθαι μας βοηθάει να πραγματοποιήσουμε αυτή την μετατροπή. Όλη αυτή η ομιλία βασίζεται αποκλειστικά πάνω στη ριζική μορφή μετατροπής μας. Αν κάποιος δεν μετατρέπεται δεν καταφέρνει τίποτα.

Θα καταλάβετε, φυσικά, πως η ζωή απαιτεί να αντιδρούμε συνεχώς. Όλες αυτές οι αντιδράσεις διαμορφώνουν την προσωπική μας ζωή. Το να αλλάξουμε τη ζωή μας σημαίνει να αλλάξουμε αληθινά τις ίδιες μας τις αντιδράσεις. Η εξωτερική ζωή μας έρχεται σαν απλές εντυπώσεις που μας αναγκάζουν να αντιδρούμε με έναν τρόπο, θα λέγαμε, στερεότυπο. Αν οι αντιδράσεις που διαμορφώνουν την προσωπική μας ζωή είναι όλες αρνητικού τύπου τότε και η ζωή μας επίσης θα είναι αρνητική.

Η ζωή αποτελείται από μια εξακολουθητική σειρά αρνητικών αντιδράσεων που δίνονται σαν αδιάκοπες απαντήσεις στις εντυπώσεις που φτάνουν στον νου. Μετά, το καθήκον μας αποτελείται από το να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις της ζωής με τρόπο που να μην προκαλούν αυτόν τον τύπο της αρνητικής απάντησης. Αλλά για να το κατορθώσουμε είναι αναγκαίο να αυτοπαρατηρούμαστε απο στιγμή σε στιγμή, από λεπτό σε λεπτό. Είναι λοιπόν επείγον να μελετάμε τις εντυπώσεις μας.

Δεν μπορούμε να αφήνουμε τις εντυπώσεις να έρχονται με έναν υποκειμενικό και μηχανικό τρόπο. Αν αρχίσουμε αυτόν τον έλεγχο, αυτό ισοδυναμεί με το να αρχίσουμε τη ζωή, να αρχίσουμε να ζούμε πιο συνειδητά. Ένα άτομο μπορεί να δίνει στον εαυτό του την πολυτέλεια να μην έρχονται οι εντυπώσεις μηχανικά, αν δρα έτσι, μετατρέπει τις εντυπώσεις και τότε αρχίζει να ζει συνειδητά.

Το Πρώτο Συνειδητό Σοκ αποτελείται από το να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις που μας έρχονται. Αν κατορθώσουμε να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις που μας έρχονται στο νου κατά το λεπτό της εισόδου τους, κατορθώνουμε μεγαλειώδη αποτελέσματα που ευεργετούν την ύπαρξή μας.

Πάντα μπορούμε να εργαστούμε στο αποτέλεσμα των εντυπώσεων. Είναι φανερό ότι αχρηστεύονται χωρίς ένα μηχανικό αποτέλεσμα μιας και αυτή η μηχανικότητα συνηθίζει να είναι καταστροφική για το εσωτερικό της ψυχής μας.

Αυτή η εσωτερική γνωστική Δουλειά πρέπει να φτάσει μέχρι το σημείο όπου μπαίνουν οι εντυπώσεις, γιατί διανέμονται μηχανικά από την προσωπικότητα σε μέρη εσφαλμένα για να προκαλέσουν παλιές αντιδράσεις.

Θα προσπαθήσω να το απλοποιήσω αυτό. Ας βάλουμε για παράδειγμα το εξής: Αν ρίξουμε μια πέτρα σε μια κρυστάλλινη λίμνη, παράγονται στην λίμνη εντυπώσεις και η απάντηση σε αυτές τις εντυπώσεις που δίνονται από την πέτρα εκδηλώνονται σε κύματα που πηγαίνουν από το κέντρο προς την περιφέρεια.

Τώρα, φανταστείτε τον νου σαν μια λίμνη. Ξαφνικά εμφανίζεται η εικόνα ενός ανθρώπου, αυτή η εικόνα είναι όπως η πέτρα του παραδείγματός μας που φτάνει στο νου. Τότε ο νους αντιδρά σε μορφή εντυπώσεων. Οι εντυπώσεις είναι αυτές που παράγει η εικόνα που φτάνει στο νου και οι αντιδράσεις είναι οι απαντήσεις σε αυτές τις εντυπώσεις.

Αν πετάξουμε μια μπάλα σε έναν τοίχο, ο τοίχος δέχεται τις εντυπώσεις, μετά έρχεται η αντίδραση που αποτελείται απο την επιστροφή της μπάλας σε αυτόν που την έστειλε. Καλά, μπορεί να μην φτάσει σε ευθεία αλλά κατά κάποιον τρόπο αναπηδά η μπάλα και αυτό είναι αντίδραση.

Ο κόσμος είναι διαμορφωμένος από εντυπώσεις, για παράδειγμα: μας έρχεται στο νου η εικόνα ενός τραπεζιού δια μέσω των αισθήσεων. Δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει έρθει το τραπέζι ή ότι το τραπέζι έχει μπει στον εγκέφαλό μας, αυτό είναι παράλογο, αλλά έχει μπει η εικόνα του τραπεζιού, τότε ο νους μας αντιδρά αμέσως λέγοντας: Αυτό είναι ένα τραπέζι από ξύλο ή από μέταλλο κ.λ.π.!

Υπάρχουν εντυπώσεις που δεν είναι πολύ ευχάριστες, για παράδειγμα: Οι λέξεις ενός υβριστή, έτσι; Θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε τις λέξεις ενός υβριστή;

Οι λέξεις είναι όπως είναι, τότε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Να μετατρέψουμε τις εντυπώσεις που μας προκαλούν τέτοιες λέξεις και αυτό είναι δυνατόν. Η γνωστική Διδασκαλία μας διδάσκει να αποκρυσταλλώνουμε την Δεύτερη Δύναμη, τον Χριστό μέσα μας, μέσω του αξιώματος που λέει: «Πρέπει να δεχόμαστε με καλοσύνη τις δυσάρεστες εκδηλώσεις των ομοίων μας».

Στο προηγούμενο αξίωμα βρίσκεται ο τρόπος να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις που μας προκαλούν οι λέξεις ενός υβριστή. Να δεχόμαστε με καλοσύνη τις δυσάρεστες εκδηλώσεις των ομοίων μας. Αυτό το αξίωμα θα μας φέρει φυσικά μέχρι την αποκρυστάλλωση της Δεύτερης Δύναμης, το Χριστό μέσα μας, θα κάνει να έρθει και να πάρει μέσα μας μορφή ο Χριστός.

Αν από τον φυσικό κόσμο δεν γνωρίζουμε παρά τις εντυπώσεις, τότε, ακριβώς, ο φυσικός κόσμος δεν είναι τόσο εξωτερικός όσο νομίζει ο κόσμος. Δίκαια είπε ο Εμμανουήλ Κάντ: «Το εξωτερικό είναι το εσωτερικό». Αν το εσωτερικό είναι αυτό που μετράει, πρέπει τότε να μετατρέψουμε το εσωτερικό. Οι εντυπώσεις είναι εσωτερικές, γι’ αυτό όλα τα αντικείμενα και τα πράγματα, όλα όσα βλέπουμε, υπάρχουν στο εσωτερικό μας με μορφή εντυπώσεων.

Αν δεν μετατρέπουμε τις εντυπώσεις τίποτα δεν θα αλλάξει μέσα μας. Η λαγνεία, η απληστία, η περηφάνια, το μίσος κ.λ.π. υπάρχουν με μορφή εντυπώσεων που πάλλονται συνεχώς μέσα στην ψυχή μας.

Η μηχανική κατάληξη τέτοιων εντυπώσεων έχει γίνει όλα αυτά τα απάνθρωπα στοιχεία που φέρουμε μέσα μας και που κανονικά τα έχουμε ονομάσει εγώ και που στο σύνολό τους αποτελούν τον εαυτό μου, τον εαυτό σου.

Ας υποθέσουμε, σαν παράδειγμα, ότι ένα άτομο βλέπει μια προκλητική γυναίκα και δεν μετατρέπει αυτές τις εντυπώσεις, το αποτέλεσμα θα είναι ότι αυτές, λάγνου τύπου, παράγουν σ’ αυτόν την επιθυμία να την κατακτήσει. Αυτή η επιθυμία έρχεται να γίνει η κατάληξη της λαμβανόμενης εντύπωσης και αποκρυσταλλώνεται, παίρνει μορφή στην ψυχή μας και μετατρέπεται σε ένα επιπρόσθετο ακόμα, δηλαδή, σε ένα απάνθρωπο στοιχείο, ένα νέο είδος λάγνου εγώ που έρχεται να προστεθεί στο σύνολο των απάνθρωπων στοιχείων που στο σύνολό τους αποτελούν το εγώ.

Μέσα μας υπάρχει θυμός, απληστία, λαγνεία, φθόνος, υπερηφάνεια, τεμπελιά και λαιμαργία. Θυμός γιατί; Γιατί πολλές εντυπώσεις έφτασαν ως εμάς, στο εσωτερικό μας, και ποτέ δεν τις μετατρέψαμε. Η μηχανική κατάληξη αυτών των εντυπώσεων θυμού διαμορφώνουν τα εγώ που πάλλονται στην ψυχή μας και που συνεχώς μας κάνουν να αισθανόμαστε θυμό.

Απληστία, γιατί; Αναμφίβολα, πολλά πράγματα ξύπνησαν μέσα μας της απληστία: τα χρήματα, τα κοσμήματα, υλικά πράγματα κάθε είδους κ.λ.π. Αυτά τα πράγματα, αυτά τα αντικείμενα, έφτασαν σε εμάς με μορφή εντυπώσεων. Εμείς διαπράξαμε το λάθος να μην έχουμε μετατρέψει αυτές τις εντυπώσεις σε άλλα διαφορετικά πράγματα, σε μια έλξη για την ομορφιά, σε χαρά κ.λ.π. Αυτές οι εντυπώσεις που δεν μετατράπηκαν, μετατρέπονται φυσικά σε εγώ απληστίας που τώρα φορτωνόμαστε μέσα μας.

Λαγνεία, γιατί; Ήδη είπα ότι διάφορες μορφές λαγνείας έφτασαν σε μας με μορφή εντυπώσεων, δηλαδή, αναδύθηκαν στο εσωτερικό του νου μας εικόνες ερωτικού τύπου και η αντίδρασή του ήταν η λαγνεία. Αφού εμείς δεν μετατρέψαμε αυτά τα λάγνα κύματα, αυτόν τον ανθυγιεινό ερωτισμό, φυσικά και το αποτέλεσμα δεν άργησε, γεννήθηκαν καινούρια νοσηρά εγώ στην ψυχή μας.

Έτσι λοιπόν, σήμερα κιόλας πρέπει να δουλέψουμε πάνω στις εντυπώσεις που έχουμε στο εσωτερικό μας και πάνω στα μηχανικά αποτελέσματά τους. Μέσα μας έχουμε εντυπώσεις θυμού, απληστίας, λαιμαργίας, περηφάνιας, τεμπελιάς και λαγνείας. Έχουμε επίσης μέσα μας τα μηχανικά αποτελέσματα αυτών των εντυπώσεων, μια χούφτα φιλόνικων και φωνακλάδικων εγώ που τώρα χρειάζεται να καταλάβουμε και να εξαλείψουμε.

Αυτή η δουλειά της ζωής μας αποτελείται από το να ξέρουμε να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις και επίσης, από το να ξέρουμε να εξαλείφουμε τα μηχανικά αποτελέσματα των εντυπώσεων που δεν έχουν μετατραπεί κατά το παρελθόν.

Αυτός καθ’ εαυτός ο εξωτερικός κόσμος δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι εντυπώσεις και οι εντυπώσεις είναι εσωτερικές και οι αντιδράσεις σε αυτές τις εντυπώσεις είναι τελείως εσωτερικές.

Κανείς δεν θα μπορούσε να πει ότι βλέπει ένα δέντρο αυτό καθ’ αυτό. Βλέπει την εικόνα του δέντρου αλλά όχι το δέντρο. Το πράγμα το ίδιο, όπως έλεγε ο Εμμανουήλ Κάντ, κανείς δεν το βλέπει, βλέπουμε την εικόνα του πράγματος, δηλαδή αναβλύζει μέσα μας η εντύπωση του δέντρου, του πράγματος και αυτή είναι εσωτερική, είναι του νου.

Αν κανείς δεν κάνει κατάλληλες εσωτερικές τροποποιήσεις το αποτέλεσμα δεν αργεί: παράγεται η γέννηση καινούριων εγώ που έρχονται να σκλαβώσουν ακόμα Περισσότερο την ουσία μας, την συνείδησή μας, που έρχονται να εντείνουν περισσότερο το όνειρο στο οποίο ζούμε.

Όταν κανείς καταλάβει πραγματικά ότι όλα όσα υπάρχουν μέσα του σε σχέση με τον φυσικό κόσμο δεν είναι τίποτε περισσότερο από εντυπώσεις, καταλαβαίνει επίσης την ανάγκη να μετατρέπει αυτές τις εντυπώσεις και κάνοντάς το παράγεται η μετατροπή μας.

Δεν υπάρχει πράγμα που να μας πονάει περισσότερο από την συκοφαντία ή τα λόγια κάποιου υβριστή. Αν κάποιος είναι ικανός να μετατρέψει τις εντυπώσεις που μας προκαλούν αυτές οι λέξεις, τότε αυτές μένουν χωρίς καμία αξία, δηλαδή μένουν σαν επιταγή χωρίς αντίκρισμα. Σίγουρα τα λόγια ενός υβριστή δεν έχουν περισσότερη αξία από αυτήν που τους δίνει ο προσβαλλόμενος. Έτσι αν ο προσβαλλόμενος δεν τους δώσει αξία, επαναλαμβάνω, μένουν σαν μια επιταγή χωρίς αντίκρισμα. Όταν κανείς το καταλάβει αυτό, μετατρέπει τότε τις εντυπώσεις αυτών των λέξεων σε κάτι διαφορετικό: σε αγάπη, σε κατανόηση για τον υβριστή και φυσικά αυτό σημαίνει μετατροπή. Έτσι λοιπόν χρειάζεται να μετατρέπουμε συνεχώς τις εντυπώσεις, όχι μόνο τις τωρινές αλλά και τις περασμένες και τις μελλοντικές.

Μέσα μας υπάρχουν πολλές εντυπώσεις που διαπράξαμε το λάθος στο παρελθόν να μην τις έχουμε μετατρέψει και πολλά μηχανικά αποτελέσματα από αυτές είναι τα εγώ που πρέπει τώρα να εξαλείψουμε, να εκμηδενίσουμε, με σκοπό να μείνει η συνείδηση ελεύθερη και ξύπνια.

Είναι απαραίτητο να συλλογιστούμε πάνω σε αυτό που λέω. Τα πράγματα, οι άνθρωποι, δεν είναι τίποτα περισσότερο από εντυπώσεις μέσα μας, μέσα στους νόες μας. Αν μετατρέπουμε αυτές τις εντυπώσεις, μετατρέπουμε ριζικά τη ζωή μας.

Όταν σε κάποιον υπάρχει περηφάνια, αυτή έχει σαν βάση την άγνοια. Αισθάνεται κάποιο άτομο περήφανο για την κοινωνική του θέση, για τα λεφτά του. Αλλά αν, για παράδειγμα, σκεφτεί ότι η κοινωνική του θέση είναι ένα απολύτως νοητικό ζήτημα. Ότι είναι μια σειρά από εντυπώσεις που έχουν φτάσει στον νου του, εντυπώσεις πάνω στην πολιτική του κατάσταση. Αν σκεφτεί ότι η κατάσταση αυτή δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα νοητικό ζήτημα ή αν αναλύσει το ζήτημα της αξίας της, φτάνει να καταλάβει ότι η θέση του υπάρχει στον νου του με μορφή εντυπώσεων. Αυτή η εντύπωση που προκαλούν τα χρήματα και η κοινωνική θέση, δεν είναι τίποτε περισσότερο από τις εξωτερικές εντυπώσεις του νου. Με μόνο το γεγονός του να καταλάβουμε ότι είναι μόνο εντυπώσεις του νου, υπάρχει μετατροπή πάνω τους. Τότε η περηφάνια από μόνη της πέφτει, καταρρέει και γεννιέται με φυσικό τρόπο μέσα μας η ταπεινότητα.

Συνεχίζοντας την μελέτη των διαδικασιών της μετατροπής των εντυπώσεων, θα προχωρήσουμε με κάτι περισσότερο. Για παράδειγμα η εικόνα μιας λάγνας γυναίκας φτάνει στον νου ή αναβλύζει στον νου, αυτή η εικόνα είναι μία εντύπωση, αυτό είναι φανερό. Θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε αυτή τη λάγνα εντύπωση μέσω της κατανόησης. Θα έφτανε να σκεφτούμε σε εκείνη τη στιγμή ότι αυτή η γυναίκα θα πεθάνει και ότι το σώμα της θα γίνει σκόνη στον τάφο και αν με την φαντασία βλέπαμε το σώμα της σε αποσύνθεση μέσα στον τάφο, αυτό θα ήταν περισσότερο από αρκετό για να μετατρέψουμε αυτή την λάγνα εντύπωση σε αγνότητα.

Αν δεν μετατραπεί θα προστεθεί στα άλλα εγώ λαγνείας. Συμφέρει να μετατρέπουμε μέσω της κατανόησης τις εντυπώσεις που αναβλύζουν στο νου. Καταλήγει απόλυτα λογικό ότι ο εξωτερικός κόσμος δεν είναι τόσο εξωτερικός όπως κανονικά νομίζουμε. Είναι εσωτερικά όλα όσα μας έρχονται από τον κόσμο γιατί δεν είναι τίποτα περισσότερο από εσωτερικές εντυπώσεις.

Κανείς δεν θα μπορούσε να βάλει μέσα στο νου του ένα δέντρο, μία καρέκλα, ένα σπίτι, ένα παλάτι, μία πέτρα. Όλα φτάνουν στον νου μας με μορφή εντυπώσεων, αυτό είναι όλο, εντυπώσεις ενός κόσμου που ονομάζουμε εξωτερικό και που πραγματικά δεν είναι εξωτερικός όπως νομίζουμε. Καταλήγει καταπληκτικό να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις μέσω της κατανόησης. Αν κάποιος μας χαιρετά ή μας επαινεί πως θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε την ματαιοδοξία που αυτός ή εκείνος ο κόλακας θα μπορούσε να προκαλέσει μέσα μας; προφανώς οι έπαινοι ή οι κολακείες δεν είναι τίποτε περισσότερο από εντυπώσεις που φτάνουν στον νου μας και αυτός αντιδρά με ματαιοδοξία, αλλά αν μετατραπούν αυτές οι εντυπώσεις η ματαιοδοξία είναι αδύνατη. Πως θα μετατρέπονταν οι λέξεις ενός κόλακα; μέσω της κατανόησης. Όταν καταλαβαίνει κανείς ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απειροελάχιστο πλάσμα σε μια γωνιά του Σύμπαντος, εκ των πραγμάτων μετατρέπει από μόνες τους αυτές τις εντυπώσεις των επαίνων, των φιλοφρονήσεων σε κάτι διαφορετικό. Μετατρέπει αυτές τις εντυπώσεις σε αυτό που είναι: σκόνη, κοσμική σκόνη γιατί καταλαβαίνει κανείς την ίδια του την θέση.

Ξέρουμε ότι ο γαλαξίας στον οποίο ζούμε αποτελείται από εκατομμύρια κόσμους. Τι είναι η Γη; Είναι ένα μόριο σκόνης στο άπειρο. Και αν εμείς λέγαμε ότι είμαστε μερικοί μικροοργανισμοί αυτού του κόσμου, τότε τι; Αν το καταλαβαίναμε αυτό όταν μας κολάκευαν, θα κάναμε την μετατροπή των εντυπώσεων που σχετίζονται με την φιλοφρόνηση και την κολακεία ή τον έπαινο και σαν αποτέλεσμα δεν θα αντιδρούσαμε με περηφάνια.

Όσο περισσότερο το συλλογιζόμαστε αυτό, θα βλέπουμε όλο και περισσότερο την ανάγκη μιας πλήρους μετατροπής των εντυπώσεων

Όλα όσα βλέπουμε εξωτερικά είναι εσωτερικά. Αν δεν δουλεύουμε με το εσωτερικό προχωράμε στο δρόμο του λάθους γιατί δεν θα τροποποιήσουμε τις συνήθειές μας. Αν θέλουμε να γίνουμε διαφορετικοί, χρειάζεται να μετατραπούμε ολοκληρωτικά και πρέπει να αρχίσουμε μετατρέποντας τις εντυπώσεις. Μετατρέποντας τις ζωώδεις, τις κτηνώδεις εντυπώσεις σε στοιχεία ευσέβειας, αναβλύζει τότε μέσα μας η σεξουαλική μετατροπή, η μεταβολή.

Αναντίρρητα, αυτή η άποψη των εντυπώσεων αξίζει να αναλυθεί με σαφή και ακριβή τρόπο. Η προσωπικότητα που έχουμε λάβει ή αποκτήσει, επειδή πρακτικά είναι κάτι νεκρό, λαμβάνει τις εντυπώσεις της ζωής αλλά δεν τις μετατρέπει.

Αν οι εντυπώσεις έπεφταν κατευθείαν πάνω στην Ουσία, είναι φανερό ότι θα μετατρέπονταν εκ των πραγμάτων, γιατί αυτή θα τις αποθήκευε ακριβώς στα αντίστοιχα κέντρα της ανθρώπινης μηχανής.

Προσωπικότητα είναι ο όρος που εφαρμόζεται σε όλα όσα αποκτούμε. Είναι σαφές ότι μεταφράζει εντυπώσεις όλων των όψεων της ζωής με έναν περιορισμένο και πρακτικά στερεότυπο τρόπο σύμφωνα με την ποιότητα και τη σύνδεσή της.

Από αυτή την άποψη, στη γνωστική εσωτερική δουλειά, η προσωπικότητα συγκρίνεται μερικές φορές με μια κακή γραμματέα που βρίσκεται στο μπροστινό γραφείο, η οποία ασχολείται με όλες τις ιδέες, συλλήψεις, προϊδέες, γνώμες και προκρίσεις. Έχει πάρα πολλά λεξικά, εγκυκλοπαίδειες κάθε είδους, ενημερωτικά βιβλία κ.λ.π. και βρίσκεται απομονωμένη από τα κέντρα, δηλαδή το νοητικό, το συγκινησιακό και τα φυσικά κέντρα (διανοητικό, κινητικό, συγκινησιακό, ένστικτο και σεξουαλικό), όσον αφορά την τακτοποίηση των ασυνήθιστων ιδεών τους. Σαν συνέπεια ή πόρισμα, καταλήγει από αυτό να βρίσκεται σε επικοινωνία σχεδόν πάντα με λάθος κέντρα. Αυτό σημαίνει ότι οι εντυπώσεις που έρχονται, στέλνονται σε λάθος κέντρα, δηλαδή σε μέρη που δεν αντιστοιχούν, φυσικά προκαλώντας λανθασμένα συμπεράσματα.

Θα θέσω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε καλύτερα. Ας υποθέσουμε ότι μία γυναίκα εξυπηρετεί με πολλή υπόληψη και σεβασμό έναν κύριο. Είναι σαφές ότι οι εντυπώσεις που δέχεται ο κύριος στον νου του λαμβάνονται από την προσωπικότητα και αυτή τις στέλνει σε λάθος κέντρα. Κανονικά τις στέλνει στο σεξουαλικό κέντρο και αυτός ο κύριος φτάνει να πιστέψει σταθερά ότι η κυρία είναι ερωτευμένη μαζί του, και όπως είναι λογικό, δεν χάνει χρόνο και βιάζεται να της κάνει υπαινιγμούς ερωτικού τύπου. Αναμφίβολα αν εκείνη η κυρία δεν είχε ποτέ αυτού του είδους τα ενδιαφέροντα για τον κύριο αισθάνεται με το δίκιο της έκπληκτη. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας χείριστης μετατροπής των εντυπώσεων. Βλέπουμε εδώ πόσο κακή γραμματέας είναι η προσωπικότητα. Ασυζητητί η ζωή ενός ανθρώπου εξαρτάται από αυτή την γραμματέα που ψάχνει την μετατροπή στα ενημερωτικά βιβλία της χωρίς να καταλαβαίνει απόλυτα τι σημαίνει πραγματικά το γεγονός, και το μεταδίδει συνεπώς χωρίς ανησυχίες για το τι θα συμβεί, αλλά αισθανόμενη μοναδικά ότι εκπληρώνει το καθήκον της.

Αυτή είναι η εσωτερική μας κατάσταση .αυτό που έχει σημασία να καταλάβουμε σε αυτή την αλληγορία είναι ότι η ανθρώπινη προσωπικότητα που αποκτούμε και που πρέπει να αποκτήσουμε αρχίζει να επιφορτίζεται τη ζωή μας.

Αναντίρρητα είναι άχρηστο να φανταστούμε ότι αυτό συμβαίνει μόνο σε συγκεκριμένα και καθορισμένα άτομα, συμβαίνει σε όλους, σ’ όποιον και να είναι.

Ανακαλύπτεται με την παρατήρηση ότι υπάρχουν αναρίθμητες χαρακτηριστικές αντιδράσεις που παράγονται από τις εντυπώσεις που μας έρχονται. Αυτές οι μηχανικές αντιδράσεις μας κυβερνάνε δυστυχώς. Είναι σαφές ότι οποιοσδήποτε στη ζωή κυβερνιέται από την ζωή την ίδια, δεν έχει σημασία αν ονομάζεται φιλελεύθερος ή συντηρητικός, επαναστατικός ή μπολσεβίκος, καλός ή κακός με την έννοια της λέξης.

Είναι φανερό ότι αυτές οι αντιδράσεις μπροστά στις συγκρούσεις του εξωτερικού κόσμου αποτελούν την ίδια μας τη ζωή. Με αυτή την έννοια μπορούμε να πούμε με εμφατικό τρόπο ότι η ανθρωπότητα είναι τελείως μηχανοποιημένη.

Οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει σχηματίσει στη ζωή μια τεράστια ποσότητα αντιδράσεων που έρχονται να γίνουν οι πρακτικές εμπειρίες της ύπαρξής του. Είναι φανερό ότι κάθε δράση παράγει την αντίδρασή της, δράσεις βέβαιου τύπου, και αυτές τις αντιδράσεις τις ονομάζει εμπειρίες.

Το σπουδαίο θα ήταν, για παράδειγμα, να μπορέσουμε να χαλαρώσουμε το νου, με σκοπό να γνωρίσουμε καλύτερα τις δράσεις και αντιδράσεις μας. Αυτό της «νοητικής χαλάρωσης» είναι μεγαλειώδες: το να ξαπλώνει κανείς στο κρεβάτι του ή σε μια άνετη πολυθρόνα, να χαλαρώνει υπομονετικά όλους τους μύες και μετά να αδειάζει το νου από κάθε είδους σκέψεις, επιθυμίες, συναισθήματα, αναμνήσεις.

Όταν ο νους είναι ήσυχος, όταν ο νους βρίσκεται σε σιωπή, θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Σε τέτοιες στιγμές νοητικής ησυχίας και σιωπής, είναι που ερχόμαστε πραγματικά να βιώσουμε με άμεσο τρόπο τον ωμό ρεαλισμό όλων των δράσεων της πρακτικής ζωής.

Όταν ο νους βρίσκεται σε απόλυτη ανάπαυση, βλέπουμε το πλήθος των στοιχείων και υποστοιχείων, δράσεων και αντιδράσεων, επιθυμιών, παθών κ.λ.π., σαν κάτι ξένο σε εμάς αλλά που περιμένουν την ακριβή στιγμή για να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τον έλεγχό τους πάνω μας, πάνω στην προσωπικότητά μας. Να εδώ η αιτία για την οποία αξίζει η σιωπή και η ησυχία του νου. Προφανώς η χαλάρωση της νοημοσύνης είναι ευεργετική στην πιο πλήρη έννοια της λέξης γιατί μας οδηγεί στην ατομική αυτογνωριμία.

Έτσι λοιπόν όλη η ζωή, δηλαδή όλη η εξωτερική ζωή, αυτό που βλέπουμε και ζούμε, είναι για κάθε άνθρωπο η αντίδρασή του στις εντυπώσεις που έρχονται από τον φυσικό κόσμο.

Είναι μεγάλο λάθος να σκεφτόμαστε ότι αυτό που ονομάζεται ζωή είναι ένα πράγμα σταθερό, συμπαγές, το ίδιο για οποιονδήποτε άνθρωπο. Βέβαια δεν υπάρχει ένα μόνο πρόσωπο που δεν έχει τις ίδιες εντυπώσεις που σχετικά με τη ζωή υπάρχουν στο ανθρώπινο είδος, γιατί είναι ατελείωτα.

Βέβαια η ζωή είναι οι εντυπώσεις μας γι’ αυτή και είναι σαφές ότι εμείς μπορούμε, αν προτιθέμεθα, να μετατρέψουμε αυτές τις εντυπώσεις. Αλλά όπως είπαμε, αυτή είναι μια ιδέα πολύ δύσκολο να καταλάβουμε ή να κατανοήσουμε δεδομένου ότι ο υπνωτισμός των αισθήσεων είναι πολύ δυνατός.

Αν και μοιάζει απίστευτο, όλα τα ανθρώπινα όντα βρίσκονται σε κατάσταση «συλλογικής ύπνωσης». Αυτή η ύπνωση παράγεται από το κατάλοιπο του βδελυρού οργάνου Κουνταρτιγουαδόρ. Όταν εξαλείφθηκε έμειναν τα διάφορα ψυχικά επιπρόσθετα ή απάνθρωπα στοιχεία που στο σύνολό τους αποτελούν το «ο εαυτός μου», «ο εαυτός σου». Αυτά τα στοιχεία και υποστοιχεία, εξαρτούν με την σειρά τους την συνείδηση και την διατηρούν σε κατάσταση ύπνωσης. Έτσι λοιπόν υπάρχει η ύπνωση συλλογικού τύπου. Όλος ο κόσμος είναι υπνωτισμένος!

Ο νους βρίσκεται μποτιλιαρισμένος στον κόσμο των πέντε αισθήσεων και δεν καταφέρνει να καταλάβει πως θα μπορούσε να ανεξαρτητοποιηθεί από αυτές, πιστεύει σταθερά ότι είναι Θεός. Η εσωτερική μας ζωή, η πραγματική ζωή της σκέψης και του συναισθήματος, συνεχίζει να είναι μπερδεμένη για τις καθαρά συλλογιστικές και διανοητικές αντιλήψεις μας. Παρ’ όλα αυτά, την ίδια στιγμή, ξέρουμε πολύ καλά ότι ο χώρος όπου πραγματικά ζούμε είναι ο κόσμος της σκέψης και του συναισθήματός μας, αυτό είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί.

Η ζωή είναι οι εντυπώσεις μας και αυτές μπορούν να μετατραπούν. Χρειάζεται να μάθουμε να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις μας, πλην όμως δεν είναι δυνατόν να μετατρέψουμε κανένα πράγμα σε εμάς, αν συνεχίσουμε να είμαστε κολλημένοι στον κόσμο των πέντε αισθήσεων.

Όπως έχω πει στο βιβλίο μου Επαναστατική Ψυχολογία, η εμπειρία διδάσκει ότι αν η εσωτερική γνωστική δουλειά είναι αρνητική, οφείλεται σε λάθος δικό μας.

Από το σημείο της αισθητήριας άποψης είναι ότι το λάθος το έχει αυτό ή εκείνο το άτομο του εξωτερικού κόσμου το οποίο βλέπουμε και ακούμε μέσω των ματιών και των αυτιών. Αυτό το άτομο με την σειρά του θα πει ότι εμείς έχουμε το λάθος, αλλά στην πραγματικότητα το λάθος βρίσκεται στις εντυπώσεις που έχουμε για τους ανθρώπους. Πολλές φορές νομίζουμε ότι ένα άτομο είναι διεστραμμένο όταν στο βάθος είναι ένα ήμερο πρόβατο.

Συμφέρει πολύ να μάθουμε να μετατρέπουμε όλες τις εντυπώσεις που έχουμε πάνω στη ζωή. «Πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε με καλοσύνη τις δυσάρεστες εκδηλώσεις των ομοίων μας».

Το διανοητικό στομάχι

Όπως μελετήσαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο, ξέρουμε ότι υπάρχουν τρία είδη τροφών. Αυτές που σχετίζονται με την αναπνοή, με τις ίδιες τις τροφές και με τις εντυπώσεις.

Η χώνευση των τροφών φέρνει σαν αποτέλεσμα την αφομοίωση ζωτικών αρχών για το αίμα. Το αποτέλεσμα της αναπνοής είναι η αφομοίωση του οξυγόνου που είναι τόσο σημαντικό για την ανθρώπινη ζωή. Η αφομοίωση ή χώνευση των εντυπώσεων, φέρνει σαν αποτέλεσμα την απορρόφηση πιο λεπτής ενέργειας από τις άλλες δυό.

Οι πέντε αισθήσεις αντιστοιχούν στις εντυπώσεις. Υπάρχουν δύο είδη εντυπώσεων: ευχάριστες και δυσάρεστες.

Το ανθρώπινο ον χρειάζεται να ξέρει να ζει, αλλά γι’ αυτό, πρέπει να μάθει να χωνεύει και να μετατρέπει τις εντυπώσεις και αυτό είναι ζωτικό για την κατανόηση.

Πρέπει να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις αν στ’ αλήθεια θέλουμε να ξέρουμε να ζούμε. Όλες οι εντυπώσεις που φτάνουν στον νου έχουν Υδρογόνο 48. Δυστυχώς το ανθρώπινο ον ζει μηχανικά. Ο άνθρωπος μπορεί να μετατρέψει το Υδρογόνο 48 σε 24 για να δυναμώσει τα τσάκρας, το 24 σε 12 για να δυναμώσει τον νου και το 12 σε 6 για να δυναμώσει την θέληση.

Αυτή την στιγμή χρειάζεται να μετατρέψουμε τον νου, να περάσουμε σε ένα νέο διανοητικό επίπεδο διαφορετικά οι εντυπώσεις θα συνεχίσουν να φτάνουν στα λανθασμένα μέρη όπως πάντα. Ο κόσμος νομίζει ότι μπορεί να δει τα πράγματα από διάφορες γωνίες και ότι είναι κυρίαρχος, αλλά δεν καταλαβαίνει ότι ο ανθρώπινος νους είναι περιορισμένος από τις προκαταλήψεις και τις προκρίσεις.

Σ’ αυτούς τους μοντέρνους καιρούς πρέπει να μετατρέπουμε την διανοητική συσκευή, πρέπει να είμαστε διαφορετικοί και ξεχωριστοί. Γίνεται επείγουσα και αναγκαία η κατασκευή μιας ανώτερης διανοητικής συσκευής, κατάλληλης για να μετατρέπουμε και να χωνεύουμε τις εντυπώσεις.

Έτσι όπως η συσκευή της χώνευσης έχει ένα στομάχι για να μπορούν να αφομοιώνονται οι τροφές και έτσι όπως το αναπνευστικό σύστημα έχει πνευμόνια για να αφομοιώνει το οξυγόνο, ο άνθρωπος-μηχανή θα πρέπει να δημιουργήσει ένα διανοητικό στομάχι. Να μην το μπερδεύουμε ή το παρουσιάζουμε σαν το φυσικό στομάχι-.

Πριν να χωνέψουμε τις εντυπώσεις πρέπει να τις μετατρέψουμε. Η Γνωστική Διδασκαλία επιτρέπει και διευκολύνει την δημιουργία αυτού του στομαχιού, για να γίνει από το διανοητικό ζώο κάτι διαφορετικό.

Η ανάγκη της μετατροπής δεν μπορεί να γεννηθεί χωρίς να έχουμε καταλάβει αυτή την ανάγκη, αυτή η ανάγκη αναβλύζει όταν έχουμε την γνωστική γνώση.

Όταν σκεφτόμαστε θετικά και διαφορετικά από τους ανθρώπους, είναι σημάδι ότι αλλάζουμε. Πρέπει να πάψουμε να είμαστε αυτό που είμαστε για να γίνουμε αυτό που δεν είμαστε. Πρέπει κανείς να χαθεί για τον εαυτό του. Το αποτέλεσμα απ’ όλο αυτό είναι η εμφάνιση κάποιου που δεν είναι πια ο ίδιος.

Στον δρόμο της μετατροπής των εντυπώσεων πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με εμάς τους ίδιους και δεν πρέπει να πειθόμαστε. Στην αρχή εμφανίζεται μέσα μας η δικαιολόγηση, αλλά πρέπει να μελετήσουμε ότι αυτή η δικαιολόγηση μπορεί να είναι αποτέλεσμα της αυτοαγάπης.

Πρέπει να ανακαλύψουμε τις αιτίες και τους λόγους της συμπεριφοράς μας μπροστά στις εντυπώσεις. Όταν μετατρέπονται οι εντυπώσεις όλα φαίνονται καινούρια.

Μόνο οι Δάσκαλοι της Κρυφής Αδελφότητας μπορούν να μετατρέπουν αμέσως τις εντυπώσεις, ενώ οι ανθρώπινες μηχανές δεν τις μετατρέπουν.

Ο συνειδητός άνθρωπος μπορεί να μεταβάλλει τις δεδομένες καταστάσεις από τις περασμένες, παρούσες και μελλοντικές εντυπώσεις. Εάν οι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να μετατρέπουν τις περιστάσεις, θα συνεχίσουν να είναι παιχνίδια και των καταστάσεων και των άλλων ανθρώπων.

Η ζωή έχει ένα αντικείμενο και είναι αυτό ενός ανώτερου κόσμου. Οι Γνωστικές Διδασκαλίες μας διδάσκουν πως να ζούμε σε έναν ανώτερο κόσμο, να ζούμε σε μια ηλιακή και αθάνατη ανθρωπότητα. Αν κανείς δεν δεχόταν έναν ανώτερο κόσμο, η μετατροπή δεν θα είχε νόημα, αυτό είναι φανερό.

Ο νους, όπως είναι τώρα, δεν χρησιμεύει για τίποτε. Χρειάζεται να τον οργανώσουμε, να τον ξανα-συναρμολογήσουμε κ.λ.π. δηλαδή να τον βάλουμε σε ένα ανώτερο διανοητικό επίπεδο.

Για να μπορέσουμε να μετατρέψουμε τις εντυπώσεις πρέπει να ανοικοδομήσουμε την σκηνή έτσι όπως έγινε και να εξακριβώσουμε τι ήταν αυτό που μας πόνεσε περισσότερο. Αν δεν υπάρχει χώνευση των εντυπώσεων δεν θα υπάρχουν τροφές και αν δεν υπάρχουν τροφές, τα υπαρξιακά σώματα του Είναι θα εξασθενήσουν.

Το εγώ κυβερνιέται και τρέφεται με το Υδρογόνο 48. Κάθε μέρα, κάθε ώρα γεννιούνται καινούρια εγώ. Για παράδειγμα: τα κουνούπια μας ενοχλούν, η βροχή επίσης κ.λ.π. Υπάρχει πάντοτε μία πρόσθεση και μία αφαίρεση από εγώ.

Οι καλές εντυπώσεις πρέπει επίσης να μετατραπούν. Αν έχουν συμβεί στη διάρκεια της ημέρας τρεις εντυπώσεις που έχουν επηρεάσει την ψυχική κατάσταση, θα πρέπει να μελετηθούν τη νύχτα και να μετατραπούν με την χρήση ενός τακτικού σχεδιασμού. Κάθε εγώ είναι δεσμευμένο με άλλα και επικοινωνούν. Τα εγώ συνδέονται για να διαμορφώσουν την ίδια σκηνή.

Πρέπει να είμαστε αναλυτικοί και συνετοί για να μετατρέψουμε τις εντυπώσεις, για να εμφανιστούν στο τέλος νέες ικανότητες. Όταν οι άνθρωποι δεν μετατρέπουν βρίσκονται σε μια ντροπιαστική και γελοία κατάσταση. Αν δεν χωνεύουμε βρισκόμαστε σε πτώση.

Πρέπει να χωνεύουμε τις εντυπώσεις της ίδιας μέρας…Μην επιτρέπεις να κρύβει ο ήλιος τον θυμό σου! Πρέπει να δούμε τα πράγματα όπως είναι, πρέπει να δημιουργήσουμε την κατάλληλη διανοητική συσκευή (το διανοητικό στομάχι) για να μην είμαστε θύματα κανενός.

Σύστημα για να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις της ημέρας

Είναι επείγον και αναγκαίο να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις της ημέρας πριν πλαγιάσουμε με τον εξής τρόπο:

1. Απόλυτη χαλάρωση.
2. Να φτάσουμε στο στάδιο του διαλογισμού.
3. Να ξαναζήσουμε την σκηνή έτσι πως συνέβη.
4. Να ψάξουμε μέσα στον εαυτό μας το εγώ που δημιούργησε το πρόβλημα.
5. Παρατηρώντας γαλήνια, να τοποθετηθεί το εγώ στο εδώλιο του κατηγορουμένου και να γίνει η διαδικασία της δίκης.
6. Να ζητήσουμε την αποσύνθεση του εγώ-πρόβλημα από την Θεϊκή Μητέρα Κουνταλίνη.